ตอนที่ 24 — ประกายแสง ทายาทแห่งอัสนี

สายฟ้าสีม่วงทมิฬยังคงฟาดฟันลงมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับสวรรค์กำลังก่นด่าอาณาจักรแห่งความมืดมิดอันแสนชั่วร้าย แสงเจิดจ้าสาดส่องให้เห็นร่างของธารไท ยืนหยัดอย่างสง่างามกลางสมรภูมิที่เต็มไปด้วยซากศพของเหล่าอสูร ท่วงทำนองแห่งการต่อสู้ยังคงก้องกังวาน เสียงดาบกระทบเกราะ ‌ เสียงร้องโหยหวนของอสูรร้าย และเสียงลมหายใจของวีรบุรุษผู้เดียวดาย ธารไท ผู้สืบทอดสายเลือดแห่งทวยเทพ ​ ผู้ถือครองพลังอัสนีบาต ยืนตระหง่าน ดวงตาคมกล้าทอประกายแห่งความมุ่งมั่น ราวกับเปลวเพลิงที่ไม่มีวันดับ ‍ เบื้องหน้าของเขา คือจอมมารราชา อัสดร ผู้ยิ่งใหญ่แห่งความมืด ‌ ผู้ปกครองอาณาจักรแห่งนี้มานับพันปี เงาร่างมหึมาของอัสดรแผ่ปกคลุม ราวกับภูเขาที่ถูกปกคลุมด้วยม่านแห่งราตรี ดวงตาทั้งสองข้างของเขา ‍ แดงฉานราวกับถ่านเพลิง เปล่งประกายแห่งความอำมหิต และรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคม ​ บ่งบอกถึงความชั่วร้ายที่ไม่มีวันสิ้นสุด

“เจ้ายังไม่ยอมแพ้เสียทีหรือ ธารไท” เสียงทุ้มต่ำของอัสดร ราวกับก้อนหินที่บดเบียดกัน ​ ดังขึ้น สะท้อนกึกก้องไปทั่วปราสาทมืด “ถึงเจ้าจะมีพลังของทวยเทพ แต่เจ้าก็เป็นเพียงมนุษย์ ​ พลังของเจ้า ย่อมมีขีดจำกัด”

ธารไท ไม่ตอบโต้อะไร เขากระชับด้ามดาบในมือ “คมดาบศักดิ์สิทธิ์ สายฟ้าพาดผ่าน” เขากล่าวเสียงกร้าว เพียงชั่วพริบตา สายฟ้าสีขาวบริสุทธิ์ ผสานกับเส้นใยสีม่วงทมิฬ ก็พุ่งออกมาจากปลายดาบ ตรงเข้าใส่ร่างของอัสดร

การโจมตีนั้นรุนแรง ยิ่งกว่าสายฟ้าใดๆ ที่เคยสาดฟันลงมา พลังของทวยเทพ รวมกับพลังแห่งอัสนีบาต ได้ปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ อัสดร แม้จะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ยังต้องถอยร่น เกราะสีดำสนิทที่ห่อหุ้มร่างกาย เริ่มมีรอยร้าว ประกายไฟสีขาว ได้กัดกินพลังแห่งความมืด ที่ห่อหุ้มตัวเขาไว้

“อึก!” อัสดรร้องคำราม ด้วยความเจ็บปวด เขายกแขนข้างหนึ่งขึ้น บังสายฟ้าที่พุ่งเข้ามา แต่แรงปะทะ ก็ทำให้ร่างของเขา เซถอยหลังไป หลายก้าว

“เจ้า… เจ้าทำลายเกราะแห่งความมืดของข้าได้!” อัสดรตะโกน ด้วยความตกตะลึง “เป็นไปไม่ได้! ไม่มีสิ่งใด สามารถทำลายมันได้!”

ธารไท มองอัสดรด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ข้าคือทายาทแห่งอัสนี ข้าคือผู้ที่จะนำแสงสว่าง มาสู่ความมืดมิดนี้!” เขากล่าว พลางก้าวเท้าไปข้างหน้า อย่างไม่ลดละ “พลังของข้า คือพลังแห่งสวรรค์ คือพลังแห่งความยุติธรรม!”

“บังอาจ!” อัสดรร้องเสียงดัง ด้วยความโกรธแค้น ร่างมหึมาของเขา ขยายใหญ่ขึ้น ราวกับภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิด พลังแห่งความมืด หมุนวนรอบตัวเขา ดั่งพายุหมุน อันมหาศาล

“เจ้าจะมาตัดสิน ความยุติธรรมของข้า อย่างนั้นรึ!” อัสดรร้อง “ข้าคือผู้สร้าง อาณาจักรแห่งนี้! ข้าคือผู้กำหนด ทุกสิ่งทุกอย่าง!”

“ความยุติธรรม ไม่ได้มาจากอำนาจ แต่มาจากหัวใจ!” ธารไทกล่าว พลางยกดาบขึ้น “และหัวใจของข้า คือความถูกต้อง!”

ทันใดนั้น สายฟ้าสีม่วงทมิฬ ที่ยังคงฟาดฟันลงมาจากท้องฟ้า ก็ได้รวมตัวกัน ราวกับมีชีวิต มันหมุนวน ก่อตัวเป็นเกลียว แล้วพุ่งลงมา ตรงที่ธารไท ยืนอยู่ แต่ธารไท ไม่สะทกสะท้าน เขากลับ รับเอาพลังนั้นไว้ ด้วยคมดาบศักดิ์สิทธิ์ เส้นใยสีม่วงทมิฬ ได้หลอมรวม เข้ากับพลังสีขาวบริสุทธิ์ ที่อยู่ในดาบของเขา เกิดเป็นประกายแสง อันเจิดจ้า ราวกับดวงดาวที่กำลังจะถือกำเนิด

“นี่มัน… อะไรกัน?” อัสดรร้องถาม ด้วยความประหลาดใจ เขารู้สึกได้ถึงพลัง ที่ปะทุขึ้นมา จากร่างของธารไท เป็นพลังที่เขา ไม่เคยสัมผัสมาก่อน เป็นพลังที่ ทั้งบริสุทธิ์ และทรงอำนาจ ในเวลาเดียวกัน

“นี่คือ พลังแห่งอัสนีบาต ที่แท้จริง!” ธารไทกล่าว พลางปลดปล่อยพลัง ที่รวมกัน ออกมา เป็นลำแสงสีขาว ที่สาดส่อง ไปยังอัสดร

ลำแสงนั้น มีความรุนแรง ราวกับแสงอาทิตย์ ที่กำลังจะแผดเผา ทุกสรรพสิ่ง อัสดร พยายาม ป้องกันตัวเอง ด้วยพลังแห่งความมืด แต่ก็ไม่อาจ ต้านทานได้ เกราะแห่งความมืด ของเขา เริ่มละลาย ราวกับน้ำแข็ง ที่ต้องแสงแดด เสียงร้อง ด้วยความเจ็บปวด ดังขึ้น จากลำคอของเขา

“ไม่! เป็นไปไม่ได้! ข้า… ข้าคือจอมมาร! ข้าคือผู้ยิ่งใหญ่!” อัสดรร้อง พลางถอยร่น ด้วยความหวาดกลัว “เจ้า… เจ้าเป็นใครกันแน่!”

“ข้าคือ ธารไท!” เขากล่าว ด้วยเสียงที่เต็มไปด้วย อำนาจ “ทายาทแห่งอัสนี! ผู้ที่จะ ปลดปล่อยโลก จากความมืดมิด!”

ลำแสง สีขาว อันเจิดจ้า ได้สาดส่อง ไปยังอัสดร อย่างต่อเนื่อง พลังแห่งความมืด ของเขา เริ่มอ่อนแรงลง เรื่อยๆ ร่างของเขา ค่อยๆ เล็กลง ราวกับ กำลังจะ จางหายไป

“เจ้า… เจ้าจะ เสียใจ ที่ทำเช่นนี้!” อัสดรร้อง พลางพยายาม รวบรวม พลังที่เหลือ “ข้าจะ กลับมา! ข้าจะ กลับมา เพื่อ แก้แค้น!”

แต่ คำพูดของเขา ก็ขาดหายไป เมื่อลำแสง สีขาว ได้กลืนกิน ร่างของเขา จนหมดสิ้น ความมืดมิด ที่เคย ปกคลุม ปราสาท แห่งนี้ ก็เริ่ม จางหายไป พร้อมกับ การหายไป ของอัสดร

แสงสว่าง อันเจิดจ้า จากลำแสง ของธารไท ได้สาดส่อง ไปทั่ว ปราสาท มืด เผยให้เห็น ทัศนียภาพ ที่ ไม่เคย เห็นมาก่อน ผนัง ของปราสาท ที่เคย มืดมิด ก็กลับมา มีชีวิตชีวา อีกครั้ง ประดับประดา ด้วยลวดลาย อันงดงาม ราวกับ ถูกสร้างขึ้น จาก อัญมณี สีรุ้ง

ธารไท มองไป รอบๆ ด้วยความ สงสัย เขารู้สึกได้ ว่า การต่อสู้ ครั้งนี้ ยังไม่จบ เพียงเท่านี้ แม้ว่า อัสดร จะหายไป แล้ว แต่ เขาก็ยัง รู้สึกได้ ถึง พลัง บางอย่าง ที่ ซ่อนเร้น อยู่ ภายใน ปราสาท แห่งนี้

“นี่มัน เกิดอะไร ขึ้นกันแน่?” เขา พึมพำ กับตัวเอง พลาง มองไปยัง แท่นบูชา ขนาดใหญ่ ที่ ตั้งตระหง่าน อยู่ ใจกลาง ของห้อง โถง บนแท่นบูชา นั้น มี วัตถุ บางอย่าง ที่ ส่องแสง สีดำ เรืองรอง อยู่ มัน ดูดซับ แสงสว่าง ที่ สาดส่อง เข้ามา ราวกับ หลุมดำ ขนาดย่อม

ธารไท รู้สึกได้ ถึง พลัง อันมหาศาล ที่ แผ่ออกมาจาก วัตถุ นั้น เป็นพลัง ที่ ทั้ง ชั่วร้าย และ น่ากลัว เขา ไม่เคย รู้สึก เช่นนี้ มาก่อน เขา รู้ดี ว่า นี่คือ สิ่งที่ เขากำลัง ตามหา นี่คือ สิ่งที่ เป็น ต้นกำเนิด ของ ความมืดมิด ทั้งหมด

“สิ่งนั้น คืออะไร?” เขา ถาม กับ ตัวเอง พลาง ค่อยๆ เดิน เข้าไป ใกล้ วัตถุ นั้น ด้วย ความ ระมัดระวัง

ทันใดนั้น วัตถุ สีดำ เรืองรอง นั้น ก็ เปล่งแสง สีดำ ออกมา ราวกับ ดวงตา ที่ กำลัง จ้องมอง มาที่ เขา เสียง กระซิบ แผ่วเบา ดังขึ้น ใน โสตประสาท ของเขา เป็นเสียง ที่ ราวกับ มาจาก ส่วนลึก ของ จิตใจ

“เจ้า… เจ้า คือ ผู้ที่ ถูกเลือก… เจ้า คือ ผู้ที่จะ กอบกู้… โลกใบนี้…”

ธารไท ยืนนิ่ง ราวกับ ถูก สะกด เขา ไม่รู้ ว่า เสียง นั้น คือ เสียง ของ ใคร แต่ เขา รู้สึกได้ ว่า มัน มีความ เกี่ยวข้อง กับ ตัวเขา อย่าง ลึกซึ้ง

“ข้า… ข้า คือ ใคร?” เขา ถาม กับ เสียง นั้น ด้วย ความ สับสน

“เจ้า คือ ธารไท… ทายาท แห่ง อัสนี… ผู้ที่ จะ จารึก นาม ของเจ้า ไว้ บน สวรรค์…”

ธารไท มอง ไปยัง วัตถุ สีดำ เรืองรอง นั้น ด้วย ความ สงสัย และ ความ ตื่นเต้น เขา รู้ดี ว่า การเดินทาง ของเขา ยัง ไม่ จบ เพียงเท่านี้ ยังมี ปริศนา อีกมาก ที่ รอคอย เขา อยู่ เบื้องหน้า

นี่คือ จุดเริ่มต้น ของ การ จารึก ตำนาน แห่ง อัสนีบาต บน สวรรค์…

(จะติดตามต่อในตอนที่ 25)