ตอนที่ 22 — พิภพสั่นสะท้าน จอมมารท้าทาย

สายฟ้าสีม่วงทมิฬยังคงฟาดฟันลงมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับสวรรค์กำลังก่นด่าอาณาจักรแห่งความมืดมิดอันแสนชั่วร้าย แสงเจิดจ้าสาดส่องให้เห็นร่างของธารไท ยืนหยัดอย่างสง่างามกลางสมรภูมิที่เต็มไปด้วยซากศพของเหล่าอสูรที่กลายเป็นเถ้าถ่าน เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะท้อนไปทั่วหุบเหวแห่งความสิ้นหวัง สะท้อนถึงแรงปะทะอันรุนแรงที่เพิ่งผ่านพ้นไป

ธารไทกวัดแกว่งดาบพิฆาตอสูรในมือ ดาบศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกหล่อหลอมจากสายฟ้าแห่งสวรรค์และจิตวิญญาณของวีรบุรุษโบราณ เปล่งประกายสีขาวบริสุทธิ์ตัดกับความมืดมิดรอบกาย ‌ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความหนักแน่น แม้จะผ่านการต่อสู้อันดุเดือดมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ประกายในดวงตาของเขากลับยิ่งทอประกายความมุ่งมั่นราวกับดวงดาวที่ไม่มีวันดับแสง

เบื้องหน้าเขาคือใจกลางของปราสาทมืด ปราการอันเป็นที่สถิตของจอมมารราชา ร่างมหึมาของจอมมารปรากฏขึ้นท่ามกลางม่านหมอกสีดำทะมึน ปลดปล่อยออร่าแห่งความชั่วร้ายที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณู ร่างกายของมันสูงตระหง่านราวกับภูเขา มีเกราะหนามแหลมคมสีดำสนิทปกคลุมทั่วร่าง ​ดวงตาสีแดงฉานทอประกายอำมหิต จ้องมองมายังธารไทด้วยความดูแคลน

“บังอาจนัก! เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำ กล้าดียังไงถึงได้ก้าวก่ายอาณาจักรของข้า!” เสียงคำรามของจอมมารราวกับเสียงฟ้าร้องที่บดขยี้โลก โชกไปด้วยความเกรี้ยวกราดและพลังอำนาจอันไร้ขีดจำกัด

ธารไทเงยหน้าขึ้นเผชิญหน้ากับมันอย่างไม่หวาดหวั่น เขากล่าวตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น ทรงพลัง ‍“ข้ามาเพื่อปลดปล่อยอาณาจักรนี้จากความมืดมิดอันโสมมของเจ้า! ความชั่วร้ายของแกจะไม่มีวันครอบงำโลกนี้อีกต่อไป!”

“ฮ่าๆๆ! ช่างเป็นคำพูดที่น่าขัน! เจ้าคิดว่าพลังอันกระจ้อยร่อยของเจ้าจะสามารถโค่นล้มข้าผู้เป็นจอมมารราชาได้งั้นรึ! เหล่าทาสของข้าที่เจ้าได้สังหารไปนั้น เป็นเพียงเศษฝุ่นที่ร่วงหล่นจากเล็บของข้าเท่านั้น!” จอมมารหัวเราะเสียงดังกึกก้องราวกับเสียงปีศาจร้องระงม

ทันใดนั้น จอมมารยกแขนขวาขึ้นขนาดมหึมา ‌พลังงานสีดำสนิทรวมตัวกันเป็นลูกอุกกาบาตขนาดใหญ่ พุ่งตรงเข้าใส่ธารไทด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว!

“อย่าได้หลงระเริง! พลังของข้า สวรรค์ย่อมประทานให้!” ธารไทตะโกนก้อง เขากระชับดาบพิฆาตอสูรไว้แน่น ปลายดาบชี้ขึ้นฟ้า ราวกับจะเรียกสายฟ้ามาเป็นพลัง!

พลัน! ‍แสงสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง! สายฟ้าสีทองอร่ามฟาดลงมาจากฟากฟ้า ประสานกับพลังของธารไท กลายเป็นลำแสงสีทองเจิดจ้าที่พุ่งเข้าปะทะกับลูกอุกกาบาตสีดำ!

ตูมมมมมมม!

เสียงระเบิดอันมหึมาดังสนั่นหวั่นไหว แผ่นดินสั่นสะเทือนราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ คลื่นพลังงานมหาศาลซัดกระหน่ำไปทั่วบริเวณ ซากศพของอสูรที่ยังไม่ทันสลายไปถูกพัดปลิวไปกับแรงปะทะ

เมื่อควันและฝุ่นจางลง ธารไทยังคงยืนหยัดอยู่ได้ ​แม้จะดูเหน็ดเหนื่อย แต่ก็ยังคงไม่เสียท่า ร่างกายของเขามีเหงื่อกาฬไหลซึม แต่ประกายตาของเขายังคงมุ่งมั่น

ส่วนจอมมารราชา ใบหน้าอันน่าเกลียดน่ากลัวของมันบิดเบี้ยวด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย มันไม่เคยคิดว่ามนุษย์ธรรมดาจะมีพลังมากพอที่จะต้านทานการโจมตีของมันได้

“น่าประหลาดใจ… แต่นั่นก็เป็นเพียงจุดเริ่มต้น!” จอมมารกู่ก้อง ​มันปล่อยพลังงานสีดำทะมึนออกจากร่าง แผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว ปกคลุมพื้นที่เบื้องหน้าธารไทให้มืดมิดยิ่งกว่าเดิม!

“นี่คือพลังแห่งความสิ้นหวัง! เจ้าจะได้ลิ้มรสความหนาวเหน็บของนรก!”

จากความมืดมิดนั้น ปรากฏร่างของอสูรกายจำนวนนับไม่ถ้วน พวกมันมีรูปร่างแตกต่างกันไป บางตนมีเขี้ยวเล็บแหลมคม บางตนมีปีกค้างคาวขนาดใหญ่ ​บางตนมีดวงตาเรืองรองสีแดงฉาน พวกมันแห่กันกรูกันเข้ามาหาธารไทราวกับคลื่นสึนามิ

ธารไทไม่รอช้า! ดาบพิฆาตอสูรในมือของเขาเปล่งประกายเจิดจ้าอีกครั้ง เขาหมุนตัวอย่างรวดเร็ว ดาบฟาดฟันไปทั่วทิศทาง!

ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!

เสียงดาบกระทบกับเกราะอสูรดังสนั่นหวั่นไหว ลำแสงสีทองอร่ามสาดส่องไปทั่ว ขับไล่ความมืดมิดและสังหารเหล่าอสูรไปอย่างง่ายดาย เพียงไม่กี่อึดใจ ร่างของอสูรกายก็กลายเป็นเถ้าถ่านกระจัดกระจายไปตามลม

“พลังแห่งสวรรค์… ช่างน่ารำคาญ!” จอมมารคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว มันยกแขนทั้งสองข้างขึ้นสูง พลังงานสีดำทมิฬรวมตัวกันเป็นลำแสงขนาดมหึมา พุ่งตรงเข้าใส่ธารไทโดยตรง!

ธารไทเบิกตากว้าง เขาตระหนักดีว่าการโจมตีครั้งนี้รุนแรงกว่าครั้งก่อนๆ อย่างมหาศาล เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการใช้พลังทั้งหมดที่มี!

“มารับไป! อัสนีบาต สวรรค์พิโรธ!”

ธารไทชูดาบขึ้นสู่ฟ้าอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แค่สายฟ้าสีทอง แต่เป็นสายฟ้าสีม่วงทมิฬอันบ้าคลั่งที่สาดส่องลงมาจากฟากฟ้า! สายฟ้าเหล่านั้นประจุพลังแห่งความบริสุทธิ์และความพิโรธของสวรรค์!

มันไม่ใช่สายฟ้าสีม่วงทมิฬแห่งความชั่วร้ายที่จอมมารปล่อยออกมา แต่เป็นสายฟ้าแห่งการพิพากษา!

ลำแสงสีทองอร่ามจากดาบพิฆาตอสูรของธารไท โหมกระหน่ำเข้าปะทะกับลำแสงสีดำทะมึนของจอมมาร!

การปะทะกันครั้งนี้ รุนแรงถึงขีดสุด! แสงสว่างเจิดจ้าจนแสบตา ปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงระเบิดที่รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า! คลื่นพลังงานมหาศาลแผ่กระจายออกไปจนสุดขอบฟ้า!

ปราสาทมืดทั้งหลังสั่นสะเทือน ราวกับจะพังทลายลงมา!

ธารไททรุดตัวลงไปคุกเข่า ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและบาดแผล แต่เขายังคงกัดฟันยืนหยัดอยู่ได้ ดาบพิฆาตอสูรยังคงส่องประกายอยู่ในมือ

ส่วนจอมมารราชา… ร่างมหึมาของมันสั่นคลอนไปเล็กน้อย ใบหน้าอันน่าเกลียดน่ากลัวเต็มไปด้วยความตกตะลึง มันไม่เคยคาดคิดว่าพลังของมนุษย์จะสามารถต้านทานการโจมตีของมันได้ถึงเพียงนี้

“เป็นไปไม่ได้! เจ้า… เจ้าเป็นเพียงมนุษย์!” จอมมารคำรามด้วยความไม่อยากเชื่อ

“ข้าไม่ใช่แค่มนุษย์! ข้าคือธารไท ผู้ถูกเลือกจากสวรรค์!” ธารไทกล่าวตอบด้วยเสียงที่แหบแห้ง แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

จอมมารราชาจ้องมองธารไทด้วยดวงตาสีแดงฉานที่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง มันไม่เคยรู้สึกถึงการดูหมิ่นเช่นนี้มาก่อน!

“ดี! ถือว่าเจ้ามีค่าพอที่จะทำให้ข้าปลดปล่อยพลังที่แท้จริงออกมา! จงเตรียมตัวตายซะ มนุษย์โง่เขลา!”

จอมมารยกมือขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ พลังงานที่ถูกรวบรวมนั้นยิ่งใหญ่กว่าเดิมหลายเท่า! มันไม่ใช่แค่พลังงานสีดำธรรมดา แต่เป็นพลังงานที่บิดเบี้ยวราวกับจะดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่างเข้าไป!

ธารไทรู้สึกได้ถึงอันตรายที่คุกคามถึงชีวิต เขาบีบด้ามดาบพิฆาตอสูรแน่น ดวงตาของเขามองไปยังจอมมารอย่างแน่วแน่

“ถ้าเจ้าต้องการจบเรื่องนี้… ข้าก็พร้อม!”

ทันใดนั้น แสงสีม่วงทมิฬที่เคยสาดฟันลงมาอย่างบ้าคลั่งก่อนหน้านี้ ก็พลันหยุดลง! ท้องฟ้าที่เคยเต็มไปด้วยสายฟ้า ก็กลับกลายเป็นความมืดมิดอันเงียบสงัด… แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด… รอคอยการปะทะครั้งสุดท้าย!

จอมมารราชาค่อยๆ กางแขนออก พลังงานสีดำทะมึนค่อยๆ หมุนวนมารวมกันที่กลางฝ่ามือ ร่างของมันเริ่มสั่นสะท้านเล็กน้อย ราวกับกำลังแบกรับภาระอันหนักอึ้ง…

ธารไทเองก็เช่นกัน เขาค่อยๆ ปักดาบพิฆาตอสูรลงบนพื้น ปล่อยให้พลังงานบริสุทธิ์ไหลเวียนไปทั่วร่าง เขาหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ… ราวกับกำลังรวบรวมพลังชีวิตทั้งหมดที่มี…

ทั้งสองฝ่ายต่างยืนประจันหน้ากัน ท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด… บรรยากาศเต็มไปด้วยพลังงานที่พร้อมจะปะทุออกมา…

การต่อสู้ครั้งสุดท้าย… กำลังจะเริ่มต้นขึ้น!