ตอนที่ 1 — ลมพายุแรกแห่งอาฆาต

ฟ้ากรุงเทพฯ ยามพลบค่ำเปลี่ยนสีเป็นโทนส้มอมม่วง ผสมผสานกับแสงไฟนีออนระยิบระยับของมหานครที่กำลังจะหลับใหล แต่สำหรับ "วายุ" ชายหนุ่มผู้มีแววตาคมกริบราวกับเหยี่ยวที่กำลังโฉบเฉี่ยว สีนีออนเหล่านั้นกลับเป็นเพียงฉากหลังอันคุ้นเคยของสนามรบ ท้องถนนที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาในยามปกติ ‌บัดนี้กลายเป็นลานประลองอันตราย เสียงยางเสียดสีกับพื้นแอสฟัลต์ดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนความตึงเครียดที่คุกรุ่นอยู่ในอากาศ

วายุควบรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจ "พยัคฆ์ดำ" ด้วยความเร็วสูง ฝ่าการจราจรที่เริ่มหนาแน่น เขาไม่ใช่แค่คนขับรถทั่วไป แต่เป็นนักล่าที่กำลังตามเหยื่อที่หลุดรอดไปครั้งหนึ่ง ​ดวงตาของเขากวาดมองกระจกข้างอย่างระแวดระวัง เสียงเครื่องยนต์คำรามของรถยนต์สีดำทะมึนหลายคันที่ไล่ตามมาเป็นเงาบ่งบอกว่าไม่ใช่การขับขี่ธรรมดาสามัญ

"พวกแกจะหนีไปไหนได้!" เสียงตะโกนลอดหมวกกันน็อคดังขึ้นอย่างเยือกเย็น มันไม่ใช่คำข่มขู่ แต่เป็นคำสัญญาแห่งการชำระแค้นที่กำลังจะเกิดขึ้น

การไล่ล่าเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่หัวมุมถนนสุขุมวิท ยานพาหนะที่ไล่ล่าวายุมีทั้งหมดสี่คัน เป็นรถยนต์สปอร์ตหรูรุ่นใหม่ที่ถูกดัดแปลงให้มีสมรรถนะสูง พวกคนร้ายที่นั่งอยู่ภายในล้วนเป็นมืออาชีพ ‍เสื้อผ้าสีดำบ่งบอกถึงสังกัดอันตราย มือของพวกเขาชำนาญในการควบคุมพวงมาลัยและใช้อาวุธ

วายุหักเลี้ยวกะทันหัน หลบหลีกรถตู้คันหนึ่งที่พยายามจะตัดหน้า เขาใช้ทักษะที่ฝึกฝนมาอย่างโชกโชนในการเข้าโค้งอย่างเฉียบคม แม้จะรู้ดีว่ากำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบ แต่ในแววตาของเขากลับมีประกายแห่งความมุ่งมั่นที่ท้าทายทุกอุปสรรค

"มาเลย! ถ้าแน่จริงก็เข้ามา!" วายุตะโกนกลับ ‌พร้อมกับบิดคันเร่งให้พยัคฆ์ดำทะยานไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง

หนึ่งในรถยนต์สีดำพยายามแซงขึ้นมาทางด้านขวาของวายุ คนขับที่นั่งอยู่ข้างในยกปืนพกออกมา ชี้มาที่วายุ หวังจะยิงยางมอเตอร์ไซค์ให้ระเบิด แต่ทักษะของวายุเหนือชั้นกว่า เขาโน้มตัวหลบกระสุนที่พุ่งเข้ามาอย่างฉิวเฉียด ก่อนจะเหยียบคันเร่ง พุ่งทะยานผ่านช่องว่างแคบๆ ‍ระหว่างรถยนต์สองคันไปได้สำเร็จ

"ไอ้เวร!" เสียงสบถดังมาแต่ไกล

การไล่ล่าลากยาวไปหลายกิโลเมตรผ่านย่านธุรกิจใจกลางเมือง แสงไฟสว่างไสวตัดกับเงาดำมืดของยานพาหนะที่กำลังประจัญบาน รถยนต์คันหนึ่งพยายามจะเบียดวายุเข้ากับเสาไฟฟ้า แต่เขาก็พลิกรถหลบได้อย่างหวุดหวิด ล้อหลังของพยัคฆ์ดำไถลไปตามพื้นถนน สร้างประกายไฟเป็นทางยาว

"พวกแกมันก็แค่นักเลงข้างถนน ขี้ขลาดตาขาว!" ​วายุเย้ยหยัน เขาเริ่มสังเกตเห็นว่าพวกมันเริ่มเสียสมาธิ และความเร็วของพวกมันก็เริ่มลดลงเล็กน้อย

เขาตัดสินใจใช้กลยุทธ์ที่วางแผนไว้ เขาขับรถพุ่งเข้าไปในซอยแคบๆ ที่มืดมิด ซึ่งเป็นทางลัดที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี รถยนต์ขนาดใหญ่ของพวกคนร้ายไม่สามารถตามเข้ามาได้ทัน เสียงเครื่องยนต์ที่ดังเข้ามาใกล้ค่อยๆ ​เงียบหายไป เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของวายุที่ดังขึ้นภายใต้หมวกกันน็อค

เขาจอดพยัคฆ์ดำไว้ในที่ลับตา ก่อนจะถอดหมวกกันน็อคออก เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่ถูกปกคลุมไปด้วยเหงื่อ แววตาของเขายังคงฉายประกายแห่งความมุ่งมั่น แต่ก็มีความเหนื่อยล้าปรากฏให้เห็นบ้าง

"เกือบไปแล้ว..." เขาพึมพำกับตัวเอง

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเบอร์ที่คุ้นเคย ​"พร้อมรึยัง?"

เสียงตอบกลับมาอย่างหนักแน่น "พร้อมเสมอ"

วายุยิ้มมุมปาก "ถึงเวลาที่พวกมันจะต้องจ่ายในสิ่งที่ทำไว้"

เขาเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยที่คุ้นเคย ราวกับเป็นเงาที่เคลื่อนไหวในความมืด เขามาถึงอาคารร้างแห่งหนึ่ง ย่านอุตสาหกรรมเก่าที่ถูกทิ้งร้างไปนาน เสียงเครื่องจักรที่เคยดังสนั่น บัดนี้เงียบสงัด มีเพียงเสียงลมที่พัดหวีดหวิวเป็นเพื่อน

วายุเดินเข้าไปในอาคารอย่างเงียบเชียบ เขาเห็นกลุ่มคนกำลังรออยู่ กลุ่มคนเหล่านั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นทีมของเขาเอง "พยัคฆ์คำราม" กลุ่มนักสู้ที่ทำงานอย่างลับๆ เพื่อต่อกรกับเหล่าอาชญากรผู้มีอิทธิพล

"เป็นไงบ้าง?" หัวหน้าทีม "เสือ" ถามขึ้น เขาเป็นชายร่างใหญ่ หนวดเคราครึ้ม แววตาฉายแววเด็ดเดี่ยว

"พวกมันรู้ตัวแล้ว กำลังตามมาติดๆ" วายุตอบ

"ดี! เราจะได้ไม่ต้องไปหาพวกมันถึงที่" เสือพูดพลางกอดอก

"ฐานลับอยู่ตรงไหน?" วายุถาม

"ตามฉันมา" เสือชี้ไปยังทางเดินแคบๆ ที่ทอดลึกลงไปใต้ดิน

พวกเขาเดินลงไปตามบันไดเหล็กแคบๆ ที่ทอดลึกลงไปใต้ดิน กลิ่นอับชื้นและกลิ่นของสนิมลอยขึ้นมาปะทะจมูก เสียงฝีเท้าของพวกเขากระทบกับพื้นคอนกรีตที่เย็นเฉียบ บรรยากาศเริ่มดูน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ

ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงห้องโถงใต้ดินขนาดใหญ่ ที่นั่นมีอาวุธยุทโธปกรณ์ครบครัน และมีกลุ่มคนอีกจำนวนหนึ่งกำลังเตรียมพร้อมรบ

"นี่คือที่ของเรา" เสือบอก "เราจะใช้ที่นี่เป็นฐานปฏิบัติการ"

วายุเดินไปสำรวจรอบๆ เขาเห็นแผนที่ขนาดใหญ่ที่แสดงตำแหน่งต่างๆ ของเมือง และมีจุดสีแดงหลายจุดที่แสดงถึงฐานปฏิบัติการของศัตรู

"เป้าหมายของเราคือใคร?" วายุถาม

"มาเฟียใหญ่ 'พายุทมิฬ' เขาเป็นคนบงการอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด" เสือตอบ "ลูกน้องของมันกำลังจะนำสิ่งของสำคัญไปส่งที่ฐานลับของมันคืนนี้"

"สิ่งของสำคัญอะไร?"

"เป็นอาวุธชีวภาพ ที่อาจจะทำลายล้างเมืองทั้งเมืองได้" เสือตอบเสียงเข้ม "เราต้องหยุดมันให้ได้"

วายุรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นไปทั่วร่าง ข้อมูลนี้ยิ่งเพิ่มความมุ่งมั่นในตัวเขา เขาจำได้ดีถึงเหตุการณ์ในอดีตที่ส่งผลให้เขาต้องมาอยู่บนเส้นทางสายนี้

"ฉันจะไปเอาคืนมันเอง" วายุพูดเสียงหนักแน่น

"อย่าใจร้อน วายุ" เสือเตือน "เรามีแผน"

ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้น!

"พวกมันเจอทางเข้าฐานลับแล้ว!" เสียงของเจ้าหน้าที่คนหนึ่งตะโกน

"เตรียมตัว!" เสือสั่งเสียงดัง

วายุคว้าปืนพกคู่ใจ เขาเห็นภาพของครอบครัวที่ถูกพายุทมิฬพรากไปเมื่อหลายปีก่อน แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเลือด

"วันนี้แหละ...พายุทมิฬ" เขาพึมพำ

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วฐานลับ กลุ่มคนร้ายบุกเข้ามา พวกเขามีจำนวนมากกว่า และมีอาวุธที่ทันสมัยกว่า

การต่อสู้ในฐานลับใต้ดินเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด วายุและทีมของเขาต่อสู้ป้องกันฐานด้วยความกล้าหาญ พวกเขาปะทะกับคนร้ายอย่างไม่ย่อท้อ

วายุใช้ทักษะการต่อสู้ระยะประชิดที่เหนือชั้นของเขาจัดการกับศัตรูหลายนายอย่างรวดเร็ว เขาเคลื่อนไหวราวกับสายลม หลบหลีกคมกระสุน และตอบโต้ด้วยความแม่นยำ

"แกมันก็แค่นักฆ่าไร้ชื่อ!" หนึ่งในคนร้ายตะโกนใส่เขา

"ฉันคือวายุ...ผู้ที่มาทวงคืนความยุติธรรม!" วายุตอบกลับ พร้อมกับยิงปืนใส่คนร้ายจนล้มลง

การต่อสู้ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เสียงปืนดังไม่หยุด เสียงระเบิดดังเป็นระยะๆ กลุ่มคนร้ายพยายามบุกเข้ามาเรื่อยๆ แต่ทีมของวายุก็สามารถต้านทานเอาไว้ได้

"เราต้องถอย!" เสือสั่ง "วายุ ไปตามแผน!"

วายุพยักหน้า เขารู้ว่านี่คือโอกาสเดียวที่จะได้เผชิญหน้ากับพายุทมิฬ

เขาพุ่งทะยานออกจากฐานลับ สู่โลกภายนอกอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้มาเพื่อหลบหนี แต่มาเพื่อตามล่า

เขาขึ้นมอเตอร์ไซค์คู่ใจอีกครั้ง พยัคฆ์ดำคำรามกึกก้อง เขาพุ่งทะยานไปตามท้องถนนที่มืดมิด สายตาของเขามุ่งตรงไปยังตึกสูงเสียดฟ้าที่เป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ของพายุทมิฬ

"คืนนี้...จะไม่มีใครรอด!" วายุสาบาน

เขาเลี้ยวรถเข้าสู่ถนนสายหลักอีกครั้ง ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เขาเห็นตึกสูงระฟ้าที่ทอดยาวขึ้นไปบนฟ้า เหมือนเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจของพายุทมิฬ

"ฉันจะปีนขึ้นไปหาแก...ถึงบนสุด!" วายุตะโกน

เขาบิดคันเร่งเต็มที่ พยัคฆ์ดำพุ่งทะยานไปข้างหน้า ราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมาจากฟากฟ้า

เขาจะต้องเผชิญหน้ากับศัตรูอีกมากมาย แต่เขาก็ไม่เคยหวั่นเกรง

วายุหักเลี้ยวอย่างรุนแรง หลบหลีกรถของคนร้ายที่พยายามจะขวางทาง เขากำลังมุ่งหน้าไปยังเป้าหมายสุดท้าย และเขาจะไม่มีวันหยุดจนกว่าจะได้เห็นพายุทมิฬล้มลง

ลมกลางคืนพัดแรง ปะทะใบหน้าของวายุ เขาหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกุมแฮนด์มอเตอร์ไซค์ให้แน่นขึ้น

"ถึงเวลา...แห่งการชำระแค้น!"

เขาพุ่งทะยานไปสู่ตึกสูงเสียดฟ้า โดยไม่รู้เลยว่าเบื้องบนนั้น อันตรายที่ยิ่งกว่ากำลังรอเขาอยู่…

(จบตอนที่ 1)