วายุซัดตัวหลบหลังเสาคอนกรีตหักๆ ทันทีที่กระสุนเฉียดศีรษะไปอย่างหวุดหวิด ความเย็นยะเยือกของคอนกรีตแทรกซึมผ่านเนื้อผ้าหยาบของเสื้อแจ็คเก็ต เขาไม่รอช้า ลุกขึ้นยืนพลางกราดยิงตอบโต้ เสียงปืนพกคู่ใจสั่นสะท้านไปทั่วโถงทางเดิน เสียงกระสุนกระทบเป้าหมายดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนที่แผ่วเบา ก่อนจะเงียบหายไปในความมืด
"แค่ลูกปืนลมก็ทำให้พวกแกตัวสั่นแล้วเหรอวะ?" วายุตะโกนสวน เสียงห้าวหาญเปี่ยมไปด้วยความเกรี้ยวกราด เขาไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาเล่นงานง่ายๆ ยิ่งเป็นการคุกคามต่อเป้าหมายที่เขามีพันธะ ก็ยิ่งต้องตอบโต้อย่างถึงที่สุด
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูแผนที่ที่ดาวน์โหลดไว้ ข้อมูลเกี่ยวกับโครงสร้างของฐานลับแห่งนี้ยังคงพร่ามัว แต่พอจะบอกตำแหน่งคร่าวๆ ของห้องควบคุมหลักได้ เขาต้องหาทางเข้าไปก่อนที่พวกมันจะลบข้อมูลสำคัญทิ้งไป
"มึงจะหนีไปไหนได้?" เสียงห้าวๆ ของวายุสะท้อนก้อง เขาเร่งฝีเท้า ก้าวข้ามเศษซากปรักหักพังและคราบเลือดที่เริ่มแห้งกรังไปตามทางเดิน
เบื้องหน้าคือทางแยก วายุชะงักเล็กน้อย สมองประมวลผลข้อมูลอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายของอันตรายลอยมาจากทางด้านซ้าย แต่เสียงเครื่องจักรที่ดังแผ่วเบามาจากทางขวา
"เอาวะ... ทางไหนก็ได้" เขาเลือกที่จะไปทางขวา การได้ยินเสียงเครื่องจักรบ่งบอกว่าน่าจะมีความเคลื่อนไหวบางอย่างที่สามารถใช้เป็นข้อมูล หรือบางที อาจเป็นทางไปสู่จุดที่สำคัญกว่า
วายุเดินลัดเลาะไปตามทางเดินที่คับแคบลงเรื่อยๆ แสงสว่างจากไฟฉายที่ติดอยู่ที่ปืนส่องให้เห็นผนังที่เต็มไปด้วยท่อต่างๆ และสายไฟที่พันกันยุ่งเหยิง กลิ่นอายของน้ำมันเครื่องและฝุ่นผงคละคลุ้ง
ทันใดนั้น ประตูเหล็กบานใหญ่ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า มันเป็นประตูที่ดูแข็งแรงผิดกับทางเดินที่เห็นมาทั้งหมด มีรหัสกดและช่องมองภาพเล็กๆ
"หึ... มาตรฐานสูงเหมือนกันนะ" วายุพึมพำ เขาก้าวเข้าไปใกล้ๆ พยายามส่องไฟฉายเข้าไปในช่องมองภาพ แต่ก็เห็นเพียงความมืดมิด
"คงต้องใช้กำลัง" เขาตัดสินใจ เขากระชากปืนพกออกมา เตรียมพร้อม
"สาม... สอง... หนึ่ง..." วายุออกคำสั่งกับตัวเอง ก่อนจะใช้ปลายกระบอกปืนกระแทกเข้าที่บริเวณรหัสกดอย่างแรง เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น ประตูสั่นสะเทือน แต่ก็ยังคงปิดสนิท
"แรงไม่พอสินะ" เขาเริ่มหงุดหงิด เขาถอยออกมาเล็กน้อย มองหารายละเอียดที่อาจมองข้ามไป
ขณะที่เขากำลังใช้ความคิดอยู่นั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง!
วายุหันขวับอย่างรวดเร็ว ปืนพกถูกยกขึ้นประทับบ่า เตรียมพร้อมรับสถานการณ์
"ออกมาซะ! กูเห็นแล้ว!" เขาตะโกน
เงาร่างสองร่างปรากฏขึ้นจากมุมทางเดิน พวกมันคือกลุ่มนักฆ่าที่สวมชุดสีดำสนิท ปิดบังใบหน้าด้วยหน้ากาก
"แกจะหนีไปไหนไม่ได้อีกแล้ว" เสียงเย็นชาดังมาจากหนึ่งในกลุ่มนักฆ่า
"ใครพูดกับศพ?" วายุย้อนกลับพร้อมกับเหนี่ยวไก!
กระสุนพุ่งแหวกอากาศ ตรงเข้าใส่ร่างแรกที่พุ่งเข้ามา เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวในโถงทางเดินที่แคบ เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น แต่คนที่เหลือก็ยังคงพุ่งเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง
วายุซัดตัวหลบไปอีกด้านหนึ่ง คราวนี้เขาใช้กำแพงเป็นที่กำบัง เสียงกระสุนปืนกลจากฝ่ายตรงข้ามดังรัวราวกับเสียงฟ้าร้อง
"พวกมึงนี่มัน... จู้จี้จริงๆ" วายุพึมพำขณะสาดกระสุนตอบโต้ เขาต้องรีบจัดการพวกนี้ให้เร็วที่สุด
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดในพื้นที่จำกัด วายุอาศัยความคล่องแคล่วและประสบการณ์ที่เหนือกว่า หลบหลีกกระสุนได้อย่างหวุดหวิด พลางกราดยิงเป้าหมายอย่างแม่นยำ
เสียงปืน เสียงตะโกน เสียงโลหะเสียดสีกัน ผสมผสานกันเป็นดนตรีแห่งความตาย
แต่แล้ว เขาก็สังเกตเห็นบางอย่าง ร่างกายของนักฆ่าที่ถูกยิงไปบางคน ไม่ได้ล้มลงทันที แต่กลับมีเลือดสีเขียวไหลออกมาจากบาดแผล!
"เหี้ย! อะไรวะเนี่ย?" วายุอุทาน เขาไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน
"พิษ?" เขาคิดในใจ ความคิดเกี่ยวกับความอันตรายของฐานลับแห่งนี้ยิ่งทวีคูณ
"ถ้าพวกแกคิดว่าแค่นี้จะหยุดฉันได้... ก็คิดผิดแล้ว!" วายุตะโกน เขารู้ว่าเวลาเหลือน้อยลงทุกที
เขาตัดสินใจใช้แผนสำรอง เขาหันไปมองประตูเหล็กบานใหญ่ที่ยังปิดสนิทอยู่
"ถ้าเข้าไม่ได้... ก็เปิดเอง!"
วายุเก็บปืนพกใส่ซองข้างเอวอย่างรวดเร็ว เขาคว้ากระเป๋าคาดเอวที่เคยเห็นตอนต้นออกมา ข้างในมีระเบิดมือขนาดเล็กอยู่หลายลูก
เขาหยิบลูกหนึ่งออกมา หมุนแกนเหล็กออกอย่างรวดเร็ว
"ไป... ไปสู่สุขคติซะ!"
วายุขว้างระเบิดมือลูกนั้นเข้าไปตรงบริเวณบานพับของประตูเหล็ก!
เสียงดัง 'เปรี้ยง!' ก้องสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโถงทางเดิน!
แรงระเบิดทำให้ประตูเหล็กบิดเบี้ยวจนเสียรูป รอยต่อต่างๆ แยกออกจากกันอย่างน่ากลัว
เหล่านักฆ่ายืนอึ้งไปชั่วขณะกับแรงระเบิดที่คาดไม่ถึง
วายุไม่รอช้า เขาพุ่งเข้าไปยังประตูที่บิดเบี้ยว ใช้ไหล่ดันเข้าไปเต็มแรง!
"อึ๊บ! ฮึ่ม!"
เสียงครืดคราดของโลหะดังขึ้น ประตูที่เคยปิดสนิท บัดนี้เผยอออกเล็กน้อย
"เข้ามาสิ... ถ้ากล้า!" วายุตะโกนท้าทาย
นักฆ่าที่เหลือมีสีหน้าตึงเครียด พวกเขาไม่เคยเจอคู่ต่อสู้ที่บ้าระห่ำขนาดนี้มาก่อน
วายุสอดตัวผ่านช่องประตูที่บิดเบี้ยวเข้าไปในห้องด้านใน
ห้องนั้นใหญ่กว่าที่คิด เป็นห้องที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ หน้าจอคอมพิวเตอร์หลายสิบจอเรียงรายไปทั่วผนัง บางจอกำลังแสดงภาพกราฟิกที่ซับซ้อน บางจอกำลังแสดงข้อมูลที่เป็นตัวอักษร
"ห้องควบคุมหลัก... ชัดๆ" วายุพึมพำ
เขาหันกลับไปมองทางประตูที่ตนเองเพิ่งบุกเข้ามา เหล่านักฆ่ากำลังพยายามเข้ามา แต่ประตูที่บิดเบี้ยวก็เป็นอุปสรรคสำคัญ
"พวกแกเข้ามาไม่ได้หรอก... ตอนนี้" วายุยิ้มมุมปาก
เขาตรงดิ่งไปยังหน้าจอหลักที่อยู่ตรงกลางห้อง
"อะไรคือ 'โครงการพายุทมิฬ' กันแน่?" เขาถามเสียงดัง
ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงเครื่องจักรที่ดังระงม
วายุเริ่มลงมือ เขาใช้ปลายนิ้วเคาะแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว สลับกับการใช้เมาส์ควบคุมหน้าจอ
"รหัสผ่าน... คงไม่ใช่ '1234' หรอกนะ" เขาพูดประชด
ข้อมูลต่างๆ ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ชื่อโครงการ 'วายุทมิฬ' ถูกไฮไลท์เป็นสีแดง
"นี่มัน... อะไรกันแน่?"
ขณะที่เขากำลังเจาะระบบข้อมูล ทันใดนั้น!
เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้น! ไฟสีแดงกะพริบวูบวาบไปทั่วห้อง!
"ฉิบหาย!" วายุอุทาน
เสียงประตูที่ถูกงัดแงะดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้พวกนักฆ่าก็ทะลวงเข้ามาได้สำเร็จ!
พวกเขามาพร้อมกับอาวุธที่ดูอันตรายยิ่งกว่าเดิม ปืนกลที่ใหญ่ขึ้นพร้อมกับใบมีดติดปลายกระบอก!
"แกไม่มีทางหนีไปไหนได้อีกแล้ว!" หนึ่งในนักฆ่าตะโกน
วายุหันกลับไปมอง ท่ามกลางแสงไฟสีแดงที่กะพริบ เขาเห็นใบหน้าของนักฆ่าเหล่านั้นชัดขึ้น พวกเขามีรอยสักแปลกๆ ที่บริเวณต้นคอ
"พวกแกเป็นใครกันแน่?" วายุถาม
"เราคือผู้พิทักษ์... ของสิ่งที่แกกำลังจะทำลาย!"
"ทำลาย? ฉันแค่มาทวงคืนสิ่งที่ถูกพรากไปต่างหาก!" วายุสวนกลับ
เขาเห็นหน้าจอหนึ่งบนแผงควบคุม แสดงภาพกราฟิกของเมืองใหญ่ และมีสัญลักษณ์คล้ายพายุหมุนอยู่ตรงกลาง
"นี่คือ... 'พายุทมิฬ' จริงๆ เหรอ?"
เขาสัมผัสได้ถึงอันตรายที่ยิ่งใหญ่กว่าที่คิด
"แกคิดว่าแกจะหยุดเราได้งั้นเหรอ?" เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลัง
วายุหันกลับไป ภาพสุดท้ายที่เขาเห็น ก่อนที่ทุกอย่างจะเข้าสู่ความสับสน คือเงาร่างสูงใหญ่ รูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่มีบางอย่างที่ดูไม่เป็นธรรมชาติ
"ใคร...?" วายุถาม
ก่อนที่เขาจะทันได้รู้คำตอบ เสียงปืนกลก็ดังสนั่นหวั่นไหว!
กระสุนพุ่งแหวกอากาศตรงเข้าใส่เขา!
เขาพยายามจะซัดตัวหลบ แต่ดูเหมือนจะช้าไปเสียแล้ว
ทุกอย่างดูเหมือนจะจบลงตรงนี้...
แต่ วายุ ไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ!
เขามีบางอย่างที่จะต้องทำ... และเขาก็มีหนี้แค้นที่ต้องชำระ!
วายุจะรอดชีวิตจากสถานการณ์นี้ไปได้อย่างไร? อะไรคือ 'โครงการพายุทมิฬ' ที่แท้จริง? และใครคือบุคคลลึกลับที่ปรากฏตัวขึ้น?
ติดตามตอนต่อไป...
วายุอาฆาต: หนี้แค้นพายุทมิฬ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก