ตอนที่ 20 — ใต้เงามืด มุ่งสู่กรงเล็บเหล็ก

“01:47” ตัวเลขสีแดงที่กะพริบอยู่บนหน้าปัดนาฬิกาข้อมือของวายุ ไม่เพียงแต่เป็นเวลาที่เหลืออยู่ แต่ยังเป็นเครื่องเตือนใจถึงหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้น เขาไม่สามารถยื้อเวลาได้อีกต่อไป ‘สิ่ง’ ที่เขาต้องพาออกไปนั้น อยู่ในมือของปีศาจร้ายอย่าง ‌‘มังกรดำ’ ผู้ที่เขาไม่เคยคิดฝันว่าจะต้องเผชิญหน้าด้วยในสถานการณ์เช่นนี้

เสียงฝีเท้าหนักอึ้งดังมาจากด้านหลัง วายุหันขวับ ดาบ ‘พายุหมุน’ ในมือพร้อมจะฟาดฟัน แต่ผู้ที่ปรากฏกายไม่ใช่ศัตรูที่เขาคาดการณ์ไว้ เป็น ​‘ฟ้า’ หญิงสาวผู้มีดวงตาคมกล้า ใบหน้าซีดเผือด แต่ยังคงไว้ซึ่งความมุ่งมั่น

“วายุ!” เสียงของฟ้าสั่นเครือ แต่ก็เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “ฉันมาช่วย”

วายุขมวดคิ้ว “นี่ไม่ใช่เวลาเล่นสนุก ‍ฟ้า กลับไปซะ”

“ฉันไม่กลับ!” ฟ้าก้าวเข้ามาใกล้ “ฉันเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้น ฉันรู้ว่านายกำลังต่อสู้กับอะไร และฉันก็ไม่ปล่อยให้นายเผชิญหน้ากับมันเพียงลำพัง”

“แกไม่เข้าใจ” วายุพยายามผลักดันฟ้าให้ถอยกลับ “นี่มันอันตรายเกินไป”

“อันตรายสำหรับฉันก็แค่ความท้าทาย” ‌ฟ้าเชิดหน้าขึ้น “ที่สำคัญกว่าคือ ‘สิ่ง’ นั้น นายจะพามันออกไปได้ยังไง ถ้าไม่มีใครคอยระวังหลังให้นาย”

วายุเงียบไปชั่วขณะ เขาไม่เคยขอความช่วยเหลือ แต่ในสถานการณ์นี้ ‍การมีฟ้าอยู่เคียงข้าง อาจไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอย่างที่เขาคิด ‘สิ่ง’ นั้น… ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังกล่องโลหะที่หุ้มด้วยผ้าสีดำสนิทที่ฟ้ากำลังถืออยู่

“นายต้องบอกฉันก่อน ว่ามันคืออะไร” ฟ้าถาม น้ำเสียงจริงจัง

วายุถอนหายใจ ​“มันคือ ‘หัวใจแห่งอัคคี’ มันเป็นแหล่งพลังงานที่อันตรายที่สุดในโลก ถ้ามันตกไปอยู่ในมือมังกรดำ… โลกทั้งใบจะลุกเป็นไฟ”

“แล้วเราจะเอามันออกไปจากที่นี่ได้ยังไง”

“ต้องผ่านด่านสุดท้าย” วายุชี้ไปยังทางเดินที่ทอดยาวออกไป “ทางออกเดียวคือ ‘กรงเล็บเหล็ก’ ​ฐานลับของมังกรดำ”

“กรงเล็บเหล็ก?” ฟ้าทวนคำ ใบหน้าฉายแววประหวั่น “ที่นั่นขึ้นชื่อเรื่องความโหดร้าย… หายนะรอคอยคนที่ก้าวเข้าไป”

“ฉันรู้” วายุตอบ “แต่เราไม่มีทางเลือกอื่น”

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ โถงทางเดินใต้ดินที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่ซ่อนตัวอันปลอดภัย ​บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด และร่างของหน่วยรักษาความปลอดภัยของมังกรดำที่ล้มตายเกลื่อนกลาด เสียงปืน เสียงระเบิดยังคงก้องสะท้อนอยู่ในความทรงจำของเขา

“ต้องเร็วที่สุด” วายุเน้นย้ำ “นาฬิกาของฉันใกล้จะหมดเวลาแล้ว”

“เข้าใจแล้ว” ฟ้าตอบ ดวงตาของเธอฉายประกายมุ่งมั่น “ฉันพร้อม”

ทั้งสองเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบ ฝีเท้าของพวกเขาแผ่วเบา ราวกับจะกลืนหายไปกับเสียงลมหายใจของตัวเอง พวกเขาผ่านอุโมงค์ที่คดเคี้ยว ซอกหลืบที่ซับซ้อน ราวกับเขาวงกตแห่งความตาย ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยอันตราย แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนที่กะพริบติดๆ ดับๆ ทำให้เงาของพวกเขายืดยาวน่ากลัว

“ทางนี้” วายุหยุดชะงัก ชี้ไปยังประตูเหล็กบานใหญ่ที่ปิดสนิท

“มันล็อคอยู่” ฟ้ากล่าว

วายุหยิบอุปกรณ์เล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อออกมา มันคือเครื่องมือปลดล็อคแบบพิเศษที่เขาได้มาจากแหล่งข่าวที่ไม่ประสงค์ออกนาม เขาค่อยๆ สอดมันเข้าไปในรูกุญแจ เสียงคลิกเบาๆ ดังขึ้น ประตูเหล็กบานใหญ่ค่อยๆ แง้มออก เผยให้เห็นทางขึ้นบันไดที่ทอดยาวขึ้นไปสู่เบื้องบน

“เบื้องบนคือ ‘กรงเล็บเหล็ก’” วายุบอก “ฐานปฏิบัติการหลักของมังกรดำ”

“เราจะเจอใครบ้าง?” ฟ้าถาม

“ทหารของมังกรดำ… หน่วยสังหารที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี” วายุตอบ “และแน่นอน… ตัวมังกรดำเอง”

“นายมั่นใจนะ ว่าจะจัดการกับเขาได้”

วายุไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแค่กำดาบ ‘พายุหมุน’ ให้แน่นขึ้น ความคิดที่จะเผชิญหน้ากับมังกรดำทำให้เลือดในกายเขาเดือดพล่าน แต่เขาก็รู้ดีว่า เขาต้องทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้อง ‘หัวใจแห่งอัคคี’

“พร้อมนะ” วายุหันไปมองฟ้า

ฟ้าพยักหน้า “พร้อมเสมอ”

พวกเขาเริ่มก้าวขึ้นบันไดไปอย่างช้าๆ เสียงฝีเท้าของพวกเขาก้องดังอยู่ในโถงบันไดที่ว่างเปล่า ราวกับเสียงประกาศถึงการมาเยือนของหายนะ

เมื่อพวกเขาขึ้นมาถึงด้านบน ประตูเหล็กบานสุดท้ายก็เปิดออก เผยให้เห็นภาพที่น่าตื่นตะลึง

พวกเขากำลังยืนอยู่บนยอดตึกระฟ้าที่สูงเสียดฟ้า ลมเย็นยะเยือกพัดโกรกมาปะทะใบหน้า แสงไฟจากเมืองเบื้องล่างสว่างไสวราวกับดวงดาวนับล้านที่ร่วงหล่นลงมาบนพื้นดิน ท่ามกลางความสวยงามนั้น กลับแฝงไปด้วยอันตราย

“นี่คือ ‘กรงเล็บเหล็ก’?” ฟ้าอุทานด้วยความตกตะลึง

“ใช่” วายุตอบ “จุดที่สูงที่สุด… ที่มังกรดำเลือกใช้เป็นที่บัญชาการ”

เบื้องหน้าพวกเขาคือลานกว้างที่ปูด้วยแผ่นเหล็กขัดเงาขนาดมหึมา มีแท่นฐานปล่อยจรวดหลายแห่งตั้งตระหง่านอยู่กลางลาน มีเฮลิคอปเตอร์หลายลำจอดเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ และที่สำคัญ… ทหารติดอาวุธหนักหลายสิบนายกำลังเดินตรวจตราอย่างเข้มงวด

“เราต้องหาทางแทรกซึมเข้าไป” วายุพูด “โดยไม่ให้พวกเขาเห็น”

“ดูนั่นสิ” ฟ้าชี้ไปยังมุมหนึ่งของลาน “มีทางเข้าเล็กๆ ซ่อนอยู่หลังแผงควบคุม”

วายุเหลือบมองตามที่ฟ้าชี้ ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนนั้น เขาก็เห็นช่องทางเข้าขนาดเล็กที่ดูเหมือนจะถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน

“ดีมาก” วายุเอ่ย “ไปกันเลย”

ทั้งสองค่อยๆ ย่องเข้าไปอย่างเงียบเชียบ ใช้ความมืดและสิ่งของต่างๆ ที่อยู่รอบตัวเป็นที่กำบัง พวกเขาก้าวผ่านเงาของอาคารที่สูงตระหง่าน ราวกับนักล่าที่กำลังย่องเข้าหาเหยื่อ

เมื่อเข้าไปใกล้ช่องทางเข้าเล็กๆ นั้น วายุได้ยินเสียงฝีเท้าของทหารหลายนายกำลังเดินสวนมา เขาชัก “พายุหมุน” ออกมาอย่างรวดเร็ว

“หลบ!” วายุออกคำสั่ง

ทั้งสองรีบหลบเข้าไปหลังกล่องคอนเทนเนอร์ขนาดใหญ่ ทหารกลุ่มนั้นเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่ทันสังเกตเห็นการมีอยู่ของพวกเขา

“เกือบไปแล้ว” ฟ้ากระซิบ

“ต้องระวังมากกว่านี้” วายุตอบ

ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงช่องทางเข้าเล็กๆ นั้น วายุค่อยๆ ใช้เครื่องมือเปิดมันออกอย่างเบามือที่สุด เสียงกลไกที่ทำงานอย่างนุ่มนวลทำให้เขารู้สึกโล่งใจ

“ข้างในเป็นอะไร?” ฟ้าถาม

“ทางลงสู่ห้องบัญชาการหลัก” วายุตอบ “และที่นั่น… คือที่ที่มังกรดำกำลังรอเราอยู่”

เขาหันไปมองหน้าฟ้าอีกครั้ง ดวงตาของเขาสื่อถึงความห่วงใย “ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากล แกวิ่งหนีไปก่อนนะ”

“ไม่” ฟ้าตอบหนักแน่น “ฉันจะอยู่กับนายจนถึงที่สุด”

วายุพยักหน้า เขาเชื่อในความกล้าหาญของเธอ

เขาก้าวเข้าไปในอุโมงค์มืดทึบ ตามมาด้วยฟ้า เสียงฝีเท้าของพวกเขาค่อยๆ จางหายไปในความมืด

ภายในอุโมงค์แคบๆ เต็มไปด้วยท่อสายไฟและท่อประปาที่พาดผ่านไปมา กลิ่นอับชื้นและกลิ่นน้ำมันเครื่องลอยคละคลุ้ง วายุใช้ไฟฉายขนาดเล็กจากนาฬิกาข้อมือส่องนำทางไปข้างหน้า

“01:40” ตัวเลขสีแดงยังคงกะพริบไม่หยุดยั้ง เวลาเหลือน้อยลงทุกวินาที

“ใกล้ถึงแล้ว” วายุบอก

ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งฐาน เสียงไซเรนดังลั่น พร้อมกับแสงไฟสีแดงกะพริบอย่างบ้าคลั่ง

“แย่แล้ว! พวกเรารู้ตัวแล้ว!” ฟ้าอุทาน

“ไม่เป็นไร” วายุตอบ “เราต้องไปต่อ”

เสียงปืนดังขึ้นจากด้านหลัง เมื่อทหารของมังกรดำจำนวนมากแห่กันมา พวกเขากำลังถูกไล่ล่า

“ไปทางนี้!” วายุคว้าแขนฟ้า แล้ววิ่งฝ่าเข้าไปในอุโมงค์ที่มืดมิด

การไล่ล่าเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด เสียงปืน เสียงระเบิดดังสะท้อนไปทั่วทุกทิศทาง วายุและฟ้าวิ่งหนีเอาชีวิตรอดไปตามทางเดินที่วกวน

“01:35” ตัวเลขบนหน้าปัดนาฬิกาของวายุ ยิ่งทวีความเร่งเร้าให้เขาต้องรีบพา ‘หัวใจแห่งอัคคี’ ออกไปให้ได้

พวกเขามาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยหน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบ ที่แสดงภาพจากกล้องวงจรปิดทั่วทั้งฐาน

“ต้องหาทางปิดระบบรักษาความปลอดภัยให้ได้” วายุพูด

“ฉันทำได้” ฟ้าตอบ เธอกระโดดขึ้นไปบนแผงควบคุมขนาดใหญ่ แล้วเริ่มกดปุ่มต่างๆ อย่างรวดเร็ว

ในขณะที่ฟ้ากำลังปฏิบัติภารกิจของเธอ วายุต้องเผชิญหน้ากับทหารของมังกรดำที่บุกเข้ามา

“พายุหมุน” ฟาดฟันไปมาอย่างดุเดือด เสียงดาบกระทบกับโลหะดังสนั่น ทหารที่เข้ามาต่างล้มลงไปอย่างรวดเร็ว

“01:30”

“เกือบเสร็จแล้ว!” ฟ้าตะโกน

ทันใดนั้น ประตูเหล็กบานใหญ่ก็เปิดผางออก ร่างของชายร่างใหญ่ ผู้มีใบหน้าดุดันและดวงตาที่เต็มไปด้วยความอำมหิต ปรากฏกายขึ้น

“มังกรดำ!” วายุอุทาน

“แกคิดว่าแกหนีไปไหนได้วายุ!” เสียงของมังกรดำกึกก้องไปทั่วห้องโถง “แกทำลายทุกอย่างที่ข้าสร้าง… และแกจะต้องชดใช้!”

มังกรดำพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ดาบยาวในมือของเขาส่องประกายสะท้อนแสงไฟ

วายุตั้งท่ารับการโจมตี เขาต้องปกป้องฟ้า และต้องนำ ‘หัวใจแห่งอัคคี’ ออกไปจากที่นี่ให้ได้

การปะทะกันครั้งสุดท้ายกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ภายใต้เงามืดของ ‘กรงเล็บเหล็ก’ บนยอดตึกสูงเสียดฟ้า…

…แต่แล้ว เสียงของฟ้าดังขึ้นมาจากแผงควบคุม “ระบบรักษาความปลอดภัยถูกปิดแล้ว! แต่… ไม่ใช่ทั้งหมด!”

วายุหันไปมอง ทันใดนั้นเอง พื้นใต้เท้าของเขาก็ยุบตัวลง!

นี่คือกับดักที่มังกรดำวางไว้… หรือความผิดพลาดของฟ้า? วายุและฟ้ากำลังจะร่วงหล่นลงไปสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง…

(โปรดติดตามตอนต่อไป)