นาฬิกาข้อมือของวายุฉายตัวเลขสีแดงเรืองรอง “01:47” แสงสีแดงสลัวที่สะท้อนจากหน้าปัด ยามที่เขาเหลือบมองไปนั้น แทบจะกลืนหายไปกับความมืดสลัวของโถงทางเดินใต้ดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดจางๆ เสียงฝีเท้าที่ย่ำเข้ามาใกล้ดังถี่ขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนสั่งการที่แผ่วเบาแต่เปี่ยมไปด้วยความหมายที่อันตราย วายุรู้ดีว่าเวลาเหลือน้อยเต็มที เขาต้องหาทางออกไปจากนรกใต้ดินแห่งนี้ให้ได้ก่อนที่พายุจะพัดถล่มเมืองทั้งเมือง
“วายุ! แกหนีไม่พ้น!” เสียงตะโกนก้องกังวานมาตามทางเดิน มันเป็นเสียงที่คุ้นหู เสียงของ “พายุ” ชายผู้เป็นต้นเหตุแห่งการอาฆาตแค้นครั้งนี้ วายุแสยะยิ้มมุมปาก ดึงแม็กกาซีนปืนพกคู่ออกจากรังเพลิง ตรวจสอบจำนวนกระสุนที่เหลืออยู่ เป็นไปตามคาด เหลือเพียงไม่กี่นัด ไม่เพียงพอที่จะใช้ป้องกันตัวยืดเยื้อได้อีกนาน
“พายุ... ในที่สุดเราก็ได้เจอกันอีกครั้ง” วายุพึมพำกับตัวเอง มือกร้านค่อยๆ เลื่อนไปจับที่ด้ามปืนอีกกระบอกที่เหน็บอยู่ข้างเอว ปืนพกคู่ใจทั้งสองกระบอกของเขาคือเพื่อนแท้ในยามคับขัน แสงไฟฉายคาดศีรษะส่องนำทางไปข้างหน้า เผยให้เห็นทางเดินที่ทอดตัวยาวออกไป ผนังคอนกรีตสีเทาหม่นแต้มไปด้วยคราบเขรอะที่ไม่อาจระบุได้ว่าคืออะไร
ทันใดนั้น เสียงยิงดังสนั่นหวั่นไหว! กระสุนพุ่งแหวกอากาศเข้ามาปะทะกับผนังคอนกรีต เศษปูนกระจายว่อน วายุหมอบลงหลบอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณนักสู้ที่ฝึกฝนมานานผลักดันให้เขาเคลื่อนไหวได้เร็วกว่าความคิด ร่างกายที่แข็งแกร่งบอบช้ำจากการต่อสู้ก่อนหน้านี้ บัดนี้กลับมีพลังเหลือเฟือราวกับเครื่องจักรไร้เทียมทาน
“คิดจะมาซุ่มโจมตีกันแบบนี้ มันง่ายเกินไปวายุ!” เสียงของพายุตะโกนลั่นอีกครั้ง คราวนี้ดังใกล้เข้ามาอีกนิด เขาคงรู้ว่าวายุอยู่ที่ไหน และกำลังพยายามปิดล้อม
วายุลุกขึ้นยืนช้าๆ พลางยิงโต้ตอบไปยังทิศทางที่เสียงดังมา กระสุนกระทบกับเกราะของศัตรูที่สวมใส่อย่างหนาแน่น เขาเห็นเงาตะคุ่มๆ ของศัตรูหลายนายกำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว วายุตัดสินใจเปลี่ยนเส้นทาง เขาหันไปทางซ้ายมือ เลี้ยวเข้าสู่ทางเดินที่แคบกว่าเดิม
“คิดว่าทางนี้จะรอดเหรอ?” เสียงพายุตามมาติดๆ เหมือนรู้วาระจิตของวายุเสียกระนั้น
วายุไม่ตอบ เขายังคงเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว เท้าสู้พื้นคอนกรีตอย่างหนักหน่วง เสียงรองเท้าบูทดังสะท้อนไปทั่วทางเดิน เขามาถึงทางแยก เขาเลือกทางขวามือ ที่ดูมืดมิดกว่าและมีกลิ่นอับชื้นรุนแรงกว่า
“หึ... คิดว่าจะหลอกฉันได้ง่ายๆ งั้นเหรอ?” เสียงพายุหัวเราะเยาะ “ฉันรู้จักที่นี่ดีกว่าแกอีกวายุ! แกกำลังจะเข้าไปใน ‘คอก’ ของฉัน!”
วายุชะงัก เขาเริ่มได้ยินเสียงเครื่องจักรทำงานดังอื้ออึงมาจากข้างหน้า กลิ่นน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นโลหะฉุนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขามาถึงลานกว้างใต้ดิน ที่มีรถถังขนาดเล็กหลายคันจอดเรียงรายอยู่ มีแสงไฟสลัวๆ จากหลอดไฟนีออนเก่าๆ ส่องลงมา ทำให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ
“ยินดีต้อนรับสู่นรกใต้ดินของฉัน วายุ!” พายุปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดของรถถังคันหนึ่ง เขาสวมเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำตัดกับเสื้อยืดสีขาว รอยยิ้มบนใบหน้าเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม แววตาฉายประกายแห่งความอาฆาตแค้น
“แกคิดว่าของเล่นพวกนี้จะหยุดฉันได้งั้นเหรอ พายุ?” วายุชักปืนพกคู่ออกมาเล็งไปยังพายุ
“ของเล่น? ฮ่าๆๆ! แกจะรู้ว่ามันไม่ใช่ของเล่นหรอกวายุ!” พายุตะโกนสั่ง “ยิง!”
ทันใดนั้น ปืนกลหนักที่ติดตั้งอยู่บนรถถังขนาดเล็กก็เริ่มทำงาน! ลำกล้องหมุนคว้าง กระสุนพุ่งแหวกอากาศเข้าใส่รังของวายุราวกับห่าฝน! วายุรีบหมอบหลบหลังรถถังคันที่ใกล้ที่สุด เศษเหล็กฉีกขาดหลุดออกมาจากตัวถัง เสียงกระสุนกระทบกับเหล็กดังสนั่นหวั่นไหว
“แกมันบ้าไปแล้ว พายุ! จะทำลายเมืองทั้งเมืองเพื่ออะไร?” วายุตะโกนถามขณะที่พยายามหาจังหวะยิงโต้ตอบ
“เพื่อชดเชย! เพื่อทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่แกพรากไปจากฉัน! พรากครอบครัว พรากทุกสิ่งทุกอย่าง! ถึงเวลาที่แกต้องจ่ายคืนด้วยชีวิต!” พายุตะโกนตอบกลับ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความแค้น
วายุกระโดดออกมาจากที่กำบัง พลางยิงตอบโต้ไปยังทิศทางของปืนกล กระสุนของเขายิงทะลุเกราะของรถถังได้ แต่ก็ไม่สามารถหยุดยั้งการทำงานของมันได้นานนัก
“แกมันก็แค่คนบ้า!” วายุสบถ เขากลิ้งตัวหลบกระสุนที่พุ่งเข้ามาอย่างต่อเนื่อง และมองไปรอบๆ หาทางเอาตัวรอด
เขาสังเกตเห็นว่ามีช่องลมขนาดใหญ่อยู่ที่ผนังด้านหนึ่งของลานกว้างนี้ มันคงจะเป็นทางออกสู่เบื้องบน แต่มันอยู่สูงเกินไป และมีศัตรูคอยคุ้มกันอยู่หลายคน
“แกคิดจะหนีไปทางนั้นงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะวายุ!” เสียงของพายุลอยมาอีกครั้ง เขาคงเห็นเป้าหมายของวายุแล้ว
วายุรู้ว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่น เขาต้องหาทางขึ้นไปที่ช่องลมนั้นให้ได้ เขาตัดสินใจวิ่งเข้าใส่กลุ่มศัตรูที่อยู่ใกล้ช่องลมที่สุด เขาใช้ปืนพกยิงอย่างแม่นยำ สังหารศัตรูไปสองสามนายอย่างรวดเร็ว
แต่แล้ว! แสงเลเซอร์สีแดงก็สว่างวาบขึ้น! กระสุนจากปืนไรเฟิลซุ่มยิงดังขึ้น! วายุรู้สึกถึงแรงกระแทกที่สีข้าง! เขาเสียหลักเซถลา แต่ยังคงทรงตัวอยู่ได้ เขาชักปืนพกอีกกระบอกออกมา และยิงตอบโต้ไปยังทิศทางที่เสียงปืนดังมา
“แกคิดว่าแกแน่คนเดียวรึไงวายุ!” พายุตะโกน “ฉันมีนักแม่นปืนของฉัน! และพวกมันจะยิงแกให้ตาย!”
วายุรู้ว่าเขาต้องรีบจัดการกับปืนกลก่อน ไม่งั้นเขาจะหนีไปไหนไม่ได้ เขาเห็นถังน้ำมันขนาดใหญ่วางอยู่ใกล้ๆ รถถังคันหนึ่ง เขาตัดสินใจเสี่ยง!
เขาพุ่งตัวออกไปอีกครั้ง พร้อมกับยิงขู่ศัตรูที่กำลังจะเข้ามา เขาเข้าประชิดถังน้ำมัน และใช้ปืนพกยิงเข้าใส่!
ตูมมมมม!
ถังน้ำมันระเบิดออกอย่างรุนแรง! เปลวไฟลุกท่วม! ควันสีดำพวยพุ่งขึ้นสู่เบื้องบน! แรงระเบิดทำให้รถถังคันอื่นๆ เสียหาย และทำให้ศัตรูบางส่วนกระเด็นกระดอน
“โง่! แกทำให้ทุกอย่างยิ่งแย่ลง!” พายุตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด
วายุใช้จังหวะที่ศัตรูกำลังตกตะลึง เขาพุ่งตัวไปที่ผนังด้านที่อยู่ใกล้ช่องลม และเริ่มปีนป่ายขึ้นไปอย่างรวดเร็ว เขาใช้ปลายนิ้วที่เปื้อนเลือดเกาะเกี่ยวรอยแตกของผนังคอนกรีตที่ขรุขระ
“อย่าคิดว่าจะหนีไปได้!” เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวอีกครั้ง! กระสุนปืนกลหนักที่ถูกซ่อมแซมอย่างรวดเร็วเริ่มสาดกระสุนเข้าใส่เขา!
วายุรู้สึกถึงแรงกระสุนที่เฉียดผ่านไป เขาปีนป่ายขึ้นไปเรื่อยๆ ด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ ร่างกายที่บอบช้ำราวกับจะแตกสลาย แต่จิตใจยังคงมุ่งมั่นที่จะเอาชีวิตรอด
ในที่สุด เขาก็มาถึงช่องลม! เขาพลิกตัวเข้าไป และพบว่ามันคือท่อระบายน้ำขนาดใหญ่ที่ทอดตัวขึ้นสู่เบื้องบน!
“แกหนีไปไหนไม่พ้นหรอกวายุ!” เสียงพายุตะโกนก้องมาจากข้างล่าง
วายุไม่ตอบ เขาเริ่มคลานเข้าไปในท่อระบายน้ำอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าของพายุและลูกน้องตามมาติดๆ เขาได้ยินเสียงปืนดังมาจากข้างล่าง แต่ด้วยสภาพของท่อระบายน้ำที่แคบและมืด ทำให้การยิงจากข้างล่างทำได้ยาก
เขาคลานไปตามท่อเรื่อยๆ หัวใจเต้นระส่ำเหงื่อไหลโทรมกาย แต่เขาไม่หยุด เขารู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียวของเขา
เมื่อเขาคลานมาถึงปากท่อที่ปลายทาง เขาเห็นแสงสว่างจางๆ ของยามเช้าสาดส่องลงมา! เขามาถึงแล้ว!
วายุโผล่หัวออกมาจากท่อระบายน้ำ และพบว่าเขาอยู่ที่ตรอกแคบๆ แห่งหนึ่งกลางเมือง! เสียงไซเรนดังมาจากที่ไกลๆ!
แต่แล้ว! ร่างของเขาก็ถูกกระชากลงไป!
“คิดว่าจบแล้วรึไงวายุ?” เสียงเย็นเยียบดังมาจากเบื้องหลัง “เกมนี้ยังไม่จบ!”
วายุหันกลับไปมอง และเห็นเงาตะคุ่มๆ ของ “พายุ” ยืนอยู่ตรงหน้าเขา สายตาของทั้งสองประสานกัน เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นและความมุ่งมั่นที่จะเอาชนะ
(จะติดตามตอนต่อไป...)
วายุอาฆาต: หนี้แค้นพายุทมิฬ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก