ตอนที่ 3 — เสียงผิวปากเพลงพรายในนรก

เสียงผิวปากเพลงพรายที่แสนคุ้นเคยดังลอดออกมาจากมุมห้องที่มืดสลัว "วายุ" พลิกหน้าหนังสือพิมพ์ที่วางอยู่บนตักให้เป็นหน้าสุดท้าย ปลายนิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปตามรูปเสี่ยทัศน์ที่ตีพิมพ์ตัวโต พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก เผยให้เห็นฟันขาวสะอาด ราวกับว่ากำลังเพลิดเพลินกับการเสพย์ข่าวอาชญากรรมมากกว่าจะเป็นคนลงมือเสียเอง

"ยังไงก็ต้องไป... ไม่รอให้เจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ ‌ผันตัวมาเป็นเจ้าพ่อค้ายาเสพติดระดับชาติอีกคน" เสียงทุ้มห้าวของวายุเอ่ยขึ้นเบาๆ สายตาจับจ้องไปยังภาพถ่ายของเสี่ยทัศน์ที่มุมกล้องเผยให้เห็นคฤหาสน์หรูตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา ท่ามกลางความมืดที่โอบล้อม

เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรู ตัวเลขดิจิทัลสีแดงสดส่องประกาย "อีกสิบห้านาที... เวลาแห่งการเฉิดฉาย"

วายุลุกขึ้นยืน ปลดเสื้อคลุมสีดำสนิทที่สวมอยู่ทิ้งลงบนเก้าอี้ ​เขาเดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้าที่เปิดอ้าอยู่ แสงไฟสีขาวนวลสาดส่องเผยให้เห็นชุดสูทสีเข้มหลายแบบที่เรียงรายอยู่ภายใน เขาหยิบชุดสูทสีดำสนิท ตัดเย็บอย่างปราณีต เนื้อผ้าน้ำดี ประณีตทุกฝีเข็มราวกับชุดที่ออกแบบมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ

"คืนนี้... ใครจะรู้ ว่าใครจะเป็นผู้ชนะ" ‍เขาพึมพำกับตัวเองขณะสวมชุดสูทอย่างคล่องแคล่ว ราวกับนักแสดงที่กำลังจะขึ้นเวที

เมื่อทุกอย่างพร้อม วายุเปิดประตูห้อง ออกมาสู่โถงทางเดินที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าของเขาที่ดังสะท้อนเบาๆ เขาเดินไปที่ลิฟต์ กดปุ่มเรียก และรออย่างใจเย็น ‌แสงไฟนีออนสีเขียวจากป้ายบอกชั้นที่ค่อยๆ เปลี่ยนไป สะท้อนในดวงตาคมกริบของเขา

เมื่อลิฟต์มาถึง เขาเดินเข้าไปข้างใน ประตูเลื่อนปิดลงอย่างนุ่มนวล เสียงเพลงบรรเลงเบาๆ ในลิฟต์ไม่ได้ช่วยกลบเสียงความคิดอันหนักหน่วงในหัวของเขาได้เลย

"เสี่ยทัศน์... ชื่อนี้คงอีกไม่นานที่จะได้เห็นมันเลือนหายไปจากวงการ"

เสียงผิวปากเพลงพรายดังขึ้นอีกครั้ง ‍คราวนี้ดังกว่าเดิม และมาจากทิศทางที่วายุเดินไป

"ไง... กำลังจะไปหาใคร?" เสียงแหบพร่าดังมาจากเงามืด

วายุหยุดเดินทันที เขาหันขวับไปยังต้นเสียง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง

"ใคร... ออกมาสิ" ​เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด

เงาดำทะมึนค่อยๆ คลืบคลานออกมาจากมุมห้อง ร่างสูงใหญ่กำยำ ดวงตาฉายแววอำมหิต ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นที่บ่งบอกถึงการต่อสู้โชกโชน

"ไอ้หนุ่ม... หลงเข้ามาในถิ่นใคร?" ชายร่างยักษ์เอ่ยถาม ​เสียงของเขาดังราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้าย

วายุไม่ตอบ เขาเพียงแต่ยิ้มมุมปากเล็กน้อย "ผมแค่นักธุรกิจที่กำลังจะไปทำธุระ... แค่นั้น"

"ธุระ... กับเสี่ยทัศน์ใช่ไหม?" ชายยักษ์หัวเราะเสียงดังราวกับได้ยินเรื่องตลก "แกคิดผิดแล้ว... ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนนอก"

"ผมไม่เคยคิดว่าจะเป็นที่สำหรับคนนอก... ​ถ้าเขาไม่คิดจะก้าวก่าย" วายุตอบกลับอย่างเยือกเย็น

"หึ... ปากดี" ชายยักษ์ยิ้มเย้ยหยัน "แกมาผิดเวลา... ผิดที่... และผิดคน"

สิ้นเสียงของชายยักษ์ ร่างของเขาก็พุ่งเข้าใส่ราวกับพายุ วายุหลบหลีกไปด้านข้างอย่างว่องไวราวกับแมว เขาไม่ถอย เขาพร้อมที่จะเผชิญหน้า

การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด ในโถงทางเดินที่เคยเงียบสงัด บัดนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงปะทะของหมัดมวย เสียงก้อนเนื้อกระทบกัน เสียงตะโกนด่าทอ

วายุใช้ความคล่องแคล่วว่องไวของเขา บวกกับทักษะการต่อสู้ที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี เขาหลบหลีกการโจมตีของชายยักษ์ได้อย่างเฉียดฉิว พร้อมกับสวนกลับด้วยหมัดที่หนักหน่วง

"แก... เป็นใครกันแน่?" ชายยักษ์ถามขณะพยายามจับตัววายุ

"คนที่กำลังจะทำให้เสี่ยทัศน์... หมดความสุข" วายุตอบกลับ พร้อมกับเตะเข้าที่ท้องของชายยักษ์อย่างแรง

เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น ชายยักษ์เซถอยหลังไปชนกับผนัง แต่เขายังไม่ยอมแพ้ เขาหยิบมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมาจากเอว

"แก... ต้องตาย!"

วายุเห็นดังนั้น เขาก็ถอยหลังไปเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปยังคมมีดที่สะท้อนแสงไฟ เขารู้ดีว่าการต่อสู้กับมีดนั้นอันตรายเพียงใด

"ถ้าแกอยากตาย... ก็ลองดู" วายุกล่าว พร้อมกับเตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีครั้งต่อไป

แต่แล้ว เสียงไซเรนก็ดังขึ้นจากด้านนอก วายุเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง เขาเห็นแสงไฟสีฟ้าแดงจากรถตำรวจที่กำลังวิ่งมาอย่างรวดเร็ว

"ดูเหมือนว่า... การแสดงของฉันจะถูกขัดจังหวะ" วายุกล่าวอย่างหัวเสีย

ชายยักษ์เห็นดังนั้น เขาก็หัวเราะ "แกหนีไม่พ้นหรอก... ไอ้หนุ่ม"

วายุไม่สนใจคำพูดของชายยักษ์ เขาหันหลังและวิ่งออกจากโถงทางเดินไปอย่างรวดเร็ว เขารู้ว่าเขาต้องรีบไปก่อนที่ตำรวจจะมาถึง

เขาเปิดประตูฉุกเฉิน และกระโดดลงไปตามบันไดหนีไฟอย่างรวดเร็ว

"ไม่เป็นไร... ยังมีเวลาเสมอ" เขากล่าวกับตัวเอง

เสียงไซเรนดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เขาวิ่งไปตามทางเดินของอาคารอย่างรวดเร็ว เขาต้องหาทางออกให้เร็วที่สุด

เมื่อมาถึงชั้นล่างสุด เขาเปิดประตูและพุ่งออกไปสู่ท้องถนนที่เต็มไปด้วยผู้คน

แสงไฟนีออนสาดส่องไปทั่วเมือง รถยนต์วิ่งขวักไขว่ ผู้คนเดินไปมาอย่างไม่ขาดสาย

วายุสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาต้องใช้โอกาสนี้ในการหายตัวไป

เขาเดินปะปนไปกับฝูงชนอย่างแนบเนียน เขามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครตามเขามา

"การชำระแค้น... เพิ่งจะเริ่มต้น"

เขากล่าวกับตัวเอง ก่อนที่จะเดินหายเข้าไปในความมืดของตรอกเล็กๆ แห่งหนึ่ง

ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์หรูบนเนินเขา เสี่ยทัศน์กำลังนั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ กำลังดื่มวิสกี้อย่างสบายใจ

"ไม่น่าเชื่อ... ว่าไอ้หนุ่มนั่นจะกล้ามาถึงที่นี่" เขาพูดกับลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างๆ

"มันคงไม่รอดไปถึงพรุ่งนี้หรอกครับ ท่าน" ลูกน้องตอบอย่างมั่นใจ

"ดี... จัดการให้เด็ดขาด... อย่าให้เหลือแม้แต่ซาก" เสี่ยทัศน์สั่ง

"รับทราบครับ"

ขณะที่เสี่ยทัศน์กำลังเพลิดเพลินกับการดื่มวิสกี้ เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

"ใครโทรมาตอนดึกดื่นขนาดนี้" เขาบ่นอุบ

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย

"ฮัลโหล" เขาพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"สวัสดีครับ... ท่านประธาน" เสียงของผู้ชายดังขึ้นจากปลายสาย "ผมมีข่าวดีมาแจ้ง... เกี่ยวกับ 'คู่แข่ง' ของท่าน"

เสี่ยทัศน์เงียบไปครู่หนึ่ง "ข่าวดีอะไร?"

"เขา... กำลังเดินทางมาหาท่านครับ"

"เดินทางมาหาฉัน?" เสี่ยทัศน์เลิกคิ้ว "ใคร?"

"คนที่ท่านกำลังตามหา... คนที่จะมาทำให้ธุรกิจของท่าน... สั่นคลอน"

เสี่ยทัศน์หัวเราะ "แกหมายถึง... ใครกันแน่?"

"คนที่คิดจะทวงคืน... สิ่งที่ท่านพรากไป"

เสี่ยทัศน์เงียบไปอีกครั้ง เขาเริ่มรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล "บอกมาให้ชัดๆ... อย่ามาเล่นลิ้น"

"ผมหมายถึง... 'วายุ' ครับ"

คำว่า "วายุ" ที่ดังออกมาจากปลายสาย ทำให้เสี่ยทัศน์ชะงัก เขาจำชื่อนี้ได้ทันที

"วายุ... มันมาทำไม?"

"มันกำลังเดินทางมาหาท่าน... พร้อมกับ 'ความแค้น' ที่ฝังลึก"

เสี่ยทัศน์วางแก้ววิสกี้ลงอย่างแรง เสียงแก้วกระทบกันดังเคร้ง "มันกล้ามาก... ที่จะมาถึงที่นี่"

"ครับ... มันมาแน่"

"แล้วนาย... เป็นใคร?" เสี่ยทัศน์ถาม

"ผม... คือคนที่อยากเห็นท่าน... ล่มสลาย"

สิ้นเสียงของผู้ชายคนนั้น สายของเสี่ยทัศน์ก็เงียบไป

เสี่ยทัศน์หน้าเปลี่ยนสี เขาจ้องมองไปที่โทรศัพท์ในมืออย่างไม่เชื่อสายตา

"วายุ... แกมาทำอะไรที่นี่?"

เขาหันไปมองลูกน้อง "เตรียมคน... ให้พร้อม! คืนนี้... เรามีแขกไม่ได้รับเชิญ"

ขณะที่เสี่ยทัศน์กำลังเตรียมตัวรับมือกับวายุ วายุเองก็กำลังเดินทางไปยังเป้าหมายต่อไป

เขามาถึงย่านธุรกิจที่เต็มไปด้วยตึกสูงระฟ้า แสงไฟนีออนส่องสว่างไปทั่วบริเวณ

เขาเงยหน้ามองขึ้นไปบนยอดตึกสูงที่สุดแห่งหนึ่งในย่านนั้น "คฤหาสน์ของเสี่ยทัศน์... ช่างสูงเสียดฟ้าจริงๆ"

เขาเดินเข้าไปในอาคารแห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ เขาแอบมองเข้าไปในห้องทำงานที่สว่างไสว

"คืนนี้... จะเป็นคืนที่ยาวนาน"

เขาเดินออกมาจากอาคารนั้นอีกครั้ง และหายเข้าไปในความมืดของท้องถนน

บทสนทนาทางโทรศัพท์ของเสี่ยทัศน์กับชายปริศนา ทำให้วายุเริ่มสงสัยว่ามีใครอีกบ้างที่กำลังจับตาดูเขาอยู่

"ใครกัน... ที่อยากเห็นฉันล่มสลาย?"

คำถามนี้ยังคงค้างคาอยู่ในใจของวายุ เขาไม่รู้ว่าศัตรูของเขามีใครบ้าง และใครคือคนที่กำลังเล่นเกมซ่อนหาอยู่เบื้องหลัง

"เกมนี้... ยังมีอะไรมากกว่าที่ฉันคิด"

เขาเดินต่อไปบนถนนที่มืดมิด ดวงตาคมกริบยังคงสอดส่องไปรอบๆ เพื่อค้นหาเบาะแส

เขาพร้อมแล้ว... ที่จะเผชิญหน้ากับทุกอุปสรรคที่ขวางหน้า

คืนนี้... เขาจะไปให้ถึงเป้าหมายที่ตั้งใจไว้

แต่คืนนี้... อะไรๆ ก็อาจจะไม่เป็นไปตามแผนที่วางไว้

วายุจะสามารถเอาชนะอุปสรรคต่างๆ ได้หรือไม่? และใครคือบุคคลปริศนาที่โทรศัพท์หาเสี่ยทัศน์?

เรื่องราวของวายุ... กำลังจะเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ...