ตอนที่ 3 — ม่านหมอกแห่งความจริง

แสงสีทองของอรุณรุ่งกำลังจะกลืนกินความมืดมิดของค่ำคืนที่เพิ่งผ่านพ้นไป เมืองทัตสึโนะค่อยๆ ตื่นขึ้นจากภวังค์แห่งรัตติกาล เสียงจอแจของชีวิตผู้คนเริ่มดังระงมขึ้นมาแทนที่เสียงครึกครื้นของสถานบันเทิงยามค่ำคืน เพชรเดินทอดน่องไปตามตรอกซอกซอยแคบๆ ที่คุ้นเคย กลิ่นอายของร้านอาหารเช้าที่กำลังเปิดขาย กลิ่นควันจางๆ ‌จากเตาถ่าน และกลิ่นหอมของกาแฟคั่วสด ลอยมาปะทะจมูก เป็นความรู้สึกคุ้นเคยที่โอบล้อมเขาอยู่ทุกเช้า

ย่านชุมชนแห่งนี้เป็นเหมือนหัวใจอีกดวงหนึ่งของเมืองทัตสึโนะ ที่นี่ไม่มีตึกระฟ้าสูงเสียดฟ้า ไม่มีแสงนีออนระยิบระยับ แต่เป็นบ้านเรือนเก่าแก่ หลังคากระเบื้องดินเผา ​ผนังปูนฉาบสีซีดจาง และทางเท้าที่ปูด้วยหินขัด เป็นภาพสะท้อนของกาลเวลาที่เดินไปอย่างเชื่องช้า ผู้คนในย่านนี้ยังคงใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย เกื้อกูลกันและกัน เพชรเห็นคุณป้าศรี กำลังจัดเรียงผักสดหน้าแผงลอย เสียงทักทายกันอย่างเป็นกันเองดังไปทั่ว

"อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณเพชร ‍วันนี้หนุ่มน้อยของเราดูสดใสเป็นพิเศษเลยนะคะ" คุณป้าศรีเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มใจดี

เพชรส่งยิ้มตอบ "อรุณสวัสดิ์ครับคุณป้า วันนี้คุณป้ามีมะม่วงสุกมาขายหรือเปล่าครับ ผมอยากกินมากเลย"

"โอ้โห มาถูกเวลาเลยจ้ะเพชร เมื่อคืนคุณป้าเพิ่งไปเก็บมาจากสวน มารับไปทานก่อนได้เลยจ้ะ ‌ไม่คิดเงิน" คุณป้าศรีหยิบมะม่วงลูกใหญ่สีเหลืองทองที่ส่งกลิ่นหอมหวานมาให้

"ขอบคุณมากครับคุณป้า" เพชรรับมะม่วงมาด้วยความยินดี เขาเหลือบมองไปที่ร้านขายยาโบราณที่อยู่ถัดไป เห็นคุณตาบุญ กำลังค่อยๆ กวาดพื้นหน้าร้านอย่างขยันขันแข็ง คุณตาบุญเป็นคนเงียบๆ ‍แต่ใจดี เขาเป็นคนเดียวในย่านที่ยังคงปรุงยาตามตำราโบราณ

ขณะที่เพชรเดินต่อไป เขาอดไม่ได้ที่จะสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในความสงบสุขของย่านนี้ สายตาที่เฉียบคมของเขาจับจ้องไปที่ชายคนหนึ่งที่ยืนพิงกำแพงอยู่หน้าตึกร้างเก่าๆ ชายคนนั้นสวมเสื้อคลุมสีดำสนิท ผมยาวปิดหน้าเล็กน้อย ใบหน้าถูกบดบังด้วยเงามืด แต่เพชรรู้สึกได้ถึงความอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา

"ใครกันนะ?" ​เพชรพึมพำกับตัวเอง เขาไม่เคยเห็นหน้าชายคนนี้มาก่อนในย่านนี้

ความรู้สึกบางอย่างกระตุ้นสัญชาตญาณของเพชร เขาเดินเข้าไปใกล้ตึกร้างนั้นอย่างช้าๆ เสียงฝีเท้าของเขาเงียบเชียบราวกับใบไม้ที่ร่วงหล่นลงสู่พื้น เมื่อเขาเข้าไปใกล้พอที่จะเห็นใบหน้าของชายคนนั้นได้อย่างชัดเจน หัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้น

ชายคนนั้นมีดวงตาที่คมกริบราวกับเหยี่ยว จ้องมองไปที่บางสิ่งบางอย่างในระยะไกล เขามีรอยสักรูปงูเลื้อยที่แขนซ้าย ​ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่เพชรรู้จักดี มันคือสัญลักษณ์ของกลุ่ม "เงามายา" กลุ่มอาชญากรใต้ดินที่ทรงอิทธิพลในเมืองทัตสึโนะ

"เงามายา..." เพชรพึมพำด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ กลุ่มนี้คือต้นเหตุของปัญหามากมายในเมืองนี้ เป็นผู้ที่คอยสร้างความปั่นป่วนและซ่อนเร้นความจริงไว้เบื้องหลัง

ทันใดนั้น ชายคนนั้นก็หันขวับมา ​ดวงตาของเขาประสานเข้ากับดวงตาของเพชร เพชรรู้สึกได้ถึงกระแสพลังงานที่มองไม่เห็นแผ่ซ่านออกมาจากชายคนนั้น ราวกับว่าเขาสามารถมองทะลุเข้าไปในจิตใจของเพชรได้

"แกเป็นใคร?" ชายคนนั้นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

เพชรไม่ตอบ เขาเลือกที่จะยืนนิ่ง มองเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว "แล้วนายล่ะ เป็นใครในย่านนี้?"

รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายคนนั้น "ข้าคือผู้เฝ้ามอง"

"เฝ้ามองอะไร?" เพชรถามต่อ

"เฝ้ามองสิ่งที่พวกแกไม่เคยเห็น" ชายคนนั้นตอบเป็นปริศนา "สิ่งที่ซ่อนอยู่ในเงามืด... ในราตรีที่มืดมิด"

ก่อนที่เพชรจะได้ซักถามอะไรไปมากกว่านี้ ชายคนนั้นก็หันหลังกลับ เดินหายเข้าไปในตรอกแคบๆ อีกแห่งหนึ่ง ทิ้งไว้เพียงความสงสัยและความรู้สึกไม่สบายใจในใจของเพชร

เพชรรู้ดีว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เขาได้กลิ่นบางอย่างที่น่าสงสัย และมันก็เป็นไปตามที่เขาคาดไว้ กลุ่มเงามายากำลังมีบทบาทในย่านนี้

เขาเดินกลับออกจากตรอก มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่เขาใช้เป็นฐานลับในการสืบสวน สถานที่แห่งนี้ซ่อนตัวอยู่ลึกเข้าไปในย่านชุมชนนี้ เป็นโกดังเก่าที่ถูกทิ้งร้าง แต่เพชรได้ปรับปรุงให้เป็นที่หลบภัยส่วนตัวของเขา

ภายในโกดัง มีอุปกรณ์ไฮเทคต่างๆ ที่เพชรประดิษฐ์ขึ้นเอง แสงไฟสีฟ้าอ่อนส่องสว่างทั่วห้อง บนโต๊ะทำงาน มีแผนที่เมืองทัตสึโนะวางอยู่ พร้อมกับบันทึกข้อมูลต่างๆ ที่เขาได้รวบรวมมา

เพชรเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา กรอกรหัสลับที่เขาตั้งไว้ หน้าจอแสดงผลเป็นภาพของกลุ่มเงามายา เขาพยายามค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับสัญลักษณ์งูเลื้อย และชายที่เขาพบเจอ

"เงามายา... พวกแกกำลังวางแผนอะไรกันแน่" เขาพึมพำ

ทันใดนั้น แสงไฟในห้องก็กระพริบถี่ๆ สัญญาณเตือนภัยดังขึ้น เพชรรู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ

"มีคนบุกเข้ามา!" เขาตะโกน พร้อมกับหยิบอุปกรณ์ป้องกันตัวที่ซ่อนไว้ใต้วงกบประตู

เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาแต่ไกล เพชรย่องไปที่หน้าต่างที่ปิดทึบ มองออกไปด้านนอก เขาเห็นเงาตะคุ่มๆ ของคนหลายคนกำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว พวกเขากำลังล้อมกรอบโกดังของเขา

"พวกแกตามมาถึงที่นี่ได้ยังไง!" เพชรคิดอย่างหัวเสีย

เขาตัดสินใจเผชิญหน้ากับศัตรู แทนที่จะหนี เขาหยิบดาบที่แขวนอยู่บนผนังออกมา ดาบเล่มนี้ไม่ใช่ดาบธรรมดา มันคือดาบที่ถูกสร้างขึ้นจากเทคโนโลยีชั้นสูง สามารถปล่อยกระแสไฟฟ้าออกมาได้

เมื่อประตูโกดังถูกพังเข้ามา กลุ่มคนชุดดำก็กรูเข้ามาทันที พวกเขาดูเหมือนจะเป็นมือปืนที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี

"จับเป็น!" เสียงหัวหน้ากลุ่มสั่ง

เพชรไม่รอช้า เขาพุ่งเข้าโจมตีทันที ดาบในมือของเขาสะบัดไปมา สร้างคลื่นพลังงานที่มองไม่เห็น โจมตีเข้าใส่กลุ่มคนชุดดำ

การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด เพชรเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็วราวกับสายลม เขาหลบหลีกกระสุนได้อย่างคล่องแคล่ว และโจมตีกลับอย่างแม่นยำ

"หมอนี่มันใครกัน!" หนึ่งในกลุ่มคนชุดดำอุทานด้วยความตกใจ

"อย่าเสียเวลา! จับเป็นให้ได้!" หัวหน้ากลุ่มตะโกนสั่ง

เพชรรู้ดีว่าเขาไม่สามารถต่อสู้กับคนจำนวนมากได้นาน เขาจึงต้องหาทางหนี

ขณะที่เขากำลังต่อสู้ เพชรมองเห็นช่องว่างเล็กๆ ที่เกิดจากการพังประตู เขาตัดสินใจใช้โอกาสนี้ พุ่งตัวออกไปนอกโกดัง

"อย่าให้มันหนีไป!" เสียงตะโกนไล่หลังมา

เพชรวิ่งฝ่าความมืดของยามค่ำคืน เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของเหล่าคนชุดดำไล่ตามมาติดๆ เขาต้องหาทางพาตัวเองไปให้พ้นจากที่นี่

เขาวิ่งเข้าไปในตรอกซอยที่คุ้นเคย หวังว่าจะใช้ความชำนาญในพื้นที่ในการหลบหนี

ขณะที่เขากำลังจะเลี้ยวเข้ามุม เขาเห็นเงาตะคุ่มๆ อีกครั้งหนึ่ง คราวนี้เป็นเงาของชายคนเดิมที่เขาพบเจอเมื่อช่วงเช้า

"แกอีกแล้ว!" เพชรอุทาน

ชายคนนั้นยืนนิ่งอยู่กลางตรอก ราวกับว่าเขากำลังรอคอยเพชรอยู่

"ข้าบอกแล้วไง... ข้าคือผู้เฝ้ามอง" ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"แกเป็นพวกเดียวกับเงามายาใช่ไหม?" เพชรถาม

"ความจริง... ซับซ้อนกว่าที่แกคิด" ชายคนนั้นตอบ

ทันใดนั้น เหล่าคนชุดดำที่ไล่ตามเพชรมาก็มาถึง พวกเขาเห็นชายคนนั้นยืนขวางทางอยู่

"หลีกไป! อย่ามายุ่ง!" หัวหน้ากลุ่มคนชุดดำตะโกน

แต่ชายคนนั้นกลับไม่ขยับ เขาเพียงแต่หันไปมองหัวหน้ากลุ่มคนชุดดำด้วยสายตาที่เย็นชา

"พวกแก... ไม่มีสิทธิ์มาที่นี่" ชายคนนั้นพูด

"แกพูดเรื่องอะไร! ถอยไปซะ!" หัวหน้ากลุ่มคนชุดดำไม่ฟังคำ เขาสั่งให้ลูกน้องเข้าจับตัวชายคนนั้น

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น ทำให้เพชรตะลึงงัน

ชายคนนั้นยกมือขึ้นเพียงข้างเดียว แสงสีดำที่มองไม่เห็นก็พุ่งออกมาจากฝ่ามือของเขา แสงนั้นพุ่งเข้าใส่กลุ่มคนชุดดำอย่างรวดเร็ว ทำให้พวกเขากระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทาง

"เป็นไปได้ยังไง!" หัวหน้ากลุ่มคนชุดดำอุทานด้วยความตกใจ

เพชรมองภาพที่เกิดขึ้นอย่างอึ้งๆ พลังที่ชายคนนั้นแสดงออกมานั้นเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้

"นี่แหละ... ความจริง" ชายคนนั้นพูดพร้อมกับหันกลับมามองเพชร

"แล้วแกเป็นใครกันแน่?" เพชรถามด้วยความสงสัย

"ข้า... คือคนที่คอยรักษาความสมดุล" ชายคนนั้นตอบเป็นปริศนา

ก่อนที่เพชรจะได้ถามอะไรไปมากกว่านี้ ชายคนนั้นก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงความเงียบ และกลุ่มคนชุดดำที่นอนกองอยู่บนพื้น

เพชรยืนนิ่ง เขารู้สึกได้ว่าเรื่องราวที่เขาเผชิญอยู่นั้นกำลังจะซับซ้อนยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา

"ความสมดุล... ความจริง... เงามายา..." เขาพึมพำ

ในคืนที่เต็มไปด้วยความลับของเมืองทัตสึโนะ เพชรได้รับรู้ถึงพลังอันลี้ลับที่ซ่อนเร้นอยู่ และเขาก็รู้ว่าการเดินทางของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

ยังมีปริศนาอีกมากมายที่รอให้เขาไข และยังมีศัตรูอีกมากที่รอให้เขาเผชิญหน้า

แต่สิ่งหนึ่งที่เขาแน่ใจคือ เขาจะไม่มีวันยอมแพ้ จนกว่าความจริงทั้งหมดจะถูกเปิดเผยออกมา...