ตอนที่ 22 — เสียงสะท้อนในอุโมงค์มรณะ

01:46... ตัวเลขบนนาฬิกาข้อมือของวายุยังคงกะพริบเป็นสีแดง ราวกับเลือดที่ไหลซึมออกมาจากบาดแผลที่มองไม่เห็น เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ไหลย้อยลงมา ปริมาณอากาศในฐานลับใต้ดินแห่งนี้เริ่มเบาบางลงทุกขณะ กลิ่นอายของดินปืนและโลหะที่ถูกเผาไหม้คละคลุ้งจนแสบจมูก

"เหลือเวลาอีกไม่มากแล้วใช่ไหม?" เสียงแหบพร่าของหญิงสาวดังขึ้นจากด้านหลัง ‌วายุหันไปมอง เธอคือ ‘ลดา’ หญิงสาวผู้มีชะตากรรมผูกติดกับ ‘สิ่ง’ ที่เขาต้องพาออกไปจากที่นี่ ร่างกายของเธอบอบช้ำ เสื้อผ้าขาดวิ่น ​แต่ดวงตายังคงฉายแววแห่งความหวังอันริบหรี่

"ใช่... เกือบจะหมดแล้ว" วายุตอบ พลางก้มลงมองกล่องโลหะสีดำที่วางอยู่บนโต๊ะเหล็กสนิมเกรอะ มันคือ ‘สิ่ง’ นั้น หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความตึงเครียด ‍ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความรับผิดชอบที่ถาโถมเข้ามา

"เราจะไปกันยังไง? ทางออกมันปิดหมดแล้ว" ลดาถามอย่างกังวล เธอจำได้ว่าทางเข้าหลักของฐานถูกระเบิดปิดตายไปแล้วตั้งแต่แรกเริ่มการบุก

"ยังมีทางอื่น" วายุตอบสั้นๆ สายตาของเขามองไปยังแผงควบคุมที่อยู่ไม่ไกลนัก มือเรียวที่เคยจับอาวุธปืน ‌บัดนี้กำลังบรรจงปลดสายไฟเส้นเล็กเส้นน้อยอย่างคล่องแคล่ว เขาคือผู้เชี่ยวชาญในการเจาะระบบ และเขาก็รู้ดีว่าใต้ซากปรักหักพังนี้ ยังมีเส้นทางลับที่น้อยคนนักจะล่วงรู้

เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ดังมาจากภายนอกฐาน มันเป็นสัญญาณว่า ‘ศัตรู’ กำลังใกล้เข้ามา ‍วายุเร่งมือให้เร็วขึ้น เหงื่อไหลเป็นทางลงมาบนใบหน้าคมคาย เส้นผมสีดำขลับเปียกชื้นไปกับเหงื่อ

"พวกเขาตามมาเร็วมาก" ลดาเอ่ยเสียงสั่น

"รู้แล้ว" วายุตอบ ขณะนิ้วมือของเขากำลังเชื่อมต่อสายไฟชุดสุดท้าย แสงสีฟ้าอ่อนๆ ก็ปรากฏขึ้นที่มุมหนึ่งของห้อง ​เป็นแสงที่ลอดผ่านช่องระบายอากาศขนาดเล็ก

"นั่นไง" วายุชี้ไปที่ช่องนั้น "มันเป็นทางออกที่ซ่อนอยู่ เชื่อมต่อกับระบบอุโมงค์ระบายน้ำใต้เมือง"

"อุโมงค์ระบายน้ำ? มันจะอันตรายเกินไปหรือเปล่า?" ลดาถามอย่างไม่มั่นใจ

"อันตรายกว่าการอยู่ที่นี่แน่" วายุตอบ พลางหยิบกระเป๋าอุปกรณ์ที่เตรียมไว้ให้ลดา ​"ข้างในมีชุดดำน้ำ และอุปกรณ์ยังชีพเบื้องต้น พยายามอย่าให้มันเปียกน้ำ"

เขายื่นกล่องโลหะสีดำให้กับลดา "ดูแลมันให้ดีนะ นี่คือทุกอย่างที่เราต้องทำ"

ลดาพยักหน้ารับด้วยความมุ่งมั่น แม้จะยังหวาดกลัว แต่เธอก็รู้ดีว่านี่คือโอกาสสุดท้าย

วายุเดินไปที่แผงควบคุมอีกครั้ง เขาปลดสายไฟเส้นสุดท้าย ​แล้วก้มลงกดปุ่มบางอย่าง เสียงเครื่องจักรเก่าแก่เริ่มทำงานดังครืดคราด ร่างของเขากระตุกเล็กน้อยเมื่อมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน

"สำเร็จ!" วายุอุทาน พลางปาดเหงื่อที่เต็มใบหน้า

ประตูเหล็กบานใหญ่ที่เคยปิดตาย บัดนี้ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นความมืดมิดของอุโมงค์ที่ทอดยาวออกไป

"ไปกันเถอะ" วายุว่า พลางชี้ไปที่ทางออก

ทั้งสองคนเดินเข้าไปในอุโมงค์อย่างระมัดระวัง เสียงฝีเท้าของพวกเขาก้องกังวานในความมืด

"01:45..." ตัวเลขบนนาฬิกาของวายุยังคงเดินหน้าไปอย่างไม่หยุดยั้ง

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง!

"หยุดเดี๋ยวนี้นาย! ไม่มีใครหนีออกไปได้ทั้งนั้น!" เสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดดังสะท้อนไปทั่วฐาน วายุหันขวับไปมอง เห็นเงาร่างของกลุ่มคนสวมชุดดำ กำลังก้าวเข้ามาในห้อง

"พวกมันมาแล้ว!" ลดาอุทานด้วยความตกใจ

"ไม่ต้องห่วง" วายุตอบ พลางยกปืนพกขึ้นมาเล็ง "ฉันจัดการเอง"

เขากระหน่ำยิงใส่กลุ่มคนเหล่านั้นอย่างไม่ยั้ง เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วฐาน วายุเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่ว ราวกับพายุที่กำลังโหมกระหน่ำ เขาใช้ทุกสิ่งรอบตัวเป็นที่กำบัง หลบหลีกกระสุนที่พุ่งเข้ามาอย่างฉิวเฉียด

แต่จำนวนของศัตรูกลับมีมากเกินไป วายุรู้ดีว่าเขาไม่สามารถยื้อเวลาได้นานขนาดนี้

"รีบไป! ไปทางอุโมงค์!" วายุตะโกนบอกลดา พลางยิงกระสุนนัดสุดท้ายใส่ศัตรูที่กำลังจะเข้ามาใกล้

ลดาพยักหน้า พลางเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เธอวิ่งเข้าไปในอุโมงค์มืดมิด

วายุหันกลับมาเผชิญหน้ากับศัตรูอีกครั้ง เขาเห็นชายคนหนึ่งสวมหน้ากากสีดำ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น เขาคือ ‘ราม’ หัวหน้าหน่วยพิเศษที่วายุเคยปะทะด้วยหลายครั้ง

"แกหนีฉันไม่พ้นหรอก วายุ!" รามตะโกนเสียงดัง

"ฉันไม่เคยคิดจะหนี" วายุตอบ พลางยิงสกัดการเข้ามาของพวกราม

วายุรู้ว่าหากเขาอยู่ที่นี่ต่อไป ลดาอาจจะตกอยู่ในอันตราย เขาจึงตัดสินใจถอย

"แล้วเจอกันใหม่ ราม!" วายุว่า พลางยิงปืนนัดสุดท้าย แล้วกระโดดเข้าไปในอุโมงค์

เสียงปืนดังไล่หลังมาติดๆ แต่ก็ถูกเสียงเครื่องจักรที่กำลังปิดประตูเหล็กบดบังไป

วายุกระโดดลงไปในอุโมงค์มืดมิด เขารีบปิดประตูเหล็กทันทีที่ร่างของเขาทะลุผ่านไป เสียงกระแทกดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา

เขาหันไปมองลดาที่กำลังยืนรอเขาอยู่ "เป็นอะไรรึเปล่า?"

"ไม่ค่ะ" ลดาตอบ พลางเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมา

"ดี" วายุว่า พลางยื่นมือมาให้ "ไปกันเถอะ"

ทั้งสองคนเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์มืดมิด เสียงน้ำที่ไหลเอื่อยๆ ดังมาจากเบื้องหน้า

"เราต้องไปให้เร็วที่สุด" วายุกล่าว "มันมีโอกาสที่พวกเขาจะตามมาทางนี้ได้"

"แต่... เราจะไปที่ไหนกันคะ?" ลดาถาม

"ที่ที่ปลอดภัยที่สุด" วายุตอบ พลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือของตนเอง "อย่างน้อยก็จนกว่า 'สิ่ง' นั้นจะถึงมือคนที่ควรจะเป็น"

01:44... เวลาเหลือน้อยลงเรื่อยๆ ความมืดมิดของอุโมงค์ระบายน้ำดูเหมือนจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง แต่ในใจของวายุ ยังคงมีความหวังอันริบหรี่

ทันใดนั้น เสียงบางอย่างดังขึ้นจากด้านหลัง!

"ตึก!"

เสียงนั้นดังมาจากปลายอุโมงค์ที่พวกเขาเพิ่งวิ่งผ่านมา วายุและลดารีบหันไปมอง

"อะไรน่ะ?" ลดาถามด้วยความตกใจ

"ไม่ใช่เสียงน้ำ" วายุตอบ พลางสังเกตการณ์อย่างระแวดระวัง "มันเหมือน... เสียงการทำงานของเครื่องจักร"

"หรือว่า... พวกเขา...?" ลดาพูดไม่จบประโยค

"เป็นไปได้" วายุตอบ พลางคว้าอาวุธปืนออกมาอีกครั้ง "เราต้องรีบไปกว่านี้"

เขาจับมือของลดาไว้แน่น "อย่าปล่อยมือฉันนะ"

ทั้งสองคนวิ่งฝ่าความมืดมิดของอุโมงค์ระบายน้ำ เสียงน้ำที่ไหลแรงขึ้นเรื่อยๆ ดังมาจากเบื้องหน้า พวกเขาไม่รู้ว่าสิ่งที่กำลังรอพวกเขาอยู่คืออะไร แต่สิ่งเดียวที่รู้คือ พวกเขาต้องรอดไปให้ได้... เพื่อ ‘สิ่ง’ นั้น