นาฬิกาข้อมือของวายุยังคงส่องแสงสีแดงเรืองรอง “01:47” ตัวเลขที่กะพริบอย่างไม่หยุดยั้งนั้น ราวกับเสียงเตือนภัยที่ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของเขา ความกดดันถาโถมเข้ามาทุกวินาที เป้าหมายของเขาคือการพา ‘สิ่งนั้น’ ออกไปจากนรกใต้ดินแห่งนี้ให้ทันเวลา ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป
กลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นขึ้นบ่งบอกถึงการต่อสู้ที่ดุเดือด วายุย่อตัวหลบหลังเสาคอนกรีตขนาดใหญ่ เสียงกระสุนปืนกลหนักดังสนั่นหวั่นไหวราวกับพายุหมุนที่กำลังกระหน่ำ ยิงเข้าใส่ตำแหน่งของเขาอย่างไม่ยั้ง วายุพยายามประเมินสถานการณ์รอบตัว สภาพแวดล้อมคือโถงทางเดินใต้ดินที่กว้างใหญ่ มีช่องทางแยกย่อยออกไปหลายทิศทาง เพดานสูงเสียดฟ้าถูกค้ำยันด้วยโครงเหล็กหนาทึบ และแสงไฟนีออนสีขาวซีดที่ส่องสว่างเป็นบางช่วง ยิ่งเพิ่มความอึมครึมและน่าขนลุก
“พวกแกมันก็แค่หมากที่ถูกชักใย” เสียงตะโกนก้องมาจากที่ใดที่หนึ่งในความมืด วายุจำเสียงนั้นได้ มันคือเสียงของ ‘สิทธิ’ หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยขององค์กรแห่งนี้
วายุชะงักไปครู่หนึ่ง ความคิดแล่นผ่านเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว สิทธิ… หมอนี่ต้องมีส่วนรู้เห็นกับการทรมาน ‘เธอ’ อย่างแน่นอน แววตาของวายุฉายแววแห่งความแค้นที่พลุ่งพล่าน เขาไม่เคยลืมเป้าหมายที่แท้จริงของตัวเอง การมาที่นี่ไม่ใช่แค่การทำภารกิจ แต่คือการทวงคืนความยุติธรรมให้กับคนที่เขารัก
“หมากเหรอ? แกนั่นแหละหมากตัวโง่ที่ถูกล่อมาจนมุม!” วายุตะโกนตอบกลับไปอย่างไม่ยี่หระ เขาพลิกตัวออกจากหลังเสา พลางยกปืนพกคู่ใจขึ้นเล็งไปยังทิศทางของเสียง
“ปากดีนักนะ! คิดว่าหนีรอดไปได้เหรอ! ที่นี่คือสุสานของแก!” สิทธิหัวเราะเสียงหึ่ม
พลัน! แสงไฟจากไฟฉายฉายวาบเข้ามาจากทางเดินด้านขวา วายุหรี่ตาลง เขาเห็นเงาร่างของศัตรูหลายสิบนายกำลังเคลื่อนที่เข้ามาอย่างรวดเร็ว พวกเขามาพร้อมอาวุธครบมือ เกราะหนา และหมวกกันกระสุนที่สะท้อนแสงไฟ
“ถึงเวลาปลดหนี้แค้นแล้ว!” วายุคำราม ก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับข้าศึกอย่างไม่หวั่นเกรง
กระสุนปืนกลหนักเริ่มระดมยิงเข้าใส่เขาเป็นชุด วายุหมอบตัวลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว หลบกระสุนที่เฉียดหัวไปเพียงปลายผม เสียงปืนพกของเขาก็ดังตอบโต้กลับไปอย่างแม่นยำ เป้าหมายของเขาคือจุดอ่อนของเกราะ หรือไม่ก็คือใบหน้าหากศัตรูเปิดเผยออกมา
“สิทธิ! แกต้องชดใช้!” วายุตะโกนพลางยิงอย่างต่อเนื่อง เขาเคลื่อนที่ไปตามแนวของกำแพง หลบหลีกกระสุนอย่างชำนาญ ในขณะเดียวกันก็พยายามทำลายแนวป้องกันของศัตรู
“อย่าให้มันรอดไปได้!” เสียงสิทธิสั่งการ
วายุรู้ดีว่ายิ่งถ่วงเวลามากเท่าไหร่ โอกาสในการหลบหนีก็จะยิ่งน้อยลงเท่านั้น เขาต้องหาทางบุกทะลวงไปให้ถึง ‘ที่นั่น’ ให้เร็วที่สุด
ทันใดนั้นเอง! เสียงปืนลูกซองดังสนั่นหวั่นไหวมาจากด้านหลังของวายุ!
“อั๊ยยยย!” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของศัตรูคนหนึ่งดังขึ้น
วายุหันกลับไปมอง เขาเห็น ‘ลดา’ ยืนสง่าอยู่ตรงทางเดินด้านหลัง ในมือของเธอคือปืนลูกซองคู่ใจ ที่ลำกล้องยังคงมีควันลอยกรุ่นออกมา ลดาเป็นเสมือนนางฟ้าตกสวรรค์ในสถานการณ์ที่เลวร้ายนี้
“ฉันจะไม่ปล่อยให้แกเผชิญหน้ากับพวกมันตามลำพัง” ลดาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
วายุรู้สึกถึงพลังที่ถาโถมเข้ามา เขาไม่ใช่คนที่จะแสดงความรู้สึกออกมาง่ายๆ แต่ในยามนี้ เขารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นและความหวังที่ลดาได้มอบให้
“ไปกันเถอะ! เราต้องรีบ!” วายุตะโกน
ทั้งสองคนเคลื่อนที่ไปพร้อมกัน วายุใช้ปืนพกคู่ใจจัดการศัตรูที่อยู่แถวหน้า ส่วนลดาใช้ปืนลูกซองจัดการศัตรูที่พยายามโอบล้อมพวกเขาจากด้านหลัง การประสานงานของทั้งคู่เป็นไปอย่างราบรื่น ราวกับเป็นทีมที่ฝึกฝนมานาน
“ทางนี้!” ลดาตะโกนพลางชี้ไปยังช่องทางแคบๆ ที่อยู่อีกด้านหนึ่ง
วายุพยักหน้า เขากระโดดเข้าเกาะขอบกำแพงของช่องทางนั้น ลดาตามมาติดๆ พวกเขาเคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็วภายใต้แสงไฟสลัว
“ฉันต้องหาทางปิดทางพวกมัน” ลดาพูดขณะวิ่ง
“ทำได้เหรอ?” วายุถาม
“เชื่อใจฉัน!” ลดาตอบกลับมา
เมื่อมาถึงทางแยกเล็กๆ แห่งหนึ่ง ลดาหยุดชะงัก เธอหยิบระเบิดมือออกมาจากกระเป๋าคาดเอว “เดี๋ยวฉันจะโยนเข้าไปนะ แกวิ่งไปก่อนเลย!”
วายุลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็พยักหน้า “ระวังตัวด้วย!”
ลดาโยนระเบิดมือเข้าไปในทางเดินด้านหลัง เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวตามมาทันที ร่างของวายุได้พุ่งทะยานเข้าไปในทางเดินด้านหน้าเรียบร้อยแล้ว
“เป็นไงบ้าง?” วายุหันกลับมามอง
“เรียบร้อย! พวกมันคงอีกนานกว่าจะตามมาได้” ลดาพูดพร้อมกับหัวเราะหึๆ
“ดีมาก! เราใกล้ถึงแล้ว” วายุบอก
พวกเขาเร่งฝีเท้าอีกครั้ง ความตึงเครียดยังคงปกคลุมทุกอณูของอากาศ กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นดินปืนยังคงอบอวลอยู่ วายุรู้สึกได้ถึงความเหนื่อยล้าที่เริ่มเข้ามาเยือน แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดและความมุ่งมั่นที่จะบรรลุเป้าหมายนั้นแข็งแกร่งยิ่งกว่า
“ตรงไป!” วายุชี้ไปยังประตูเหล็กบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า
“มันล็อกอยู่!” ลดาตะโกน
วายุขมวดคิ้ว เขารีบวิ่งเข้าไปประชิดประตูเหล็กบานนั้น เขาพยายามใช้ไหล่กระแทก แต่ประตูไม่ขยับแม้แต่น้อย
“อย่าบอกนะว่า…!” วายุสบถ
“เราต้องหาทางอื่น!” ลดาเสนอ
ขณะที่พวกเขากำลังหาทางออก เสียงฝีเท้าของศัตรูเริ่มดังเข้ามาใกล้ พวกเขาคงหาทางผ่านสิ่งกีดขวางที่ลดาทำไว้ได้แล้ว
“ฉันจะเปิดทางให้เอง!” วายุพูด เขากระโดดขึ้นไปบนท่อเหล็กขนาดใหญ่ที่พาดผ่านเหนือประตู
“ทำอะไรน่ะ! อันตรายนะ!” ลดาเตือน
วายุไม่สนใจ เขายกปืนพกคู่ใจขึ้นเล็งไปที่กลไกที่ยึดท่อเหล็กไว้กับผนัง เขาเริ่มยิงอย่างต่อเนื่อง กระสุนกระทบกับเหล็ก เกิดประกายไฟแลบแปลบปลาบ
“อั๊ยยยย!” เสียงสิทธิดังขึ้นอีกครั้ง
“พอได้แล้ว! ไอ้สารเลว!” สิทธิคำราม
วายุไม่ตอบ เขาตั้งใจยิงกลไกอย่างต่อเนื่อง จนในที่สุด…
เคร้ง!
ท่อเหล็กขนาดใหญ่หลุดออกจากจุดยึด มันร่วงลงมากระแทกใส่ประตูเหล็กบานนั้นอย่างแรง!
โครม!
ประตูเหล็กบิดเบี้ยวและเปิดอ้าออกเล็กน้อย
“ไป!” วายุตะโกน
ทั้งสองคนพุ่งตัวเข้าไปในช่องว่างนั้น
ทันทีที่พวกเขาเข้าไปถึง สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้ทั้งคู่ต้องเบิกตากว้าง
มันคือห้องโถงขนาดใหญ่ใต้ดินที่สว่างไสวด้วยแสงไฟสีฟ้าอ่อนๆ มีแท่นพลังงานขนาดมหึมาตั้งอยู่กลางห้อง และบนแท่นนั้น… คือ ‘เธอ’!
“ลดา… วายุ…” เสียงของเธอแหบพร่าแผ่วเบา
“ไม่นะ…!” วายุอุทาน
แต่แล้ว…
ตูม!
เสียงปิดประตูดังขึ้นจากด้านหลัง!
“คิดว่าจะหนีไปง่ายๆ งั้นเหรอ?” เสียงของสิทธิดังขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะที่เย็นเยียบ
วายุหันกลับไปมอง เขาเห็นสิทธิยืนอยู่ตรงหน้าประตูเหล็กที่ปิดสนิทแล้ว พร้อมกับลูกน้องอีกจำนวนหนึ่ง
“ตอนนี้… มันสายเกินไปแล้ว” สิทธิพูดพลางเดินเข้ามาใกล้ “พวกแกจะอยู่ที่นี่ตลอดไป!”
วายุยืนนิ่งราวกับถูกสาป กลางห้องโถงอันกว้างใหญ่แห่งนี้ มีแสงไฟสีฟ้าอ่อนๆ สาดส่องไปยังร่างของ ‘เธอ’ ที่อยู่บนแท่นพลังงาน และเบื้องหน้าของเขาก็คือสิทธิ ที่พร้อมจะปิดเกมแห่งความแค้นนี้ลง…
เขาจะพา ‘เธอ’ ออกไปได้หรือไม่? และหนี้แค้นพายุทมิฬนี้จะจบลงอย่างไร?
วายุอาฆาต: หนี้แค้นพายุทมิฬ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก