ตอนที่ 2 — รอยร้าวในมายา

แสงดาวพร่างพราวบนท้องฟ้าสีครามเข้มของเมืองทัตสึโนะ เริ่มเลือนรางลงเมื่ออรุณรุ่งค่อยๆ คืบคลานเข้ามา การหลับใหลของเมืองเริ่มคลายลง กลิ่นอายของวันใหม่ที่แฝงไว้ด้วยความหวังและความวุ่นวายเริ่มอบอวลไปทั่ว ตึกระฟ้าที่เคยสะท้อนแสงสีนีออนยามค่ำคืน บัดนี้กลับสะท้อนแสงสีทองอ่อนๆ ของดวงตะวันยามเช้า ‌เพชร ชายหนุ่มผู้มีดวงตาคมกริบดุจน้ำแข็งที่ถูกหล่อหลอมมานานหลายศตวรรษ ลืมตาตื่นขึ้น เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเบาๆ ไม่ได้ปลุกเขาจากความเหนื่อยล้า หากแต่เป็นการปลุกจากภวังค์ที่ค่อยๆ จางหายไป เขากระชับผ้าห่มบางๆ ​ก่อนจะลุกขึ้นยืน ปลดปล่อยความสบายจากการนอนราบกับเตียง มุ่งหน้าสู่หน้าต่างบานใหญ่ที่เผยให้เห็นภาพทิวทัศน์ของเมืองทัตสึโนะที่ค่อยๆ ตื่นขึ้น

ย่านชุมชนที่เพชรใช้ชีวิตประจำวัน ไม่ได้มีเพียงตึกสูงระฟ้าที่เสียดฟ้า หากแต่ยังเต็มไปด้วยตรอกซอกซอยเล็กๆ ที่มีชีวิตชีวา ซ่อนเร้นความลับมากมายเอาไว้ ‍ตลาดสดที่กำลังจะเริ่มคึกคัก แผงขายผักผลไม้สดใหม่ที่เรียงราย ส่งกลิ่นหอมเย้ายวน เสียงพูดคุยจอแจของผู้คนเริ่มดังขึ้น ผสมผสานกับเสียงรถยนต์ที่เริ่มสัญจรไปมา เพชรอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ชั้นบนสุดของอาคารเก่าแก่แห่งหนึ่ง ย่านที่เขาเลือกอยู่นั้น ‌เป็นย่านที่ผสมผสานระหว่างความเก่าแก่และความทันสมัยอย่างลงตัว เป็นสถานที่ที่เขาสามารถสังเกตการณ์ชีวิตของผู้คนได้อย่างใกล้ชิด โดยที่ตัวเองไม่ตกเป็นเป้าสายตา

หลังจากการชำระล้างร่างกายและแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่เรียบง่ายแต่ดูดี เพชรมุ่งหน้าสู่ห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้าอันแสนเรียบง่าย แต่แฝงไว้ด้วยความพิถีพิถัน เขาชงกาแฟดำเข้มข้น กลิ่นหอมกรุ่นอบอวลไปทั่วห้อง ขณะเดียวกัน ‍ก็หยิบขนมปังปิ้งที่อบกรอบกำลังดีมาวางไว้บนจาน การกินอาหารเช้าของเพชร ไม่ใช่เพียงการเติมพลังงาน แต่เป็นการใช้เวลาเพื่อทบทวนความคิด และวางแผนสำหรับวันที่จะมาถึง

"วันนี้จะมีอะไรน่าสนใจบ้างนะ?" เพชรพึมพำกับตัวเอง ดวงตาของเขาฉายแววครุ่นคิด ราวกับกำลังมองทะลุผ่านความธรรมดาของเมืองทัตสึโนะไปสู่อะไรที่ลึกซึ้งกว่านั้น ​เขาไม่ได้มีชีวิตธรรมดาเหมือนคนทั่วไป เพชรคือผู้ที่ถูกเลือกให้เฝ้าระวังภัยอันตรายที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความเจริญและความศิวิไลซ์ของเมืองแห่งนี้ ภัยอันตรายที่ว่านั้น มีชื่อว่า "เงามายา" กลุ่มองค์กรลึกลับที่ก่อตั้งขึ้นด้วยเป้าหมายอันชั่วร้าย ที่พร้อมจะฉีกกระชากความสงบสุขของเมืองทัตสึโนะให้ย่อยยับ

เมื่อครู่ในคืนที่ผ่านมา เพชรได้รับสัญญาณเตือนบางอย่าง ​สัญญาณที่ไม่ใช่เพียงแค่ความผิดปกติเล็กๆ น้อยๆ แต่เป็นรอยร้าวที่เริ่มปรากฏขึ้นในภาพมายาอันสมบูรณ์แบบของเมืองทัตสึโนะ การเคลื่อนไหวของเงามายาเริ่มชัดเจนขึ้น ไม่ได้หลบซ่อนตัวอย่างแนบเนียนเหมือนเคยอีกต่อไป เขาจึงต้องออกสำรวจ เพื่อค้นหาว่าอะไรคือต้นตอของความผิดปกตินี้

หลังจากดื่มกาแฟและทานอาหารเช้าเสร็จ เพชรก็ออกจากอพาร์ตเมนต์ของเขา ​เขาเดินไปตามถนนหนทางที่เริ่มมีผู้คนพลุกพล่านขึ้นเรื่อยๆ สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว แต่ละเอียดถี่ถ้วน ทุกซอกมุม ทุกใบหน้า ทุกการกระทำ ล้วนอยู่ในสายตาของเขา เขาเดินเข้าไปในตลาดสด บรรยากาศที่คึกคักด้วยเสียงผู้คนต่อรองราคา เสียงตะโกนเรียกแขก เสียงมีดที่สับเนื้อดังเป็นจังหวะ เป็นเสียงที่คุ้นหูของเพชร แต่ในวันนี้ เขากลับรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความวุ่นวายนั้น

"อ๊ะ! พี่เพชร มาซื้อของแต่เช้าเลยเหรอคะ?" เสียงหวานใสดังขึ้นจากแผงขายผลไม้สด คุณลินดา หญิงสาวเจ้าของแผงที่ยิ้มแย้มแจ่มใสเสมอ เป็นคนที่เพชรมักจะแวะมาซื้อผลไม้เป็นประจำ

"สวัสดีครับคุณลินดา วันนี้มีอะไรสดๆ บ้างครับ?" เพชรตอบพลางยิ้มบางๆ เขาชอบนิสัยที่จริงใจและร่าเริงของคุณลินดา มันเป็นเหมือนแสงสว่างเล็กๆ ในโลกที่เต็มไปด้วยความมืดที่เขาต้องเผชิญ

"วันนี้สตรอว์เบอร์รีเพิ่งมาเลยค่ะ หวานฉ่ำแน่นอน" คุณลินดาหยิบสตรอว์เบอร์รีลูกสีแดงสดใส่ถุงให้เพชร

ขณะที่คุณลินดากำลังชั่งน้ำหนัก เพชรก็เหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งในชุดดำ ยืนพิงกำแพงอยู่อีกฟากของตลาด สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง แต่ไม่ได้แสดงพิรุธใดๆ ชายคนนั้นไม่ได้มีท่าทีเหมือนนักท่องเที่ยว หรือคนทั่วไปที่มาเดินตลาด ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ไร้อารมณ์ ดวงตาของเขาก็เช่นกัน มันดูว่างเปล่า และเย็นชา ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์บางอย่าง

"เอ่อ... สองร้อยบาทครับ" คุณลินดา ยื่นถุงสตรอว์เบอร์รีให้เพชร

"ครับ" เพชรจ่ายเงินให้คุณลินดา พลางเหลือบมองชายชุดดำอีกครั้ง ชายคนนั้นยังคงอยู่ที่เดิม ไม่ได้ขยับไปไหน ราวกับเป็นรูปปั้นที่ถูกปั้นแต่งขึ้นมา

"ขอบคุณค่ะ พี่เพชร ไว้แวะมาอีกนะคะ" คุณลินดาโบกมือลา

เพชรพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินออกจากตลาดสด สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ชายชุดดำคนนั้น ราวกับว่ามีบางอย่างที่ดึงดูดความสนใจของเขาอย่างประหลาด เมื่อเพชรเดินห่างออกไปเล็กน้อย เขาก็หันกลับไปมองอีกครั้ง แต่ชายคนนั้นก็หายไปจากบริเวณนั้นแล้ว ราวกับไม่เคยปรากฏตัวขึ้นมาก่อน

"แปลก..." เพชรพึมพำกับตัวเอง ความรู้สึกผิดปกตินี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เขาจึงตัดสินใจเปลี่ยนแผนการเดินทางเล็กน้อย แทนที่จะตรงไปยังเป้าหมายเดิม เขาตัดสินใจที่จะเดินสำรวจบริเวณรอบๆ ตลาดก่อน

เขาเดินไปตามตรอกซอกซอยเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยร้านค้าเล็กๆ ที่ไม่ค่อยมีใครสังเกตเห็น บางร้านเป็นร้านขายของเก่า บางร้านเป็นร้านซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้า บางร้านเป็นร้านตัดผมเก่าแก่ เพชรเดินไปเรื่อยๆ ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างไม่หยุดหย่อน เขาพยายามจับสัญญาณผิดปกติใดๆ ที่อาจเกิดขึ้น

ในขณะที่เดินผ่านซอยแคบๆ ที่มีกลิ่นอับชื้นของความเก่าแก่ เพชรได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากด้านใน เสียงนั้นเบามาก เกือบจะไม่ได้ยิน ราวกับเสียงกระซิบ หรือเสียงวัตถุบางอย่างที่กระทบกันเบาๆ เขาหยุดเดิน และตั้งใจฟังมากขึ้น

"..."

เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนขึ้นเล็กน้อย ราวกับเสียงโลหะบางอย่างกำลังถูกลากไปบนพื้นผิวที่ขรุขระ เพชรเดินเข้าไปในซอยนั้นอย่างช้าๆ บรรยากาศเริ่มเงียบสงัดลง มีเพียงเสียงฝีเท้าของเขาที่เหยียบย่ำบนพื้นคอนกรีตที่แตกร้าว

เมื่อเขาเดินลึกเข้าไปในซอยนั้นมากขึ้น ก็พบว่ามันนำไปสู่ลานกว้างเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ด้านหลังอาคารเก่าแก่หลายหลัง ลานแห่งนี้เต็มไปด้วยถังขยะที่วางเรียงราย และกองเศษวัสดุที่ถูกทิ้งไว้ แต่ที่ทำให้เพชรต้องหยุดชะงัก คือชายชุดดำคนเดิม เขากำลังยืนอยู่กลางลานกว้างนั้น มือของเขากำลังถือวัตถุบางอย่างที่สะท้อนแสงไฟนีออนจากป้ายโฆษณาที่อยู่ไกลออกไป

วัตถุนั้นดูเหมือนจะเป็นกล่องโลหะขนาดเล็กที่ถูกดัดแปลงอย่างประณีต เพชรเห็นชายคนนั้นกำลังเชื่อมต่อสายไฟบางอย่างเข้ากับกล่องนั้นอย่างคล่องแคล่ว ดวงตาของเพชรเบิกกว้างขึ้น เขาไม่เคยเห็นอุปกรณ์ลักษณะนี้มาก่อน และมันดูไม่ใช่ของที่ใช้กันทั่วไป

"เกิดอะไรขึ้นตรงนี้?" เพชรพึมพำกับตัวเอง เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากกล่องนั้น เป็นพลังงานที่ดูอันตราย และแฝงไปด้วยเจตนาร้าย

ชายชุดดำเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาประสานเข้ากับดวงตาของเพชรอย่างจัง ท่าทีของเขาไม่ได้แสดงความตกใจ หรือความประหลาดใจ ราวกับว่าเขารอคอยเพชรมานานแล้ว

"ในที่สุดนายก็มา" ชายชุดดำพูดขึ้น เสียงของเขาแหบพร่า และเย็นชา ไม่เหมือนมนุษย์ทั่วไป

"นายเป็นใคร?" เพชรถาม เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าเล็กน้อย เตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ที่อาจเกิดขึ้น

"เราคือเงามายา" ชายชุดดำตอบ ดวงตาของเขากวาดมองไปที่กล่องโลหะในมือ "และนี่คือเครื่องมือที่จะช่วยให้เราก้าวไปสู่อีกขั้นหนึ่ง"

"เครื่องมืออะไร?" เพชรถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย

"มันคือเครื่องมือที่จะเปิดประตูสู่มิติที่พวกนายไม่เคยรู้จัก" ชายชุดดำยิ้มมุมปาก "มันคือเครื่องมือที่จะปลดปล่อยพลังที่หลับใหลมานาน"

เพชรขมวดคิ้ว เขาไม่เข้าใจสิ่งที่ชายคนนั้นกำลังพูด แต่มันให้ความรู้สึกที่ไม่น่าไว้วางใจอย่างยิ่ง พลังงานที่แผ่ออกมาจากกล่องนั้นเริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่ากำลังจะระเบิดออกมา

"นายไม่ควรจะทำแบบนั้น" เพชรเตือน "มันอันตรายเกินไป"

"อันตรายสำหรับพวกนายต่างหาก" ชายชุดดำหัวเราะเบาๆ "แต่สำหรับเรา มันคือโอกาส"

เขากดปุ่มบางอย่างบนกล่องโลหะนั้น ทันใดนั้นเอง แสงสีม่วงเข้มก็สว่างวาบขึ้นจากกล่องนั้น ทำให้ทั่วทั้งลานกว้างสว่างไสวไปด้วยแสงประหลาด เพชรรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับพื้นดินกำลังจะแยกออก

"นี่มันอะไรกัน!" เพชรอุทานด้วยความตกใจ

"นี่คือการเริ่มต้น" ชายชุดดำพูด เสียงของเขาดูมีความสุข ราวกับบรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้

แสงสีม่วงเข้มสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงกว่าเดิม เพชรรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติอย่างมาก พลังงานที่เขาสัมผัสได้นั้น ไม่ใช่พลังงานที่มาจากโลกนี้ มันคือพลังงานที่น่าสะพรึงกลัว เกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้

ทันใดนั้นเอง ประตูมิติขนาดเล็กก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือกล่องโลหะ แสงสีม่วงเข้มสาดส่องออกมาจากประตูมิตินั้น ชายชุดดำยิ้มอย่างพอใจ เขากำลังจะก้าวเข้าไปในประตูมิตินั้น

"เดี๋ยวก่อน!" เพชรตะโกน เขารู้ว่าเขาต้องหยุดชายคนนี้ให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม

แต่ดูเหมือนว่าจะสายเกินไปเสียแล้ว ชายชุดดำก้าวเข้าไปในประตูมิตินั้นอย่างรวดเร็ว และประตูมิติก็ค่อยๆ หุบลง ก่อนจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือไว้เพียงแสงสีม่วงจางๆ ที่ค่อยๆ จางหายไปตามกาลเวลา

เพชรยืนนิ่งอยู่กลางลานกว้าง เขามองไปยังจุดที่ประตูมิติเคยปรากฏขึ้น ความรู้สึกว่างเปล่าและสับสนถาโถมเข้ามา นี่คือสิ่งที่เขาต้องเผชิญมาตลอด ภัยอันตรายที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความสงบสุขของเมืองทัตสึโนะ มันไม่ใช่เพียงแค่เรื่องราวที่เล่าขานกัน แต่มันคือความจริงที่กำลังคืบคลานเข้ามา

"เงามายา... พวกแกจะไม่ได้ทำอะไรตามใจชอบง่ายๆ หรอก" เพชรกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น แววตาของเขาฉายแววแห่งความมุ่งมั่นและความเด็ดเดี่ยว การปรากฏตัวของประตูมิติ และการหายตัวไปของชายชุดดำ ไม่ใช่จุดจบ หากแต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของอะไรบางอย่างที่ใหญ่กว่าเดิม

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา และเริ่มพิมพ์ข้อความบางอย่าง ความผิดปกตินี้ไม่ใช่เรื่องที่จะมองข้ามได้อีกต่อไป เขารู้ดีว่านี่เป็นเพียงแค่รอยร้าวเล็กๆ ที่เริ่มปรากฏขึ้นเท่านั้น และถ้าหากเขาไม่สามารถแก้ไขรอยร้าวนั้นได้ เมืองทัตสึโนะทั้งหมดก็จะพังทลายลง...

เขาจะตามหาเงามายาให้เจอ และหยุดยั้งแผนการร้ายของพวกมันให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม...