ตอนที่ 14 — การเผชิญหน้าบนยอดตึก: พายุแห่งความตาย

เสียงปืนพกคู่ใจสั่นสะท้านในมือของวายุ โลหะเย็นเฉียบกระทบกับฝ่ามือที่ชุ่มเหงื่อ สะท้อนถึงแรงอัดที่รุนแรงของกระสุนแต่ละนัดที่พุ่งทะยานออกไป มันไม่ใช่แค่เสียงปืน แต่มันคือเสียงแห่งการต่อสู้ การเอาชีวิตรอด และการประกาศศักดาแห่งความแค้นที่สุมอยู่ในอก

เขากระโดดหลบกระสุนอีกชุดที่เฉียดผ่านอากาศไปอย่างบ้าคลั่ง ฝุ่นปูนและเศษอิฐปลิวว่อนเมื่อกระสุนเหล่านั้นปะทะเข้ากับโครงสร้างคอนกรีตที่ผุพังของทางเดินใต้ดิน ‌เสียงสะท้อนก้องกังวานไปทั่วพื้นที่อันอับทึบ ยิ่งเพิ่มความน่าสะพรึงกลัวให้กับการปะทะที่กำลังดำเนินอยู่

"แกหนีไม่พ้นหรอก ไอ้เวร!" เสียงตะโกนเกรี้ยวกราดดังมาจากความมืดด้านหน้า มันเป็นเสียงที่คุ้นเคย วายุจำได้ดีว่าเป็นของ "เดช" หนึ่งในลูกสมุนคนสนิทของ ​"เจ้าสัว" มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่เขาหมายหัว

วายุไม่ตอบ เขาเพียงแต่เล็งปืนไปยังทิศทางของเสียง ยิงสวนกลับไปอย่างรวดเร็ว กระสุนหลายนัดพุ่งแหวกอากาศเข้าใส่เงาตะคุ่มที่ปรากฏขึ้น เขารู้ดีว่าคู่ต่อสู้ของเขาไม่ใช่กระจอกงอกง่อย พวกเขาได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี และมีจำนวนมากกว่าเขา

"คิดจะเล่นซ่อนหาเหรอวะ?" ‍วายุพึมพำกับตัวเอง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง เขาต้องหาทางออกจากเขาวงกตแห่งนี้ให้เร็วที่สุด ไม่ใช่แค่เพื่อเอาชีวิตรอด แต่เพื่อไปให้ถึงเป้าหมายที่แท้จริง

เขาอาศัยจังหวะที่เสียงปืนหยุดลงชั่วขณะ วายุพุ่งตัวออกไปจากที่กำบังอย่างรวดเร็ว เขากระโดดข้ามซากปรักหักพัง ‌กลิ้งตัวหลบกระสุนที่พุ่งตามมาอย่างฉิวเฉียด วิ่งลึกเข้าไปในความมืดมิดของอุโมงค์

"ทางนี้! มันไปทางนี้!" เสียงตะโกนดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มาจากอีกทิศทาง วายุรู้ดีว่าพวกเขาพยายามจะต้อนเขาเข้ามุม

เขาตัดสินใจหักเลี้ยวเข้าสู่ทางแยกที่เล็กกว่า หวังว่าจะใช้ความคล่องตัวของตัวเองให้เป็นประโยชน์ ท่ามกลางความมืดและการไร้ทิศทาง ‍เขาอาศัยสัญชาตญาณนักสู้ที่เฉียบคมในการนำทาง

ทันใดนั้น แสงไฟฉายจ้าสว่างวาบขึ้นจากด้านหน้า บีบคั้นให้วายุต้องยกแขนข้างหนึ่งขึ้นบังตา เขาเห็นเงาร่างของชายฉกรรจ์หลายคนยืนขวางทางอยู่ พร้อมกับปืนที่เล็งมาที่เขา

"ยอมแพ้ซะวายุ!" เสียงหนึ่งดังขึ้น "แกไม่มีทางหนีแล้ว!"

วายุหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน "แกคิดผิดแล้ว!"

เขาสาดกระสุนตอบโต้ไปอย่างไม่ยั้ง ​ปืนพกในมือของเขากลายเป็นพายุแห่งเปลวเพลิงที่สาดแสงวาบไปทั่ว บังคับให้เหล่าศัตรูต้องหลบกระสุนอย่างอลหม่าน

ในจังหวะที่ทุกคนกำลังตั้งตัวไม่ติด วายุพุ่งตัวเข้าใส่กลุ่มศัตรูอย่างไม่เกรงกลัว เขาใช้ความเร็วและความแข็งแกร่งเข้าปะทะ ซัดหมัดและศอกอย่างแม่นยำ กระแทกเข้าใส่เป้าหมายอย่างไม่ลดละ

เสียงการต่อสู้ประชิดตัวดังขึ้น ชัดเจนกว่าเสียงปืน เขาสามารถรับรู้ได้ถึงแรงปะทะของหมัดที่สวนกลับมา ​แต่เขาก็ยังคงยืนหยัด เขาปลดอาวุธศัตรูได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้มีดสั้นที่เหน็บไว้ข้างเอวจัดการเป้าหมายต่อไป

หลังจากผ่านพ้นการปะทะที่ดุเดือด วายุพบว่าตัวเองยืนอยู่หน้าทางออกที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน เขาผลักประตูเหล็กหนักอึ้งออกไป เผยให้เห็นบันไดเหล็กแคบๆ ทอดยาวขึ้นสู่เบื้องบน

"ต้องไปให้ถึงยอด..." เขาพึมพำ ​ขณะที่ก้าวเท้าขึ้นบันไดไปทีละขั้น

แสงสว่างจากภายนอกส่องลงมาเป็นระยะๆ ทำให้เขาเห็นว่าทางเดินนี้ทอดยาวขึ้นไปจนถึงชั้นบนสุดของอาคารร้างแห่งหนึ่ง

เมื่อก้าวเท้าขึ้นมาถึงชั้นบนสุด วายุพบว่าตัวเองอยู่บนยอดตึกร้างใจกลางเมืองที่เต็มไปด้วยแสงสีและความวุ่นวายเบื้องล่าง ลมเย็นพัดแรงปะทะใบหน้าของเขา ฝุ่นละอองและเศษวัสดุปลิวว่อนไปตามแรงลม

เขาเห็นเรือนร่างสูงโปร่งของ "เคนจิ" คู่แค้นเก่า ยืนสงบนิ่งอยู่กลางลานกว้างบนยอดตึก ผมสีดำขลับของเขาสยายปลิวไสวไปตามแรงลม เสื้อผ้าสีเข้มกลืนไปกับเงาของอาคาร

"ในที่สุดแกก็มาจนได้ วายุ" เสียงทุ้มต่ำของเคนจิเอ่ยขึ้น สายตาของเขาสบกับวายุอย่างไม่เกรงกลัว

"ฉันมาทวงทุกอย่างคืน เคนจิ" วายุตอบ เสียงของเขาหนักแน่นราวกับก้อนหิน

"ทุกอย่างที่แกคิดว่าแกเป็นเจ้าของน่ะรึ?" เคนจิยิ้มมุมปาก "แกคิดว่าแกมีสิทธิ์อะไร?"

"สิทธิ์ของคนที่ถูกทรยศ! สิทธิ์ของคนที่ถูกพรากทุกสิ่งไป!" วายุตะโกนกลับ ความโกรธที่เก็บกดมานานกำลังจะปะทุ

"โชคชะตามันเล่นตลกกับแกต่างหาก" เคนจิกล่าว "แกมันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ถูกโยนทิ้ง"

"ฉันจะไม่ยอมเป็นหมากของใครอีกต่อไป!"

ทันใดนั้น เคนจิก็ชักดาบซามูไรเล่มยาวออกมา แสงสะท้อนจากใบดาบส่องประกายบาดตา

"ถ้าอย่างนั้น ก็มาวัดกันไปเลย!"

วายุไม่รอช้า เขาชักปืนพกออกมาอีกครั้ง แต่เขารู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่แค่การยิงปืน แต่เป็นการปะทะกันของสองนักสู้ที่ยืนอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความเป็นกับความตาย

เคนจิพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ดาบซามูไรฟาดฟันลงมาด้วยแรงอันมหาศาล วายุต้องรีบกระโดดหลบอย่างฉิวเฉียด

"แกยังอ่อนหัดนัก!" เคนจิเยาะเย้ย

วายุตอบโต้ด้วยการยิงปืนใส่ แต่เคนจิสามารถใช้ดาบปัดป้องกระสุนได้อย่างน่าอัศจรรย์

การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างดุเดือดบนยอดตึกสูงกลางเมืองที่กำลังคึกคัก เสียงปืนและเสียงดาบกระทบกันดังสนั่นท่ามกลางเสียงอึกทึกของเมืองเบื้องล่าง

วายุต้องอาศัยความคล่องแคล่วว่องไวของตัวเองในการหลบหลีกการโจมตีอันรุนแรงของเคนจิ เขาพยายามหาจังหวะยิงสวนกลับไป แต่เคนจิเคลื่อนไหวได้เร็วจนแทบจับจังหวะไม่ได้

"แกจะยืนหลบไปได้อีกนานแค่ไหน?" เคนจิถามพลางไล่ต้อนวายุไปเรื่อยๆ

วายุรู้ดีว่าเขาไม่สามารถต่อสู้ด้วยปืนเพียงอย่างเดียวได้ เขาต้องเข้าประชิดตัว!

เขาอาศัยจังหวะที่เคนจิฟันดาบพลาดเป้า วายุพุ่งตัวเข้าใส่ ใช้ปืนพกเป็นเครื่องมือในการปัดป้องการโจมตี ก่อนจะพยายามเตะสกัดขาของเคนจิ

การปะทะประชิดตัวเกิดขึ้นอย่างดุเดือด ทั้งสองฝ่ายแลกหมัดแลกเท้ากันอย่างไม่คิดชีวิต ร่างกายของพวกเขาเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ แต่จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ยังคงลุกโชน

ในขณะที่ทั้งสองกำลังต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย จู่ๆ ก็มีเสียงเฮลิคอปเตอร์ดังขึ้นมาจากฟากฟ้า

วายุและเคนจิชะงักไปชั่วขณะ พวกเขามองขึ้นไปบนท้องฟ้า และเห็นเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งกำลังบินเข้ามาใกล้

"ใครกัน?" เคนจิพึมพำ

วายุรู้สึกถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา เขาไม่ได้คาดคิดว่าจะมีใครเข้ามาขัดจังหวะการต่อสู้ของเขากับเคนจิ

ทันใดนั้น ประตูเฮลิคอปเตอร์ก็เปิดออก และร่างของ "เสี่ยป๋อง" มาเฟียอีกคนหนึ่งที่เคยมีเรื่องกับวายุมาก่อน ก็ปรากฏตัวขึ้น

"ฮ่าๆๆๆ เป็นไงล่ะวายุ! คิดว่าจะหนีฉันพ้นเหรอ!" เสียงของเสี่ยป๋องดังมาแต่ไกล

วายุขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ เขาไม่เคยคิดว่าเสี่ยป๋องจะกล้าเข้ามาแทรกแซงในเวลานี้

"แกจะมาทำอะไรที่นี่!" วายุตะโกนถาม

"ก็มาดูการแสดงของแกกับไอ้เคนจิน่ะสิ!" เสี่ยป๋องหัวเราะชอบใจ "แล้วก็จะเก็บกวาดซากที่เหลือเอง!"

วายุรู้ดีว่าสถานการณ์กำลังจะเลวร้ายลง เขาต้องเผชิญหน้ากับศัตรูสองคนในเวลาเดียวกัน

แต่แล้ว จู่ๆ ก็มีเสียงปืนดังขึ้นจากเฮลิคอปเตอร์!

กระสุนพุ่งลงมาจากฟ้า สาดเข้าใส่ทั้งวายุและเคนจิ!

ทั้งสองคนต้องรีบกระโดดหลบกระสุนอย่างบ้าคลั่ง

"บ้านั่นมันใคร!" เคนจิร้องถาม

วายุเองก็มองไม่เห็นว่าใครเป็นคนยิง เพราะแสงสว่างและทิศทางของกระสุนทำให้ยากต่อการระบุ

แต่เขารู้แน่ๆ ว่า ศัตรูที่แท้จริงอาจไม่ใช่แค่เคนจิ หรือแม้แต่เสี่ยป๋อง

ความวุ่นวายบนยอดตึกได้ทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก การต่อสู้ที่ควรจะจบลงระหว่างเขากับเคนจิ กลับกลายเป็นสนามรบที่เต็มไปด้วยอันตรายจากรอบทิศทาง

วายุต้องตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เขาจะเลือกสู้กับใครก่อน? หรือจะหาทางเอาตัวรอดจากสถานการณ์ที่อันตรายนี้?

เบื้องล่าง เมืองยังคงดำเนินต่อไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่บนยอดตึกร้างแห่งนี้ ชะตากรรมของวายุกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย...