ตอนที่ 13 — ป่าคอนกรีตกลางวงล้อม

เสียงปืนพกคู่ใจสั่นสะท้านในมือของวายุ โลหะเย็นเฉียบกระทบกับฝ่ามือที่ชุ่มเหงื่อ สะท้อนถึงแรงอัดที่รุนแรงของกระสุนแต่ละนัดที่พุ่งทะยานออกไป มันไม่ใช่แค่เสียงปืน แต่มันคือเสียงแห่งการต่อสู้ การเอาชีวิตรอด และการประกาศศักดาในความมืดมิดใต้ผืนดินแห่งนี้ แสงไฟฉายที่ติดอยู่บนปืนพกคู่ใจสาดส่องไปยังเบื้องหน้า ‌เผยให้เห็นกลุ่มเงาตะคุ่มที่เคลื่อนไหวอย่างว่องไว ท่ามกลางซากปรักหักพังของฐานลับที่ถูกทิ้งร้าง

“พวกแกจะหนีไปไหนพ้น!” เสียงตะโกนก้องดังมาจากที่ใดที่หนึ่งในความมืด พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามา วายุรู้ดีว่าเขาตกอยู่ในวงล้อม ศัตรูมีจำนวนมากกว่า และพวกเขาก็ดูเหมือนจะคุ้นเคยกับพื้นที่นี้เป็นอย่างดี

เขาไม่เสียเวลาคิด เขาพุ่งตัวหลบหลังเสาคอนกรีตอีกต้น ​สาดกระสุนตอบโต้ไปทางต้นเสียง กระสุนกระทบกับผนังปูน เกิดประกายไฟและเศษปูนกระจายฟุ้งไปทั่ว แต่เขาก็ไม่แน่ใจว่าโดนเป้าหมายหรือไม่

“คิดว่าแค่ซ่อนตัวอยู่หลังเสาจะรอดไปได้หรือไง!” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้เข้ามาอีกนิด

วายุขยับตัวไปตามความมืด คลานต่ำ สัมผัสถึงความเย็นเยียบของพื้นคอนกรีตที่เปียกชื้น ‍และกลิ่นอับชื้นที่ผสมปนเปกันจนน่าเวียนหัว เขาพยายามประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ทางเดินนี้วกวน ซับซ้อน และเต็มไปด้วยอุปสรรค การต่อสู้ระยะประชิดในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ย่อมเสียเปรียบ แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น

เขาเหลือบมองไปยังแม็กกาซีนปืนที่ใกล้จะหมด เขากลืนน้ำลาย ‌พลางคิดถึงแผนสำรองในใจ

“วายุ!” เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง แต่ในความมืด เขาไม่อาจแน่ใจได้ว่าเป็นใคร

“ใครน่ะ!” วายุตะโกนถาม เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย

“ฉันเอง! นินจา” เสียงตอบกลับมา

วายุรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย ‍เขาเคยร่วมงานกับนินจามาบ้าง และไว้วางใจในฝีมือของเขา “นินจา! อยู่ตรงไหน!”

“อยู่ใกล้ๆ! กำลังหาทางเข้าถึงพวกมันอยู่! ระวังตัวด้วย!” นินจาตอบกลับมา

นั่นเป็นสัญญาณที่ดี วายุรู้ว่าเขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไป ​เขาไม่รอช้า เขาเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังมากขึ้น เขาใช้ผนังเป็นที่กำบัง ดวงตาคอยสอดส่องทุกมุม และหูคอยฟังทุกเสียง

ทันใดนั้นเอง แสงไฟฉายสว่างวาบส่องมาที่ใบหน้าของเขา วายุผงะเล็กน้อย ​แต่เขาก็ยังสามารถตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว เขาหมุนตัว พุ่งอาวุธออกไป กระสุนพุ่งเจาะเข้าไปในความมืด

“อั่ก!” เสียงร้องดังขึ้นตามมาด้วยเสียงของหนักตกกระทบพื้น

วายุไม่หยุด เขาใช้โอกาสนี้พุ่งทะยานออกไปด้านข้าง หวังจะหาทางออกจากทางเดินแคบๆ นี้ ​เขาเห็นช่องทางเล็กๆ ทางด้านขวา ซึ่งดูเหมือนจะนำไปสู่โถงที่กว้างกว่า

เขาพุ่งเข้าไปในช่องทางนั้น ทันใดนั้นเอง แสงไฟฉายจำนวนมากก็สาดส่องเข้ามาจากด้านหลัง ไล่ล่าเขาอย่างไม่ลดละ

“มันไปทางนั้น! อย่าให้มันหนีไปได้!” เสียงตะโกนดังไล่หลังมา

วายุเร่งฝีเท้า เขาไม่รู้ว่าปลายทางของช่องทางนี้จะนำพาเขาไปสู่สิ่งใด แต่เขาก็ต้องลอง

ในที่สุด เขาก็มาถึงโถงที่ใหญ่กว่า เป็นโถงที่ดูเหมือนจะเป็นพื้นที่จัดเก็บอุปกรณ์ หรือไม่ก็เป็นห้องเครื่องบางส่วนของฐานลับแห่งนี้ มีเครื่องจักรเก่าๆ วางระเกะระกะอยู่เต็มไปหมด แสงไฟฉายจากศัตรูสาดส่องเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

“หยุดอยู่ตรงนั้น!” เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง กระสุนเฉียดผ่านศีรษะของวายุไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร

วายุซัดตัวหลบหลังเครื่องจักรเก่าชิ้นหนึ่ง ทันใดนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของศัตรูที่ดังเข้ามาจากทางเข้าโถง

“พวกมันเข้ามาแล้ว!”

วายุรู้ว่านี่คือจุดที่เขาต้องตัดสินใจ เขาจะสู้ตรงนี้ หรือจะหาทางหนีออกไป?

ทันใดนั้นเอง เขาก็เห็นบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ใกล้ๆ เป็นเหมือนท่อระบายอากาศขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนจะเปิดออกสู่ภายนอก

“ใช่แล้ว!” วายุคิดในใจ “นี่แหละทางออก!”

เขาไม่รอช้า เขาพุ่งตัวออกจากที่กำบัง ไปยังท่อระบายอากาศนั้น แต่ในขณะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปคว้ามัน เสียงปืนก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้กระสุนเข้าที่ขาของเขา

“อ๊าก!” วายุร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เขาทรุดตัวลงไปกับพื้น

“ฮ่าฮ่าฮ่า! คิดว่าจะหนีไปได้หรือไง!” เสียงหัวเราะอย่างเยาะเย้ยดังมาจากด้านหลัง

วายุพยายามกัดฟัน เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ เขาพยายามคลานไปยังท่อระบายอากาศนั้น

“อย่าให้มันหนีไปได้!” เสียงตะโกนดังขึ้น

ศัตรูเริ่มเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ แสงไฟฉายสาดส่องมาที่วายุที่กำลังบาดเจ็บ

“ดูสิว่าใครเข้ามา” เสียงหนึ่งดังขึ้น

วายุเงยหน้าขึ้นมอง สิ่งที่เขาเห็นทำให้หัวใจของเขากระตุก เขาเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย แต่เต็มไปด้วยความอำมหิต ใบหน้าของ “พายุ” ชายหนุ่มที่เคยเป็นอดีตคู่หูของเขา แต่ตอนนี้ได้กลายเป็นศัตรูที่อันตรายที่สุด

“ไง วายุ” พายุพูดด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา “ไม่คิดว่าจะเจอกันที่นี่นะ”

“แก!” วายุพูดเสียงแหบพร่า “แกทำอะไรที่นี่?”

“ก็มาเก็บกวาดสิ่งที่หลงเหลืออยู่ไง” พายุตอบ “และแน่นอน ว่ารวมถึงแกด้วย”

“ฉันไม่เคยทำอะไรแก!” วายุตะโกน

“นั่นสินะ” พายุหัวเราะ “แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นใช่ไหมล่ะ ประเด็นคือ… หนี้แค้นมันต้องชำระ”

พลันนั้นเอง เสียงปืนก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่จากวายุ

“ตูม!”

กระสุนพุ่งเจาะเข้าไปที่ไหล่ของพายุ ทำให้เขาเซถอยหลังไป

“อั่ก!” พายุร้องด้วยความเจ็บปวด

ทุกคนหันไปมองที่มาของเสียง สิ่งที่พวกเขาเห็นคือ นินจา! เขาปรากฏตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับเงาที่ลอยมาจากไหนก็ไม่รู้

“แก!” พายุตะโกนด้วยความโกรธ

“ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันจะมาช่วย” นินจาพูด พลางพุ่งเข้าใส่ศัตรูที่เหลือ

การต่อสู้ปะทุขึ้นอีกครั้ง แต่วายุรู้ว่าเขาต้องรีบหนีไป เขาพยายามรวบรวมแรงทั้งหมดที่มี คลานไปยังท่อระบายอากาศนั้น

“ฉันไม่ปล่อยให้แกหนีไปง่ายๆ หรอก วายุ!” พายุตะโกน

วายุไม่สนใจ เขาเอื้อมมือไปคว้าขอบท่อระบายอากาศ และใช้แรงเฮือกสุดท้าย ดึงตัวเองขึ้นไป

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวเบื้องล่าง แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ได้ยินเสียงของนินจาที่กำลังต่อสู้กับพายุและพวกของเขา

วายุคลานเข้าไปในท่อระบายอากาศที่มืดมิดและแคบ เขาไม่รู้ว่ามันจะนำพาเขาไปที่ใด แต่เขาหวังว่ามันจะเป็นทางออก

เขาคลานไปเรื่อยๆ ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ขาทำให้เขาแทบจะทนไม่ไหว แต่เขาก็ต้องไปต่อ

“วายุ! อยู่ไหน!” เสียงของนินจาดังขึ้นมาจากปากท่อ

“ฉันอยู่ข้างใน! ขาฉันบาดเจ็บ!” วายุตะโกนตอบ

“อดทนไว้! ฉันจะหาทางช่วยแก!” นินจาตอบ

วายุได้ยินเสียงการต่อสู้ที่ดังมาจากด้านล่าง เขาหวังว่านินจาจะสามารถเอาตัวรอดได้

เขาคลานต่อไปในความมืดมิด ความหวังริบหรี่ แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้

ในขณะที่เขาคลานไปเรื่อยๆ เขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างที่ดังขึ้นจากด้านหน้า เสียงที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน

เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังจะเปิดเผยความลับบางอย่าง

วายุเงยหน้าขึ้นมอง เขาเห็นแสงสว่างจางๆ ที่ปลายท่อ

เขาพยายามคลานต่อไป หวังว่าแสงสว่างนั้นจะเป็นจุดเริ่มต้นของอิสรภาพ

แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่า สิ่งที่เขาจะได้พบเจอเมื่อออกไปจากท่อนี้ จะเป็นอะไร? เขาจะเจอใคร? และการเผชิญหน้ากับพายุในครั้งนี้ จะจบลงอย่างไร?

เขาไม่รู้ แต่สิ่งเดียวที่เขารู้คือ เขาต้องสู้ต่อไป เพื่อเอาชีวิตรอด และเพื่อทวงคืนความยุติธรรม

เขาคลานเข้าไปใกล้แสงสว่างนั้นมากขึ้นเรื่อยๆ หัวใจของเขาเต้นระรัว ความตื่นเต้นและความหวาดกลัวผสมปนเปกัน

ในที่สุด เขาก็มาถึงปลายทาง

สิ่งที่รอเขาอยู่คืออะไร?