ตอนที่ 8 — หมากในกระดานที่ถูกลิขิต

เสียงโลหะเสียดสีกันก้องกังวานไปทั่วทางเดินใต้ดินที่แคบและอับชื้น ลมเย็นยะเยือกที่พัดผ่านช่องระบายอากาศราวกับจะกระซิบถึงภัยอันตรายที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหน้า วายุชะลอฝีเท้าลง มือข้างหนึ่งยกปืนพกขึ้นประคองอย่างมั่นคง สองตาเหลือบมองไปรอบกายอย่างระแวดระวัง ทุกเงา ทุกเสียงที่ดังขึ้นล้วนเป็นสัญญาณเตือนที่เขาไม่อาจมองข้าม

“พวกมันรู้ว่าเรามา” เสียงแหบพร่าของไทสันดังขึ้นผ่านชุดหูฟัง ‌อินเตอร์คอมที่เชื่อมต่อกันอยู่ แม้จะอยู่ห่างกันไม่มากนัก แต่การสื่อสารผ่านคลื่นวิทยุก็ยังจำเป็น โดยเฉพาะในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยสิ่งกีดขวางและเสียงสะท้อน

“เห็นได้ชัด” วายุตอบกลับสั้นๆ “มีใครบ้าง”

“น่าจะอย่างน้อยสามคน” ไทสันตอบ “เห็นเงาเคลื่อนไหวอยู่ข้างหน้า ​ไม่แน่ใจว่ามีมากกว่านี้หรือไม่”

วายุพยักหน้า แม้ไทสันจะมองไม่เห็นก็ตาม เขาก้าวเดินต่อไปอย่างเงียบเชียบราวกับเสือดำ พยายามใช้ทุกประสาทสัมผัสที่มีสอดส่องหาความผิดปกติ กลิ่นอายของกรดและโลหะยังคงอบอวลอยู่ แต่มีกลิ่นอื่นแทรกซึมเข้ามาจางๆ กลิ่นเหมือนน้ำมันเชื้อเพลิงที่เจือจาง

“มีอะไรที่นั่น” วายุเอ่ยถาม ‍เมื่อหยุดนิ่งอยู่ตรงทางแยกแคบๆ ที่มีท่อเหล็กขนาดใหญ่ขวางอยู่ “ดูเหมือนจะมีรอยขีดข่วนใหม่ๆ”

ไทสันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมา “น่าจะเป็นรอยลากของอะไรบางอย่าง… ไม่แน่ใจว่าอะไร”

วายุโน้มตัวลงไปสำรวจอย่างละเอียด รอยขีดข่วนบนพื้นคอนกรีตนั้นใหม่จริงๆ ผงฝุ่นที่ร่วงกะเทาะออกมายังคงสดใหม่ ‌และมีคราบมันๆ ติดอยู่จางๆ เขาใช้ปลายกระบอกปืนเขี่ยดู “น้ำมันเครื่อง… ไม่ใช่ของที่ใช้กันทั่วไป”

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นมาจากด้านหลังของไทสัน วายุหันขวับทันที ‍เขาเห็นเงาตะคุ่มสองเงาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจากมุมมืด

“ศัตรู! สามทุ่ม!” ไทสันตะโกนลั่น

วายุไม่รอช้า เขากระโจนหลบหลังกำแพงคอนกรีตทันที เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นสองนัด ทะลุผ่านความมืดมิดเข้ามา วายุตอบโต้ทันที เขาเล็งปืนไปยังทิศทางที่ได้ยินเสียง ​และยิงออกไปสองนัด

“เพล้ง!” เสียงแก้วแตกดังขึ้น

“โดน!” ไทสันตะโกนด้วยความสะใจ

วายุไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย เขาชะโงกหน้าออกไปเล็กน้อย ดวงตาเหล่ตามองไปยังทิศทางของเสียงปืน เขาเห็นร่างหนึ่งทรุดฮวบลงไปกับพื้น แสงไฟฉายที่ติดอยู่บนหมวกของมันกระพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบไป

“เหลืออีกสอง” ​วายุบอก

“รู้แล้ว!” ไทสันตอบกลับมา “มันกำลังจะมาทางเรา!”

วายุรู้ดีว่าการสู้ในที่แคบแบบนี้เสียเปรียบ แต่เขาก็มีวิธีของเขา เขาถอยหลังไปอีกเล็กน้อย พยายามหาจุดที่ได้เปรียบที่สุด

“วายุ! ทางซ้าย! มีคน!” ​ไทสันเตือน

วายุหันไปทันที เขาเห็นร่างของชายชุดดำสองคนกำลังวิ่งฝ่าความมืดเข้ามา หนึ่งในนั้นถือปืนลูกซอง วายุไม่รอช้า เขาเหนี่ยวไกปืนพกของเขาไปสามนัดติดกัน เสียงดังสะท้อนไปทั่ว

“ปัง! ปัง! ปัง!”

กระสุนพุ่งเข้าใส่ร่างหนึ่ง แต่เขาก็ยังคงวิ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง วายุรู้ว่ากระสุนธรรมดาอาจจะหยุดคนบ้าคลั่งแบบนี้ได้ยาก เขาจึงเปลี่ยนแผน

“วายุ! ระวัง!”

เสียงเตือนของไทสันมาพร้อมกับเสียงปืนลูกซองที่ดังสนั่นหวั่นไหว วายุหมอบลงทันที แรงอัดอากาศกระแทกเข้าใส่ใบหน้าเขา เศษปูนกระเด็นว่อน

“บ้าเอ๊ย!” วายุสบถ เขาเห็นชายชุดดำอีกคนกำลังเล็งปืนมาทางเขา

วายุตัดสินใจเสี่ยง เขาปล่อยปืนพกในมือข้างหนึ่งลง แล้วหยิบระเบิดควันขนาดเล็กออกมาจากซองปืน มืออีกข้างหนึ่งก็หยิบมีดสั้นที่เหน็บอยู่ข้างเอว

“อย่า!” ไทสันตะโกน

แต่สายไปแล้ว วายุขว้างระเบิดควันออกไปทันที

“ฟู่!” เสียงดังขึ้นพร้อมกับกลุ่มควันสีขาวหนาทึบที่พวยพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว มันปกคลุมบริเวณนั้นจนมองอะไรไม่เห็น

วายุไม่รอให้ควันจาง เขาพุ่งตัวออกไปทันที เขาใช้มีดสั้นในมือเป็นอาวุธ เขาอาศัยความสับสนที่เกิดจากกลุ่มควัน และความมืดที่ปกคลุม

“อั๊ก!” เสียงร้องอย่างเจ็บปวดดังขึ้น

วายุโจมตีร่างแรกที่เขาเจอ เขาใช้มีดสั้นแทงเข้าที่สีข้างของมันอย่างแม่นยำ เสียงครวญครางดังขึ้น ก่อนจะเงียบไป

“วายุ! ฉันเห็นตัวสุดท้าย!” ไทสันตะโกน “มันกำลังจะหนี!”

วายุรีบหันไปมองตามทิศทางที่ไทสันบอก เขาเห็นเงาตะคุ่มกำลังวิ่งสวนทางไปทางทางเดินด้านขวา

“ไม่ปล่อยให้หนีไปง่ายๆ!” วายุตะโกนกลับ เขาละทิ้งมีดสั้นไว้ชั่วคราว แล้วก้าววิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว

ทางเดินเริ่มกว้างขึ้น และมีแสงไฟสีสลัวๆ จากตะเกียงฉุกเฉิน ส่องให้เห็นสภาพภายในที่ดูเหมือนจะเป็นโรงเก็บของเก่า มีลังไม้เก่าๆ กองอยู่ระเกะระกะ

“มันอยู่ที่ไหน!” วายุถามขณะวิ่ง

“มันกำลังจะเข้าไปในห้องนั้น!” ไทสันชี้ไปที่ประตูเหล็กบานหนึ่งที่อยู่สุดทางเดิน “ระวัง! มันอาจจะเตรียมกับดักไว้!”

วายุพุ่งเข้าใส่ประตูเหล็กทันที เขากระชากลูกบิดประตู แต่ประตูล็อกอยู่

“ให้ฉันเอง!” ไทสันตะโกน เขาพุ่งเข้ามาพร้อมกับอุปกรณ์งัดแงะ

“เร็วเข้า!” วายุเร่ง

เสียงโลหะถูกบิดงอและขัดถู ดังขึ้นมาไม่นาน ประตูก็เปิดออก

ภายในห้องนั้นมืดสนิท และมีกลิ่นน้ำมันดินฉุนรุนแรง วายุชักปืนพกขึ้นมาอีกครั้ง เขาค่อยๆ ก้าวเข้าไปในห้องอย่างระมัดระวัง

“วายุ! ฉันเห็นมัน!” ไทสันตะโกนจากด้านหลัง “มันกำลังซ่อนตัวอยู่หลังถังน้ำมัน!”

วายุเดินลึกเข้าไปในห้อง เขาเห็นถังน้ำมันขนาดใหญ่ตั้งเรียงรายอยู่หลายถัง แสงไฟฉายส่องไปกระทบเงาของถังน้ำมันเหล่านั้น

เขากำลังจะก้าวไปทางถังน้ำมันที่ไทสันบอก ทันใดนั้น เสียงตวาดก็ดังขึ้นมาจากที่ซ่อน

“แกหนีไม่พ้นหรอก!”

วายุเบิกตากว้าง เขาเห็นร่างของชายชุดดำคนสุดท้ายโผล่ออกมาจากหลังถังน้ำมัน เขาไม่ได้ถือปืน แต่ถืออะไรบางอย่างที่ดูคล้ายกับ... ระเบิด!

“ไม่นะ!” ไทสันตะโกน

วายุไม่ลังเล เขากระโจนเข้าใส่ร่างนั้นทันที เขารู้ว่าเขาต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่ระเบิดลูกนั้นจะถูกขว้างออกไป

“อั๊ก!”

วายุเข้าปะทะร่างนั้นอย่างแรง ร่างนั้นเซถลาไปชนกับถังน้ำมัน เสียงดังโครม!

ระเบิดในมือของชายชุดดำหลุดออกจากมือ และกลิ้งไปตามพื้นอย่างรวดเร็ว

“วิ่ง!” วายุตะโกน

เขาคว้าแขนของไทสัน และดึงให้ถอยหลังออกไปอย่างรวดเร็ว

“ตึง!”

เสียงวัตถุบางอย่างกระทบพื้นดังขึ้น

“ฟู่!”

เสียงคล้ายลมดังขึ้น

“ตูม!”

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งห้อง!

เศษซากของถังน้ำมัน และวัตถุต่างๆ กระจายว่อนไปทั่ว แรงระเบิดทำให้พื้นสั่นสะเทือน และฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ

วายุล้มลงไปกับพื้น เขารู้สึกปวดหูเล็กน้อย แต่ก็ยังรู้สึกตัว เขาพยายามปัดป้องฝุ่นควันรอบตัว

“ไทสัน! แกเป็นอะไรหรือเปล่า!” วายุตะโกนถาม

“ฉัน… ฉันไม่เป็นไร” ไทสันตอบเสียงแหบพร่า “แต่… ดูนั่นสิ”

วายุเงยหน้าขึ้นมองตามทิศทางที่ไทสันบอก เขาเห็นช่องว่างขนาดใหญ่ที่เกิดจากแรงระเบิด ช่องว่างนั้นเปิดออกสู่… ลานจอดรถใต้ดิน!

แสงไฟจากหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ส่องสว่างลงมา เห็นรถยนต์หลายคันจอดเรียงรายอยู่

“เรา… เราเจอทางออกแล้ว” ไทสันกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

วายุลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องที่ตอนนี้เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง

“แต่มันไม่ใช่แค่ทางออก… มันเป็นเหมือนทางเข้าสู่เกมที่ใหญ่กว่านี้” วายุกล่าวเสียงเครียด

เขาเห็นสิ่งหนึ่งที่สะดุดตาเขาอย่างมาก บนผนังที่ยังคงมีสภาพดีอยู่ มีแผนผังขนาดใหญ่ถูกติดไว้ แผนผังนั้นดูเหมือนจะเป็น… แผนผังของเมือง!

“นี่มันอะไรกันแน่” วายุพึมพำ

เขาเดินเข้าไปใกล้ๆ แผนผังนั้น พลางสำรวจรายละเอียดต่างๆ

“วายุ! เราต้องไปจากที่นี่ก่อน!” ไทสันเตือน

“เดี๋ยวก่อน…” วายุบอก “ดูเหมือนว่า… พวกมันกำลังวางแผนอะไรบางอย่างที่ใหญ่กว่าที่เราคิด”

เขาสังเกตเห็นสัญลักษณ์เล็กๆ หลายอันที่ถูกทำเครื่องหมายไว้บนแผนผังเหล่านั้น สัญลักษณ์บางอันดูเหมือนจะเป็นจุดเป้าหมาย บางอันดูเหมือนจะเป็นเส้นทางการเคลื่อนไหว

“นี่มันไม่ใช่แค่การล้างแค้นธรรมดา… นี่มันคือสงคราม” วายุกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

เขาเงยหน้ามองไทสัน ดวงตาของเขามีประกายของความมุ่งมั่น

“เราต้องรู้ให้ได้ว่าแผนการของพวกมันคืออะไร… และหยุดมันให้ได้”

แต่ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น มันเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย

วายุรับโทรศัพท์

“ฮัลโหล”

เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากปลายสาย เป็นเสียงที่เย็นเยียบและน่าขนลุก

“วายุ…”

เสียงนั้นหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูด

“เจ้ามาถึงจุดที่น่าสนใจแล้ว… แต่นี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นของเกมกระดานที่แท้จริง… หมากตัวต่อไปของเจ้า… จะถูกลิขิตโดยเรา”

ปลายสายตัดไป ทิ้งให้วายุยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของฐานลับใต้ดิน แผนผังเมืองในมือ และคำพูดปริศนาที่ยังคงก้องอยู่ในหัว

เขารู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับศัตรูที่มองไม่เห็นตัวตนนี้… จะยิ่งทวีความซับซ้อนและอันตรายมากขึ้นกว่าเดิม…