ตอนที่ 10 — แสงสุดท้ายในอุโมงค์ทมิฬ

เสียงฝีเท้าของวายุกระทบพื้นคอนกรีตที่เปียกชื้น สะท้อนก้องในความมืดมิดของทางเดินใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของดิน น้ำมัน และบางสิ่งบางอย่างที่บอกไม่ถูก คล้ายกลิ่นเลือดจางๆ ลอยปะปนมากับลมเย็นเยียบที่พัดผ่านช่องระบายอากาศ มันไม่ใช่ลมธรรมดา ‌แต่มันคือลมหายใจของที่นี่ ลมหายใจที่เต็มไปด้วยอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา วายุกำปืนพกคู่ใจในมือแน่น สัญชาตญาณนักสู้ของเขาปลุกเร้าขึ้นมาทุกอณู เขาปรับสายตาให้คุ้นเคยกับความมืด พยายามจับทุกเสียง ทุกความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ

"ใครอยู่ตรงนั้น!" เสียงตะโกนแหบพร่าดังมาจากด้านหน้า ​ตามมาด้วยแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามาอย่างจ้าจนวายุต้องยกมือขึ้นป้องตา แสงนั้นสั่นระริก บ่งบอกถึงความตื่นตระหนกของผู้ที่ถือมัน

"ถอยไปซะ" วายุตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความกร้าวร้าว เขาไม่ชอบให้ใครมาขวางทาง ยิ่งถ้าเป็นศัตรูที่กำลังจะเข้ามาขวางทางยิ่งต้องกำจัด

"แกเป็นใคร! เข้ามาในเขตหวงห้ามทำไม!" ‍เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มีความโมโหผสมอยู่ด้วย แสงไฟฉายสาดมาทางวายุอย่างจงใจ แต่วายุพลิกตัวหลบได้อย่างรวดเร็ว แสงนั้นจึงสาดไปโดนผนังคอนกรีตเปลือยที่ผุพัง แทนที่จะเป็นตัวเขา

"ฉันมีธุระที่นี่" วายุตอบพลางก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างไม่ลังเล เขามีเป้าหมายที่ต้องไปให้ถึง ‌และไม่มีอะไรจะหยุดยั้งเขาได้

"แกจะไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น!" เสียงนั้นดังขึ้นพร้อมกับเสียงโลหะกระทบกัน วายุรู้ได้ทันทีว่ามันคือเสียงของการเตรียมพร้อมที่จะยิง เขาไม่รอช้า รีบหมอบลงกับพื้น ขณะที่เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว กระสุนนัดแรกพุ่งเฉียดศีรษะของเขาไปเฉียดฉิว

"พวกมือสมัครเล่น" วายุพึมพำพลางเล็งปืนพกไปทางต้นเสียง ‍เขารอจังหวะที่แสงไฟฉายสว่างวาบอีกครั้ง ก่อนจะลั่นไกออกไปสามนัดติดต่อกัน

เสียงปืนดังสะท้อนก้องในอุโมงค์ วายุได้ยินเสียงคนร้องโหยหวนตามมาด้วยเสียงของหล่นลงบนพื้น เสียงไฟฉายดับวูบไป เหลือเพียงความมืดอันคุ้นเคย

"แค่นี้เอง" วายุลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าอย่างไม่ใส่ใจ เขาเดินตรงไปในจุดที่ได้ยินเสียงเมื่อครู่ เมื่อไปถึง ​เขาก็พบกับร่างของชายฉกรรจ์สองคนนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น คนหนึ่งมือยังกำปืนพกไว้แน่น อีกคนเสียชีวิตไปแล้วทันทีจากการถูกกระสุนเข้าที่ศีรษะ

วายุเดินสำรวจรอบๆ เขาพบว่าอุโมงค์นี้เป็นเพียงทางเดินเล็กๆ ที่เชื่อมต่อไปยังส่วนอื่นๆ ของฐานลับใต้ดินแห่งนี้ มีท่อระบายน้ำขนาดใหญ่พาดผ่านไปมาหลายท่อ บ่งบอกว่ามันอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของระบบระบายน้ำเก่าที่ถูกดัดแปลงมาใช้เป็นทางเข้า

"ฐานลับจริงๆ ​ด้วย" วายุพึมพำกับตัวเอง เขาเอามือแตะผนังคอนกรีตที่เย็นเฉียบ มันชื้นและมีกลิ่นอับชื้นที่คุ้นเคย ราวกับเคยสัมผัสกับสถานที่แบบนี้มาก่อน

เขาก้าวเดินต่อไปเรื่อยๆ ตามทางเดินแคบๆ นั้น แสงไฟฉายจากหมวกของเขาส่องนำทางไปข้างหน้าเป็นระยะๆ ​บางครั้งก็สาดไปโดนผนังที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ บางครั้งก็สาดไปโดนหยากไย่ที่ห้อยระโยงระยาง

"อืม... ดูเหมือนที่นี่จะไม่มีคนดูแลมานานแล้ว" วายุกล่าวกับตัวเอง เขาไม่ชอบสถานที่แบบนี้เท่าไหร่นัก มันให้ความรู้สึกอึดอัดและน่าขนลุก

เมื่อเดินมาได้สักพัก ทางเดินก็เริ่มกว้างขึ้น เขามาถึงบริเวณที่มีแสงไฟสลัวๆ ส่องมาจากด้านบน เป็นแสงไฟที่มาจากภายในอาคารด้านบนแน่นอน

"ใกล้แล้วสินะ" วายุยิ้มมุมปาก เขาเร่งฝีเท้าขึ้นเล็กน้อย

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากด้านหน้าก็ดังขึ้น เป็นเสียงฝีเท้าหลายคู่ที่กำลังเคลื่อนไหวเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว

"แย่ล่ะสิ" วายุอุทาน เขาถอนปืนพกออกมาอีกครั้ง เตรียมพร้อมรับมือ

"จับมันไว้!" เสียงตะโกนดังขึ้นมาจากด้านหน้า

วายุไม่รอช้า เขากระโดดหลบเข้าไปหลังท่อระบายน้ำขนาดใหญ่ที่พาดผ่านอยู่ เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว กระสุนหลายนัดเฉี่ยวไปโดนท่อระบายน้ำที่เขาหลบอยู่ ทำให้เกิดประกายไฟและเสียงดังโครมคราม

"พวกแกก็ถอยไปซะ!" วายุตะโกนตอบกลับ เขาเล็งปืนไปทางต้นเสียงที่ได้ยิน และสาดกระสุนออกไปอย่างรวดเร็ว

เสียงปืนของวายุและเสียงปืนของศัตรูผสมปนเปกันไปหมดในอุโมงค์แคบๆ แห่งนี้ เสียงกระสุนกระทบผนังและท่อระบายน้ำดังไม่หยุดหย่อน

วายุรู้ดีว่าการต่อสู้แบบเปิดเผยในที่แบบนี้เสียเปรียบเขามาก เขาต้องหาทางลอบโจมตี หรือไม่ก็หาทางหลบหนีออกไปก่อน

"ต้องหาทางขึ้นไปข้างบนให้ได้" วายุคิด เขาเหลือบมองขึ้นไปด้านบน เห็นช่องทางที่แสงไฟสลัวๆ ส่องลงมา

เขาตัดสินใจ เขาต้องเสี่ยง

วายุลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เขาไม่สนใจเสียงปืนที่ดังเข้ามา เขาพุ่งตัวไปทางช่องทางที่แสงไฟส่องลงมาอย่างไม่คิดชีวิต

"หยุดนะ!" เสียงตะโกนดังขึ้นอีกครั้ง

วายุปีนป่ายขึ้นไปอย่างรวดเร็ว เขาใช้มือและเท้าเกาะเกี่ยวไปตามท่อระบายน้ำและโครงสร้างต่างๆ ที่แข็งแรงพอจะรับน้ำหนักเขาได้

เสียงปืนดังไล่หลังมาอย่างต่อเนื่อง กระสุนหลายนัดเฉี่ยวผ่านเขาไปอย่างน่าหวาดเสียว

"ใกล้แล้ว!" วายุรู้สึกถึงอากาศที่อุ่นขึ้น และเสียงที่ดังขึ้น แสดงว่าเขาใกล้จะถึงเป้าหมายแล้ว

เขาปีนขึ้นมาถึงขอบของช่องทาง เขาเห็นแสงไฟที่สว่างกว่าเดิม และได้ยินเสียงพูดคุยของผู้คน

"เร็วเข้า! มันกำลังจะหนีขึ้นมา!" เสียงหนึ่งตะโกนดังขึ้น

วายุไม่รอช้า เขาชะโงกหน้าขึ้นไปดู เขาเห็นกลุ่มคนติดอาวุธกำลังยืนคุมเชิงอยู่รอบๆ ช่องทางนั้น

"แย่แน่ๆ" วายุพึมพำ

เขาเหลือบมองไปรอบๆ หาทางออก เขาเห็นท่อระบายน้ำขนาดใหญ่ที่ทอดตัวยาวไปตามแนวผนัง และเขาก็เห็นช่องทางเล็กๆ ที่น่าจะนำไปสู่ห้องอื่น

"ต้องลองดู" วายุตัดสินใจ เขาปล่อยตัวลงจากช่องทางนั้นอย่างรวดเร็ว แล้ววิ่งตรงไปยังท่อระบายน้ำ เขาปีนขึ้นไปบนท่อระบายน้ำอย่างคล่องแคล่ว

"มันไปทางนั้นแล้ว!" เสียงตะโกนดังมาจากด้านบน

วายุรีบใช้มือข้างหนึ่งจับท่อระบายน้ำไว้แน่น และใช้มืออีกข้างหยิบโทรศัพท์มือถือที่เก็บไว้ในกระเป๋าออกมา เขาเปิดแผนที่ดูอย่างรวดเร็ว

"ห้องควบคุม... อยู่ไม่ไกลจากที่นี่" วายุบอกกับตัวเอง

เขากระโดดลงจากท่อระบายน้ำมายังพื้นอีกครั้ง คราวนี้เขาพบว่าเขามาอยู่ในส่วนของโกดังเก็บของขนาดใหญ่ มีกล่องและลังต่างๆ วางซ้อนกันอยู่สูง

"ทางเข้าห้องควบคุมอยู่ตรงไหนนะ?" วายุพึมพำ เขาเดินสำรวจไปรอบๆ

ทันใดนั้นเอง ประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิทก็เปิดออก เผยให้เห็นร่างของชายร่างกำยำสองคน สวมชุดดำทะมึน และมีอาวุธหนักในมือ

"อย่าขยับ!" เสียงหนึ่งตะโกน

วายุชะงัก เขาหันไปมองหน้าของคนทั้งสอง คนหนึ่งมีรอยแผลเป็นยาวพาดผ่านใบหน้า ส่วนอีกคนมีแววตาที่แข็งกร้าว

"แกนี่เอง... วายุ" ชายที่มีรอยแผลเป็นพูดขึ้น น้ำเสียงของเขาฟังดูเหมือนคุ้นเคยกับวายุ

"แกเป็นใคร?" วายุถาม

"อย่าเสียเวลาเลยวายุ เรามีคำสั่งให้จับเป็น" ชายอีกคนพูด

"ฉันไม่เคยถูกจับเป็น" วายุตอบ เขาเตรียมพร้อมที่จะสู้

"ลองดูสิ" ชายที่มีรอยแผลเป็นยิ้มมุมปาก

ทันใดนั้น ชายทั้งสองคนก็บุกเข้ามาหาวายุอย่างรวดเร็ว วายุไม่รอช้า เขาหลบการโจมตีของชายคนแรก และใช้หมัดสวนกลับไปที่หน้าท้องของเขาอย่างแรง

เสียงโครมครามดังขึ้น ชายคนแรกเซถอยหลังไปเล็กน้อย แต่ก็ยังยืนหยัดอยู่ได้

วายุหันไปมองชายคนที่สอง ซึ่งกำลังจะเข้ามาโจมตีเขาอีกครั้ง เขาเห็นจังหวะ เขาพุ่งตัวเข้าไปหาชายคนนั้น และใช้ศอกกระทุ้งเข้าที่ปลายคางของเขาอย่างแรง

เสียงกรามกระทบกันดัง เคร้ง! ชายคนที่สองล้มลงไปกองกับพื้น

"พวกแกนี่ก็กากเหมือนกัน" วายุพึมพำ เขามองไปที่ชายคนแรกที่กำลังตั้งหลักอยู่

"อย่าประมาท!" ชายคนแรกตะโกน เขาหยิบปืนพกออกมาจากเอว และเล็งมาที่วายุ

วายุเห็นท่าไม่ดี เขาตัดสินใจ เขาต้องรีบไปให้ถึงห้องควบคุม

เขาหันหลังวิ่งไปทางทิศที่เขาคาดว่าจะเป็นห้องควบคุม โดยไม่สนใจเสียงปืนที่ดังไล่หลังมา

"แกหนีไม่พ้นหรอกวายุ!" เสียงตะโกนดังไล่หลังมา

วายุวิ่งไปตามทางเดินที่คดเคี้ยว เขาเห็นป้ายบอกทางที่เขียนว่า "ห้องควบคุม" เขาดีใจ รีบวิ่งตรงไป

เมื่อไปถึงหน้าประตูห้องควบคุม เขาพบว่ามันถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนา

"บ้าเอ๊ย!" วายุสบถ เขามองไปรอบๆ หาทางที่จะเปิดมัน

ทันใดนั้นเอง เขาได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังมาจากด้านหลัง และได้ยินเสียงปืนที่กำลังจะดังขึ้น

วายุรู้ดีว่าเขาไม่มีเวลาแล้ว เขาต้องตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

เขาหันหลังกลับไป มองไปยังทิศที่เสียงฝีเท้าดังมา เขาเห็นแสงไฟจากปืนกำลังจะถูกยิงออกมา

วายุหลับตาลงชั่วครู่ และนึกถึงใบหน้าของคนที่เขาต้องปกป้อง

"ฉันจะไม่ยอมตายแค่นี้เด็ดหรอก" วายุพึมพำ

เขาตัดสินใจ เขาจะสู้!

แสงสีฟ้าสว่างวาบออกมาจากปลายนิ้วของวายุ พุ่งเข้าใส่ร่างของชายที่กำลังจะยิงเขา…