แสงอรุณสีทองอ่อนโยนเริ่มอาบไล้ไปทั่วผืนฟ้าของเมืองทัตสึโนะ ปัดเป่าความมืดมิดของค่ำคืนที่เพิ่งผ่านพ้นไป เสียงจอแจของชีวิตประจำวันของผู้คนเริ่มดังระงมขึ้นมาแทนที่เสียงครึกครื้นของสถานบันเทิงยามราตรี ถนนหนทางที่เคยสว่างไสวด้วยแสงนีออนเริ่มถูกแทนที่ด้วยแสงธรรมชาติที่อบอุ่นขึ้น เสียงเครื่องยนต์ดังเป็นระยะ สลับกับเสียงผู้คนเดินขวักไขว่ สื่อถึงการเริ่มต้นวันใหม่ที่เต็มไปด้วยความหวังและความวุ่นวาย
ในย่านชุมชนเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากใจกลางเมือง ที่ซึ่งความเก่าแก่และทันสมัยผสมผสานกันอย่างลงตัว เพชร หนุ่มน้อยผู้มีดวงตาคมกริบราวกับอัญมณีสีดำสนิท กำลังนั่งอยู่บนม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ริมทางเท้า มือข้างหนึ่งถือหนังสือเล่มหนาที่เต็มไปด้วยตัวอักษร เขากำลังจดจ่ออยู่กับการอ่าน โดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างที่กำลังเคลื่อนไหว
“เพชร! ตื่นได้แล้ว สายแล้วนะ” เสียงของยายจันทร์ดังมาจากหน้าบ้าน เสียงแหบพร่าแต่แฝงด้วยความห่วงใย
เพชรเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ มองไปยังยายจันทร์ที่ยืนกวักมือเรียกอยู่ที่ประตูบ้าน รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “ครับยาย กำลังจะไปแล้วครับ”
เขาเก็บหนังสือเข้ากระเป๋าเป้ใบเก่าใบเดิม แล้วลุกขึ้นยืน ยืดเส้นยืดสาย ก่อนจะเดินตรงไปยังบ้านหลังเล็กที่อบอุ่นซึ่งเป็นที่พักอาศัยของเขากับยายจันทร์มาตลอด
“ไปซื้อของมาให้ยายหน่อยสิ วันนี้ยายอยากทำแกงส้มปลาช่อน” ยายจันทร์ยื่นถุงผ้าให้เพชร “แล้วก็อย่าลืมซื้อเต้าหู้ยี้เจ้าประจำด้วยนะ”
“ได้เลยครับยาย” เพชรรับถุงผ้ามา พลางก้มลงกราบเท้าผู้เป็นยาย “วันนี้ผมอาจจะกลับช้าหน่อยนะครับ พอดีมีงานต้องทำ”
“รีบไปรีบกลับล่ะ อย่าเล่นจนเพลิน” ยายจันทร์เอ็ดเบาๆ แต่แววตาเต็มไปด้วยความรัก “ระวังตัวด้วยนะ”
เพชรพยักหน้า รับคำ แล้วเดินออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังตลาดสดที่อยู่ไม่ไกลนัก
ย่านชุมชนที่เพชรอาศัยอยู่ เป็นส่วนผสมที่ลงตัวระหว่างความเก่าแก่และความทันสมัย บ้านเรือนส่วนใหญ่เป็นตึกแถวเก่าแก่ที่ได้รับการปรับปรุงให้ทันสมัยขึ้น ผสมผสานกับบ้านเรือนสมัยใหม่บางส่วนที่สร้างขึ้นใหม่ เสียงพูดคุยของผู้คน เสียงแตรรถ เสียงแตรลมของพ่อค้าแม่ขาย ดังเซ็งแซ่ไปทั่ว บรรยากาศเต็มไปด้วยชีวิตชีวา
ขณะที่เพชรเดินผ่านซอยเล็กๆ ซอยหนึ่ง สายตาของเขาก็พลันเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ผิดปกติที่มุมถนน มีชายชุดดำสองคนยืนพิงกำแพง ใบหน้าไร้อารมณ์ ราวกับกำลังรอใครบางคน ชุดที่พวกเขาสวมใส่ดูคล้ายกับเครื่องแบบของกลุ่ม "เงามายา" องค์กรลึกลับที่คอยสร้างความปั่นป่วนให้กับเมืองทัตสึโนะมาโดยตลอด
หัวใจของเพชรเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เขาไม่เคยเห็นคนของเงามายาปรากฏตัวในย่านนี้มาก่อน ปกติแล้วพวกเขาจะเคลื่อนไหวอยู่ในเงามืด หรือไม่ก็ในย่านที่หรูหราอลังการ แต่ครั้งนี้กลับมาปรากฏตัวในย่านชุมชนที่ผู้คนธรรมดาสัญจรไปมา
เขาพยายามทำตัวให้เป็นปกติ เดินต่อไปยังตลาดสดโดยไม่แสดงอาการใดๆ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความสงสัยและความระแวดระวัง การปรากฏตัวของคนของเงามายาในที่แบบนี้ย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
ที่ตลาดสด เพชรเลือกซื้อวัตถุดิบตามที่ยายจันทร์สั่ง เขาเดินไปตามแผงขายต่างๆ ทักทายพ่อค้าแม่ขายอย่างเป็นกันเอง รอยยิ้มและน้ำใจของเขาทำให้ผู้คนในตลาดต่างเอ็นดู
“หนุ่มน้อย เพชรนี่น่ารักจริงเชียว” แม่ค้าผักยิ้มให้ “วันนี้จะเอาปลาช่อนไปทำอะไรให้ยายทานจ๊ะ”
“แกงส้มครับป้า” เพชรตอบอย่างอารมณ์ดี “ยายอยากทานแกงส้มปลาช่อน”
หลังจากซื้อของครบแล้ว เพชรก็เดินออกจากตลาดสด มุ่งหน้ากลับบ้าน ระหว่างทาง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นชายชุดดำสองคนนั้นอีกครั้ง คราวนี้พวกเขาไม่ได้ยืนพิงกำแพงแล้ว แต่กำลังเดินเข้าไปในตึกแถวเก่าแก่แห่งหนึ่งที่ปิดทึบ ไม่มีป้ายร้านใดๆ ติดอยู่
เพชรชะลอฝีเท้าลง พยายามสังเกตการณ์ เขาจำได้ว่าตึกแถวแห่งนั้นไม่มีใครเข้าออกเป็นประจำ และมักจะปิดเงียบอยู่เสมอ ดูเหมือนว่าจะเป็นที่ซ่อนของใครบางคน
เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าตึกแถวนั้นมีความเกี่ยวข้องกับเงามายาหรือไม่ ความรู้สึกบางอย่างบอกเขาว่ามีบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้น
“อาจจะต้องลองแวะไปดูสักหน่อย” เขาคิดในใจ
หลังจากกลับถึงบ้าน จัดการส่งของให้ยายจันทร์เรียบร้อยแล้ว เพชรก็ขอตัวออกไปอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้บอกยายจันทร์ว่าจะไปไหน เขาเดินย้อนกลับไปยังตึกแถวที่ชายชุดดำสองคนเข้าไป
เมื่อไปถึง เพชรแอบซุ่มอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามตึกแถว เขาพยายามสังเกตการณ์ พยายามมองหาช่องทางที่จะเข้าไปสำรวจ
แสงตะวันเริ่มคล้อยต่ำลง บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไป ความคึกคักของตลาดสดค่อยๆ จางหายไปแทนที่ด้วยความเงียบสงบที่ปกคลุมย่านชุมชน
พลัน! ประตูของตึกแถวเก่าแก่ก็เปิดออกอย่างเงียบเชียบ ชายชุดดำสองคนเดินออกมา แล้วมีชายอีกคนหนึ่งเดินตามออกมา ชายคนนั้นสวมเสื้อโค้ทสีดำ มีหมวกปีกกว้างปิดบังใบหน้า ดวงตาของเขาสะท้อนประกายเย็นชา
เพชรเบิกตากว้าง เขาจำได้ว่าชายคนนั้นคือ "ราตรี" หนึ่งในสมาชิกคนสำคัญของกลุ่มเงามายา ผู้ที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและการวางแผนอันแยบยล
ราตรีหันมองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง ก่อนจะออกคำสั่งเสียงเบา “ไปจัดการให้เรียบร้อย อย่าให้เหลือร่องรอย”
ชายชุดดำสองคนพยักหน้า แล้วแยกย้ายกันไป ราตรีเองก็หันหลังกลับเดินเข้าตึกแถวไปอีกครั้ง
เพชรใจเต้นระรัว เขาแน่ใจแล้วว่าตึกแถวนั้นคือฐานปฏิบัติการลับของเงามายา และราตรีก็เพิ่งจะปรากฏตัวที่นี่
“นี่มันอันตรายเกินไปแล้ว” เขาคิด “แต่ก็เป็นโอกาสที่ดีที่จะได้รู้ความเคลื่อนไหวของพวกมัน”
เขาตัดสินใจรอจนกว่าราตรีจะเข้าไปในตึกแล้ว จึงค่อยๆ เดินข้ามถนนไปยังตึกแถวนั้นอย่างเงียบเชียบ เขาตรวจสอบรอบๆ ว่าไม่มีใครสังเกตเห็น
เมื่อมาถึงหน้าประตู เพชรพยายามจะแง้มดู แต่ประตูถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนา
“คงต้องหาวิธีอื่น” เขาบ่นพึมพำ
ทันใดนั้นเอง แสงไฟสีสลัวก็ลอดออกมาจากช่องเล็กๆ ที่ขอบหน้าต่างด้านบน เขาปีนขึ้นไปบนถังขยะที่อยู่ใกล้ๆ แล้วค่อยๆ ชะโงกหน้ามองเข้าไป
ภายในตึกมืดสลัว แต่ก็พอจะมองเห็นกลุ่มคนกำลังประชุมกันอยู่ มีโต๊ะตัวใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง และมีแผนที่ขนาดใหญ่วางอยู่บนโต๊ะ
ราตรีเป็นคนพูดเป็นคนแรก “แผนการของเราใกล้จะสมบูรณ์แล้ว คืนนี้จะเป็นคืนที่เมืองทัตสึโนะจะสั่นสะเทือน”
เขาพูดพลางชี้ไปที่แผนที่ “เป้าหมายของเราคือ… ”
เพชรพยายามฟังคำพูดของราตรีให้ได้มากที่สุด แต่เสียงของเขาก็เบาเกินไปที่จะได้ยินชัดเจน
ทันใดนั้นเอง! เสียงฝีเท้าของใครบางคนดังขึ้นจากทางเดินด้านใน ทำให้ราตรีต้องหยุดพูด
“ใครอยู่ตรงนั้น!” ราตรีตะโกนถาม เสียงแข็ง
เพชรตกใจรีบหลบลงจากถังขยะอย่างรวดเร็ว เขาได้ยินเสียงประตูตึกเปิดออกอีกครั้ง
“ท่านราตรี มีคนบุกรุก!” เสียงชายชุดดำดังขึ้น
เพชรไม่รอช้า รีบวิ่งหนีไปในความมืดของซอยแคบๆ เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของชายชุดดำวิ่งไล่ตามมา
“บ้าเอ๊ย! เกือบไปแล้ว” เขาพึมพำขณะที่วิ่งไปอย่างไม่คิดชีวิต
เขาหันกลับไปมอง เห็นเงาตะคุ่มของชายชุดดำสองคนกำลังไล่ตามมาอย่างกระชั้นชิด
“ต้องรีบไปหาที่ซ่อน!”
เพชรหันเลี้ยวเข้าซอยเล็กซอยน้อยอย่างชำนาญ เขารู้จักทุกซอกทุกมุมของย่านนี้เป็นอย่างดี
ขณะที่กำลังวิ่งหนี เขาเหลือบไปเห็นว่าชายชุดดำคนหนึ่งกำลังจะคว้าปืนออกมา
“ถ้าโดนจับได้ ทุกอย่างจะจบ”
เขาพยายามเร่งความเร็วให้มากขึ้นอีก
ในที่สุด เพชรก็มาถึงกำแพงสูงที่ปิดกั้นทางเข้าสู่สวนสาธารณะที่ถูกทิ้งร้าง
“จะหนีไปทางไหนดี?”
เขามองไปรอบๆ และเห็นช่องเล็กๆ ที่พอจะมุดลอดเข้าไปได้
“เอาวะ!”
เพชรไม่รอช้า มุดตัวเข้าไปในช่องนั้นอย่างรวดเร็ว
เสียงฝีเท้าของชายชุดดำดังใกล้เข้ามา
“ไปไหนแล้ววะ!”
“หายไปไหน!”
เสียงตะโกนของชายชุดดำดังแว่วมา
เพชรแอบมองผ่านช่องเล็กๆ เห็นชายชุดดำสองคนหยุดอยู่หน้ากำแพง พวกเขาดูหงุดหงิด
“ไปแล้ว แสดงว่ามันต้องหนีไปทางอื่น”
ชายชุดดำคนหนึ่งพูด
“กลับไปรายงานท่านราตรีเถอะ”
อีกคนตอบ
แล้วพวกเขาก็เดินจากไป
เพชรถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แล้วมองไปรอบๆ สวนสาธารณะที่ถูกทิ้งร้างแห่งนี้
“ที่นี่… คือที่ไหนกันแน่?”
บรรยากาศในสวนสาธารณะแห่งนี้เงียบสงัด ปกคลุมไปด้วยต้นไม้ที่รกทึบ และมีร่องรอยของสิ่งก่อสร้างที่ผุพัง
ขณะที่เขากำลังสำรวจอยู่ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นแสงไฟสีสลัวลอดออกมาจากใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง
ด้วยความสงสัย เพชรเดินเข้าไปหา
เมื่อเข้าไปใกล้ เขาก็เห็นว่าแสงไฟนั้นมาจาก… ประตูบานหนึ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ต้นไม้!
ประตูบานนั้นทำจากไม้เนื้อแข็ง ดูเก่าแก่ แต่ยังคงแข็งแรง
“นี่มันอะไรกัน?”
เพชรไม่เคยเห็นประตูบานนี้มาก่อน
เขาค่อยๆ ใช้มือผลักประตูออก
พลัน! แสงไฟสว่างจ้าก็สาดออกมาจากภายใน
เพชรชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไป
สิ่งที่เขาเห็นอยู่เบื้องหน้า ทำให้เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
เบื้องหน้าของเขาคือทางเดินที่ทอดยาว ล้อมรอบด้วยผนังที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัย แสงไฟสีฟ้าอ่อนส่องสว่างไปทั่ว
นี่มันไม่ใช่แค่สวนสาธารณะที่ถูกทิ้งร้าง แต่เป็นทางเข้าสู่สถานที่ลับแห่งหนึ่ง
ความสงสัยและความตื่นเต้นผสมปนเปกันไปหมด
“นี่… คือฐานปฏิบัติการลับของเงามายาอย่างนั้นหรือ?”
เขาเดินลึกเข้าไปในทางเดินนั้น
แล้วเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลัง
“ใครน่ะ!”
เพชรหันกลับไปอย่างรวดเร็ว
สิ่งที่เขาเห็น ทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวยิ่งกว่าเดิม
ชายคนหนึ่งสวมชุดสีดำ กำลังยืนมองเขาอยู่
ดวงตาของชายคนนั้น… เป็นสีทองอำพัน ราวกับดวงตาของอัญมณี
“ยินดีต้อนรับ… เพชร” เสียงของชายคนนั้นทุ้มนุ่ม แต่แฝงไปด้วยอำนาจบางอย่าง
เพชรยืนนิ่ง อึ้งไปกับคำพูดของชายปริศนาคนนั้น
“เขารู้ชื่อฉันได้อย่างไร?”
“แล้วทำไมดวงตาของเขาถึง… เป็นสีแบบนั้น?”
เรื่องราวของเขา… กำลังจะพลิกผันไปอีกครั้ง…
เพชรลวงราตรี
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก