เสียงปืนพกคู่ใจยังคงกึกก้องไปทั่วโถงทางเดินแคบๆ ของฐานลับใต้ดิน ควันปืนลอยคลุ้งจนแสบตา วายุยังคงปักหลักยิงตอบโต้ เสียงกระสุนกระทบกับเกราะป้องกันของศัตรูอย่างไม่หยุดหย่อน เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ตัวเลขสีแดงสดแสดงเวลาที่กำลังจะหมดลง การรอคอยที่นี่นานเกินไปคือความเสี่ยง
"แกคิดว่าหนีพ้นจริงๆ เหรอ!" เสียงตะโกนดุดันดังมาจากมุมมืด พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามาอย่างจ้า จนวายุต้องยกแขนข้างหนึ่งขึ้นป้องตา
"แค่พวกขี้ขลาดที่หลบๆ ซ่อนๆ" วายุสวนกลับพร้อมกับยิงสวนไปทางทิศที่เสียงดังมา กระสุนเฉียดผ่านไปอย่างหวุดหวิด แต่ก็ทำให้ร่างที่ซ่อนอยู่ต้องถอยร่นกลับไป
เขาตัดสินใจ นี่ไม่ใช่ที่ที่เหมาะจะอยู่ต่อ เป้าหมายของเขาคือการหาทางออกให้เร็วที่สุด ก่อนที่ศัตรูจะระดมกำลังเข้ามาจนหมดหนทาง
"พวกมันกำลังล้อม!" เสียงวิทยุสื่อสารดังขึ้นในหูของวายุ เป็นเสียงของ "เงา" ผู้ประสานงานภารกิจของเขา
"รับทราบ!" วายุขานรับสั้นๆ พร้อมกับยิงสกัดอีกสองสามนัด เขาหันไปมองทางซ้ายและขวา ทางเดินทั้งสองข้างดูเหมือนจะทอดยาวออกไปเรื่อยๆ และมีเงาตะคุ่มของศัตรูเคลื่อนไหวอยู่เป็นระยะ
"มีทางอื่นไหม? ทางที่เร็วกว่านี้" วายุถาม
"กำลังตรวจสอบ… มีอุโมงค์ระบายน้ำเก่าอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ แต่… มันอันตรายมาก" เสียงของเงากล่าวด้วยความกังวล
"อันตรายแค่ไหน?"
"มีรายงานว่ามีสัตว์เลื้อยคลานขนาดใหญ่… และโครงสร้างอาจไม่มั่นคง"
วายุพยักหน้า แม้จะฟังดูน่ากลัว แต่ก็ยังดีกว่าการเผชิญหน้ากับกองทัพศัตรูที่นี่ เขาตัดสินใจแล้ว
"บอกตำแหน่งมา"
สัญญาณ GPS ถูกส่งมายังนาฬิกาข้อมือของวายุ เขาไม่รอช้า รีบวิ่งไปตามทางเดินที่เงาบอก ทิ้งเสียงปืนและควันปืนไว้เบื้องหลัง
การวิ่งในที่มืดไม่ใช่เรื่องง่าย แม้จะมีไฟฉายคาดศีรษะ แต่แสงสว่างก็จำกัด เขาต้องอาศัยการกะระยะและสัมผัสจากผนังคอนกรีตเย็นเฉียบ
"วายุ! พวกมันกำลังจะปิดทางเข้าอุโมงค์!" เสียงของเงาแผ่วลง
"อีกไกลแค่ไหน?"
"ไม่ถึงร้อยเมตร!"
วายุกัดฟันเร่งฝีเท้า หัวใจเต้นระรัว เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างที่พื้นผิว มันอาจจะเป็นเสียงฝีเท้าของศัตรูที่กำลังตามมา หรืออาจจะเป็น…
ทันใดนั้นเอง พื้นเบื้องหน้าก็ทรุดตัวลง!
วายุร้องเสียงหลง ร่างของเขาร่วงหล่นลงไปในความมืด ความมืดที่ดูเหมือนจะกลืนกินทุกสิ่ง เขาพยายามคว้าหาอะไรมายึดเกาะ แต่ก็ไม่ทันการณ์
ตุ้บ!
เขาตกลงมากระแทกกับพื้นโคลนอย่างจัง แรงกระแทกทำเอาจุกไปทั้งตัว เกือบจะหมดสติไป
"วายุ! วายุ! เกิดอะไรขึ้น!" เสียงของเงาตะโกนก้องผ่านวิทยุสื่อสาร
วายุพยายามรวบรวมสติ เขามองไปรอบๆ ตัว แสงจากไฟฉายคาดศีรษะส่องให้เห็นว่าเป็นอุโมงค์ระบายน้ำเก่าจริง ผนังเต็มไปด้วยคราบตะไคร่สีเขียวเข้ม และมีน้ำขังอยู่เป็นระยะๆ กลิ่นอับชื้นและกลิ่นโคลนคละคลุ้งไปทั่ว
"ตก… ตกอุโมงค์" วายุพยายามพูดเสียงให้ชัดเจน
"คุณปลอดภัยไหม?"
"น่าจะ… ยังไม่ตาย" เขาตอบติดตลก พยายามยันกายลุกขึ้น แต่กลับรู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อเท้า
"ข้อเท้า… น่าจะแพลง"
"ฉันจะส่งทีมกู้ภัยไป… รอเดี๋ยวนะ"
"ไม่! อย่า… พวกมันตามมาแน่ ถ้ามีใครเข้ามา… ยุ่งแน่" วายุรีบห้าม "ฉันจะหาทางออกเอง"
เขาสำรวจรอบๆ อีกครั้ง เห็นว่าอุโมงค์แห่งนี้มีขนาดใหญ่พอที่จะเดินได้ แต่พื้นผิวขรุขระและมีน้ำขังอยู่ตลอดทาง เขาหยิบกระบอกปืนออกมาถือไว้แน่น มืออีกข้างป้องที่ข้อเท้าที่ปวดร้าว
"เงา… ถ้าฉันติดต่อไม่ได้… ให้ถือว่าภารกิจล้มเหลว"
"อย่าพูดแบบนั้นนะวายุ! คุณต้องรอด!"
"ฉันจะพยายาม" วายุตัดบท แล้วหันมาสำรวจสภาพแวดล้อมอย่างจริงจัง เขาเลือกเดินไปทางทิศที่ดูเหมือนจะมีความลาดเอียงน้อยกว่า
เสียงบางอย่างดังมาจากด้านบน!
วายุเงยหน้าขึ้นมองอย่างรวดเร็ว แสงไฟฉายหลายดวงสาดส่องลงมา พร้อมกับเสียงตะโกน "เจอตัวแล้ว!"
"บ้าเอ้ย!" วายุสบถ เขาต้องรีบไปให้เร็วกว่านี้ แม้ข้อเท้าจะเจ็บก็ตาม
เขาพยายามก้าวเดินไปข้างหน้าให้เร็วที่สุด เสียงฝีเท้าของศัตรูเริ่มดังใกล้เข้ามาจากด้านบน วายุไม่ลังเลที่จะถอยหลัง เขาหันไปเจอทางแยกเล็กๆ ของอุโมงค์ เขาเลือกวิ่งเข้าไปทางนั้นอย่างไม่คิดชีวิต
เสียงปืนดังขึ้นจากด้านบน! กระสุนเฉียดผ่านไปกระทบกับผนังอุโมงค์ เกิดเสียงก้องกังวาน
วายุหอบหายใจหนัก ข้อเท้าปวดร้าวทุกย่างก้าว แต่แรงผลักดันจากความแค้นและหน้าที่ ทำให้เขากลั้นความเจ็บปวดไว้ได้
"พวกแกจะไม่ได้ตัวฉันไปง่ายๆ!" วายุตะโกนก้อง
ทันใดนั้นเอง เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังขึ้น!
วายุชะงัก เขาได้ยินเสียงบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในอุโมงค์ข้างหน้า เสียงนั้นไม่ใช่เสียงคนแน่ๆ มันมีลักษณะเป็นเสียงขู่ฟ่อๆ และเสียงครืดคราด
เขาค่อยๆ เลื่อนไฟฉายไปข้างหน้า แสงสว่างส่องไปกระทบกับดวงตาคู่หนึ่งที่สะท้อนแสงกลับมา… ดวงตาคู่ใหญ่ สีเหลืองอำพัน
"อสรพิษ… ตัวใหญ่มาก" วายุพึมพำ
มันคือ งูขนาดมหึมา! ลำตัวของมันใหญ่ราวกับต้นไม้ที่โค่นลง ลำขนาดยักษ์เลื้อยพันอยู่กับโครงสร้างอุโมงค์เก่าๆ ดวงตาของมันจับจ้องมาที่วายุอย่างไม่กะพริบ
วายุกำปืนแน่น ความกลัวเริ่มคืบคลานเข้ามา แต่เขาก็รู้ดีว่านี่คือทางรอดเดียว
"ถอยไป!" วายุตะโกนเสียงดัง พยายามจะข่มขู่มัน
งูยักษ์ไม่สะทกสะท้าน มันเริ่มเลื้อยเข้ามาใกล้วายุมากขึ้นเรื่อยๆ เสียงขู่ฟ่อๆ ดังชัดเจนขึ้น
"เงา! ฉันติดอยู่ในอุโมงค์! มี… มีงูยักษ์!" วายุพยายามติดต่อ
"วายุ! อยู่ตรงไหน!"
"ไม่รู้! แต่มันกำลังจะ…!"
เสียงปืนจากด้านบนดังสนั่น! ศัตรูกำลังตามลงมา!
วายุเหลือบมองไปทางด้านหลัง เขาเห็นแสงไฟฉายของศัตรูกำลังส่องลงมาในอุโมงค์ และมองเห็นงูยักษ์ที่กำลังจะเข้ามาประชิดตัว
เขาต้องตัดสินใจ! จะสู้กับศัตรูที่ตามลงมา หรือจะสู้กับงูยักษ์ที่น่ากลัวกว่า?
ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง! งูยักษ์ก็พุ่งเข้าใส่!
วายุแทบไม่ทันตั้งตัว เขาต้องใช้แรงเฮือกสุดท้าย ทิ้งตัวหลบไปด้านข้าง เสียงเขี้ยวของงูฟาดลงมาบนพื้นคอนกรีตอย่างรุนแรง
"อ๊าก!" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังมาจากด้านหลัง!
วายุหันกลับไปมองด้วยความตกใจ!
ร่างของศัตรูคนหนึ่ง กำลังนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น! ขาของเขาถูกงูยักษ์กัดจนขาดวิ่น!
ความสยดสยองที่เกิดขึ้น ทำให้วายุรู้ว่า นี่ไม่ใช่แค่การหนี แต่เป็นการเอาชีวิตรอดจากหายนะที่กำลังรออยู่เบื้องหน้า
เขาต้องรีบไปให้พ้นจากที่นี่! ก่อนที่เขาจะเป็นรายต่อไป!
วายุหันกลับไปมองทางที่งูยักษ์เลื้อยเข้ามา ด้วยความหวังอันริบหรี่ เขารู้ว่าต้องมีทางออกอยู่… และเขาต้องหาให้เจอ!
"เงา… ฉัน… ฉันต้องไปแล้ว" วายุพูดเสียงแหบพร่า "อาจจะ… ติดต่อไม่ได้อีก"
"วายุ! อย่า!…"
วายุตัดสัญญาณวิทยุสื่อสาร เขาหันไปมองงูยักษ์อีกครั้ง มันกำลังกวาดสายตาหาเหยื่อรายต่อไป
วายุสูดหายใจลึกๆ กัดฟันแน่น เขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องเดินหน้าต่อไป… เข้าไปในความมืดที่รออยู่ข้างหน้า…
พร้อมกับเสียงคำรามของงูยักษ์ และเสียงฝีเท้าของศัตรูที่กำลังไล่ตามมา… ภารกิจที่ควรจะจบลง กลับยิ่งดำดิ่งสู่หายนะ…
วายุรู้เพียงว่าเขาจะต้องสู้! สู้จนถึงที่สุด! เพื่อความแค้นที่สั่งสมมา! เพื่อคนที่รอเขาอยู่!
แต่ในอุโมงค์มืดมิดแห่งนี้… โชคชะตาจะเล่นตลกกับเขาอย่างไร… คงมีแต่ความมืดเท่านั้นที่จะให้คำตอบ…
วายุอาฆาต: หนี้แค้นพายุทมิฬ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก