ตอนที่ 23 — เปลวอัสนีสะท้านปฐพี ปะทะเงาราตรีไร้จุดจบ

แสงสีม่วงทมิฬยังคงฟาดฟันลงมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับสวรรค์กำลังก่นด่าอาณาจักรแห่งความมืดมิดอันแสนชั่วร้าย แสงเจิดจ้าสาดส่องให้เห็นร่างของธารไท ยืนหยัดอย่างสง่างามกลางสมรภูมิที่เต็มไปด้วยซากศพของเหล่าอสูร ดวงตาของเขาเป็นประกายราวกับดวงดาวที่เจิดจรัสที่สุด สะท้อนภาพสายฟ้าที่แลบแปลบปลาบราวกับฟันเฟืองแห่งโชคชะตาที่กำลังหมุนวน

เสียงคำรามของจอมมารราชาดังก้องสะท้านไปทั่วปราสาทมืด เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและความเจ็บปวด "แก... ‌แกกล้าดีอย่างไร! กล้าทำลายอาณาจักรของข้า! กล้าเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของข้า!"

ธารไทไม่ตอบ เขาเพียงแต่ยกดาบอัสนีขึ้นสูง ปลายดาบชี้ตรงไปยังใจกลางของความมืดที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของจอมมาร ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ เห็นเหล่าอสูรที่เหลือรอดกำลังล่าถอยด้วยความหวาดผวา พวกมันเคยเป็นกองทัพที่น่าเกรงขาม ​แต่บัดนี้ เหลือเพียงเศษซากที่แตกกระสานซ่านเซ็น

"ความชั่วร้ายของเจ้า ไม่อาจคงอยู่ได้ตลอดไป" เสียงของธารไทดังกังวาน ราวกับเสียงสวรรค์ที่ประกาศก้อง "ถึงเวลาแล้วที่แสงสว่างจะชำระล้างความมืดนี้ให้สิ้นซาก"

จอมมารหัวเราะเสียงแหบพร่า "แสงสว่าง? ฮ่าๆๆ! ‍แกคิดว่าแสงของแกจะสู้กับความมืดมิดที่ข้าบ่มเพาะมานับพันปีได้งั้นหรือ? แกมันก็แค่เด็กน้อยโง่เขลา!"

ว่าแล้ว จอมมารก็ยกมือขึ้น ร่างกายของมันเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเงาที่หนาทึบราวกับราตรีอันไร้ที่สิ้นสุด เงาเหล่านั้นเริ่มหมุนวนรอบตัวมัน ก่อตัวเป็นม่านพลังงานสีดำสนิทที่สะท้อนแสงสายฟ้าจนบิดเบี้ยว

"จงดู!" จอมมารตะโกน "นี่คือพลังที่แท้จริงของข้า! ‌เงาไร้จุดจบ! มันจะกลืนกินทุกสิ่ง! กลืนกินแก! กลืนกินแสงสว่างของแก!"

ม่านเงาเริ่มขยายตัวออกอย่างรวดเร็ว แผ่คลุมพื้นที่ออกไปอย่างไม่หยุดยั้ง พื้นดินใต้เท้าของธารไทเริ่มกลายเป็นสีดำสนิท ต้นไม้ที่เคยยืนต้นแข็งแกร่งก็ถูกเงากลืนกินจนเหี่ยวเฉาและสลายไป อากาศรอบตัวเย็นยะเยือกจนสัมผัสได้ถึงความตาย

ธารไทไม่สะทกสะท้าน ‍เขากระชับดาบในมือ สัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่ไหลเวียนเข้ามาจากดาบอัสนี "ถ้าเจ้าอ้างว่าเป็นราตรีไร้จุดจบ ข้าก็จะขอเป็นอัสนีบาตที่จะสลายความมืดนั้นให้สิ้น!"

เขาเงื้อดาบอัสนีขึ้นเหนือศีรษะ ปลายดาบเรืองแสงสีทองอร่าม พลังงานแห่งสายฟ้าที่เคยปะทุอยู่รอบตัวเขา เริ่มรวมตัวกันเป็นหนึ่งเดียวในดาบเล่มนั้น

"อัสนีพิฆาต! สลาย!"

เสียงของธารไทดังขึ้น ​พร้อมกับที่เขาฟาดดาบอัสนีลงมาอย่างเต็มแรง

ปัง!

ลำแสงสีทองสว่างวาบราวกับดวงอาทิตย์ที่กำลังจะตกดิน ปะทะเข้ากับม่านเงาสีดำสนิทของจอมมารทันที เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่าสองครั้งซ้อน แรงปะทะส่งผลให้พื้นดินสะเทือนเลื่อนลั่น เศษหินเศษทรายปลิวกระจายไปทั่ว

ม่านเงาของจอมมารเริ่มสั่นคลอน มันพยายามต้านทานลำแสงสีทอง แต่ดูเหมือนว่าพลังของธารไทจะแข็งแกร่งเกินกว่าที่มันจะรับไหว

"เป็นไปไม่ได้!" จอมมารคำราม ​"พลังนี้... พลังนี้มัน..."

"นี่คือพลังแห่งความยุติธรรม! พลังแห่งแสงสว่างที่เจ้าไม่อาจเข้าใจ!" ธารไทตะโกนกลับ ดวงตาของเขาลุกโชนไปด้วยความมุ่งมั่น

ลำแสงสีทองเริ่มแผ่ขยายออกไปเรื่อยๆ มันกัดกินม่านเงาของจอมมารทีละน้อย ความมืดเริ่มถอยร่น เผยให้เห็นร่างของจอมมารที่กำลังอ่อนแรงลง

"แก... ​แกมันปีศาจ!" จอมมารกล่าวอย่างเจ็บปวด

"ข้าไม่ใช่ปีศาจ" ธารไทกล่าว "ข้าคือธารไท ผู้พิทักษ์แห่งแสงสว่าง"

ลำแสงสีทองสาดส่องไปทั่วปราสาทมืด ความมืดที่เคยปกคลุมมานานนับพันปี เริ่มถูกขับไล่ไปอย่างช้าๆ อสูรที่เหลือรอดต่างกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แสงสว่างของธารไทเป็นเหมือนยาพิษสำหรับพวกมัน

จอมมารพยายามรวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย มันตะโกนเสียงก้อง "แกจะชนะข้าไม่ได้! ข้าจะกลับมา! ข้าจะกลับมาพร้อมกับความแค้นที่มากกว่านี้!"

ว่าแล้ว ร่างของจอมมารก็เริ่มสลายไป กลายเป็นกลุ่มควันสีดำที่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อนจะหายลับไปกับสายฟ้า

ธารไทเฝ้ามองร่างของจอมมารที่สลายไป เขารู้ดีว่ามันยังไม่ถูกทำลายอย่างแท้จริง แต่การสลายไปครั้งนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้มันอ่อนแอลงอย่างมาก และอาจต้องใช้เวลาอีกนานกว่าที่มันจะกลับมาได้

เมื่อจอมมารหายไป แสงสีม่วงทมิฬบนท้องฟ้าก็เริ่มจางลง และในที่สุด ก็หายไปทั้งหมด เผยให้เห็นท้องฟ้าสีครามสดใสที่โผล่พ้นออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายร้อยปี

ธารไททรุดตัวลงคุกเข่า เขารู้สึกถึงความเหนื่อยล้า แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความภาคภูมิใจที่สามารถทำลายล้างอำนาจของจอมมารลงได้

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความหวัง "นี่คือจุดเริ่มต้น... จุดเริ่มต้นของการสร้างโลกใหม่"

เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน มองไปยังซากปรักหักพังของปราสาทมืดที่ค่อยๆ สลายไปตามกาลเวลา เหล่าปีศาจที่เหลือรอดต่างหนีกระจัดกระจายไปในทิศทางต่างๆ

"การต่อสู้ยังไม่จบ" ธารไทพึมพำกับตัวเอง "ยังมีอีกหลายสิ่งที่ต้องทำ"

เขาเดินออกจากปราสาทมืด มุ่งหน้าไปยังอาณาจักรมนุษย์ที่กำลังรอคอยการกลับมาของเขา

แต่ขณะที่เขากำลังจะก้าวออกจากบริเวณปราสาท จู่ๆ เสียงกระซิบอันเยือกเย็นก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเขา

"แกคิดว่าจบแล้วงั้นหรือ? เด็กน้อย... เจ้ายังไม่รู้อะไรเลย..."

ธารไทชะงัก เขาหันซ้ายหันขวา แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ

"เสียงของใคร?" เขาถาม

"เสียงของผู้ที่เฝ้ารอ... ผู้ที่รอคอยให้เจ้าก้าวเข้ามาในเกมที่แท้จริง..."

เสียงนั้นค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงความเย็นยะเยือกในอากาศ ธารไทขมวดคิ้ว เขารู้สึกได้ถึงอันตรายที่มองไม่เห็น กำลังคืบคลานเข้ามา

เขาไม่รู้ว่าเสียงนั้นคือใคร หรือหมายถึงอะไร แต่เขารู้แน่ๆ ว่า การต่อสู้ของเขา เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น...

ปลายดาบอัสนีที่เคยเรืองรองด้วยแสงสีทอง บัดนี้กลับมีเงาสีดำจางๆ เริ่มก่อตัวขึ้นที่ปลายดาบ ราวกับว่ามันกำลังจะกลืนกินแสงสว่างนั้นไป

ธารไทมองดูเงาดำนั้นด้วยความสงสัยระคนหวาดหวั่น เขารู้สึกได้ว่าพลังอันมืดมิดที่เขาเพิ่งจะเอาชนะมานั้น กำลังจะกลับมาในรูปแบบที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม

"ใครกันแน่ที่กำลังเฝ้ารอ..." เขาพึมพำ ก่อนจะก้าวเดินต่อไปด้วยความไม่แน่ใจในอนาคตอันใกล้...