ตอนที่ 5 — เงาในกระจกเงา

แสงอรุณสีทองอ่อนโยนที่เคยทาบทาไปทั่วผืนฟ้าของเมืองทัตสึโนะ เริ่มถูกบดบังด้วยเมฆหมอกที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับจะสะท้อนถึงความมืดมนที่กำลังคืบคลานเข้ามาในชีวิตของเพชร เช้านี้เขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกอึดอัดบางอย่างที่เกาะกุมอยู่ในอก กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิที่ลอยมาจากสวนข้างบ้าน ไม่สามารถช่วยปลอบประโลมจิตใจที่กำลังสับสนได้ เสียงจอแจของผู้คนบนท้องถนนที่เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ‌กลับยิ่งทำให้เขารู้สึกโดดเดี่ยว ราวกับเป็นเพียงจุดเล็กๆ ที่จมหายไปในมหาสมุทรแห่งชีวิต

เขาเดินไปที่หน้าต่าง กระจกบานใหญ่สะท้อนภาพของตัวเอง ดวงตาคู่คมมองกลับมาอย่างว่างเปล่า ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะฉายแววเฉลียวฉลาด บัดนี้กลับเต็มไปด้วยร่องรอยของความเหนื่อยล้าที่มองเห็นได้ยาก แต่สัมผัสได้ถึงความหนักอึ้งที่กัดกินอยู่ภายใน ​เพชรพยายามปัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป เขารู้ดีว่าการจมอยู่กับอดีตมีแต่จะฉุดรั้งให้จมดิ่งลงไปอีก แต่บางครั้ง เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนกลับยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ราวกับภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เมื่อคืนนี้คือคืนที่เขาได้เผชิญหน้ากับ "เงามายา" อย่างเต็มรูปแบบ การปรากฏตัวของพวกเขาในยามวิกาลนั้นราวกับฝันร้ายที่กลายเป็นจริง ‍เสียงเพลงจากคลับหรูที่ดังอึกทึกกลบเสียงการต่อสู้ที่เกิดขึ้นอย่างเงียบเชียบ เบื้องหลังม่านแห่งแสงสีและความบันเทิง เพชรจำได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างเมื่อได้เห็นใบหน้าภายใต้หน้ากากของสมาชิกกลุ่มเงามายา แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่าคือ… สายตาของหัวหน้ากลุ่ม

ดวงตาคู่นั้น… เป็นดวงตาที่เขาคุ้นเคย ดวงตาที่เคยมีรอยยิ้มอันอบอุ่น ดวงตาที่เคยสบประสานกับเขาด้วยความรักและความผูกพัน… ‌แต่บัดนี้กลับกลายเป็นความว่างเปล่า เย็นชา และเต็มไปด้วยเจตนาร้าย ราวกับว่าคนที่เขารู้จักคนนั้นได้ตายไปแล้ว เหลือเพียงเงาที่รอคอยวันที่จะกลืนกินทุกสิ่ง

"ไม่… มันเป็นไปไม่ได้" เพชรพึมพำกับตัวเอง เขายกมือขึ้นแตะหน้าผาก ‍ริมฝีปากเม้มแน่น ความทรงจำเมื่อคืนยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ

หลังจากการเผชิญหน้าอันดุเดือด เขาก็สามารถหลบหนีออกมาได้ แต่ไม่ใช่โดยปราศจากบาดแผล แม้บาดแผลทางกายจะได้รับการเยียวยาด้วยความรู้ทางการแพทย์ที่เหนือกว่าคนทั่วไป แต่บาดแผลทางใจต่างหากที่ยังคงกรีดลึก ยิ่งคิดถึงใบหน้าของผู้หญิงคนนั้น ​รอยยิ้มที่เคยสดใสของเธอเมื่อครั้งยังเด็ก ก็ยิ่งทำให้หัวใจของเขาบีบรัด

"ต้องมีอะไรบางอย่างที่ฉันพลาดไป" เขาบอกกับตัวเอง พลางเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบชุดที่เตรียมไว้สำหรับวันนี้ออกมา ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวราวหิมะ ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยว ​ผมสีดำสนิท จัดทรงอย่างเรียบร้อย เสื้อผ้าที่สวมใส่ดูเรียบง่าย แต่ทุกรายละเอียดบ่งบอกถึงความประณีตและความใส่ใจ

เขาเดินออกจากห้องนอน ตรงไปยังห้องครัว กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นที่กำลังชงอยู่ช่วยปลุกประสาทสัมผัสให้ตื่นตัวมากขึ้น แม่ของเขาเดินออกมาจากห้องนั่งเล่น ใบหน้าอ่อนโยนเปื้อนยิ้ม ​"อรุณสวัสดิ์จ้ะ เพชร ทานข้าวเช้าก่อนนะ"

"อรุณสวัสดิ์ครับแม่" เพชรตอบรับ พลางเดินไปโอบไหล่แม่เบาๆ "เมื่อคืนหลับสบายดีไหมครับ"

"สบายดีจ้ะ แต่แม่ว่าลูกนอนดึกนะ เมื่อคืนมีเรื่องอะไรหรือเปล่า" แม่ถามด้วยความเป็นห่วง ดวงตาของเธอฉายแววสังเกตเห็นความผิดปกติ

เพชรยิ้มบางๆ "เปล่าครับ เมื่อคืนผมแค่ดูหนังเพลินไปหน่อย" เขาโกหกอย่างแนบเนียน เขาไม่ต้องการให้แม่ต้องมาแบกรับความกังวลเกี่ยวกับเรื่องอันตรายที่เขาเผชิญอยู่

ขณะที่เขากำลังตักข้าวเหนียวใส่จาน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขาหยิบมือถือขึ้นมาดู ปรากฏชื่อ "ก้อง" สหายสนิทของเขา

"ว่าไงก้อง" เพชรรับสาย

"เฮ้ย เพชร! เกิดเรื่องใหญ่แล้วว่ะ! แกฟังไม่ผิดแน่ๆ" เสียงก้องดังมาอย่างตื่นเต้น

"ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ เกิดอะไรขึ้น" เพชรพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น

"เมื่อคืนนะเว้ย… ข่าวลือหนาหูมากเรื่องแก๊งเงามายา… แล้วก็มีคนบอกว่าเห็นแกที่นั่นด้วย… แกไปทำอะไรมาวะ! เป็นอะไรหรือเปล่า!" ก้องรัวคำถามด้วยความร้อนรน

เพชรหลับตาลง เขาไม่แปลกใจที่ข่าวลือจะแพร่สะพัดเร็วขนาดนี้ "ฉันสบายดี ไม่ได้เป็นอะไรมาก"

"ไม่ได้เป็นอะไรมากนี่คือเป็นอะไรวะ! เล่ามาเลยนะเพชร! ฉันเป็นห่วงนะเว้ย!"

"เดี๋ยวเจอกันที่ร้านกาแฟ เราค่อยคุยกัน" เพชรตัดบท เขารู้ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ปลอดภัยสำหรับการพูดคุยเรื่องละเอียดอ่อนเช่นนี้

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ เพชรก็เตรียมตัวออกไปข้างนอก เขาก้าวออกจากบ้านไปสู่ถนนหนทางของเมืองทัตสึโนะ อากาศยามเช้าที่สดชื่น เริ่มถูกแทนที่ด้วยความร้อนระอุของเมืองใหญ่ที่กำลังจะเริ่มต้นวันใหม่ เสียงแตร เสียงผู้คน เสียงรถราดังระงมไปทั่ว เขาเดินไปตามทางเท้าที่เต็มไปด้วยผู้คน บ้างเร่งรีบ บ้างเดินเอื่อยเฉื่อย ราวกับแต่ละคนมีโลกส่วนตัวที่แตกต่างกัน

เขาแวะไปที่ร้านหนังสือเก่าแก่ที่อยู่มุมถนน ร้านนี้เป็นเหมือนที่หลบภัยของเขา เป็นที่ที่เขาได้ค้นพบเรื่องราวและความรู้มากมายที่ช่วยหล่อหลอมตัวตนของเขาขึ้นมา เขาเดินเข้าไปในร้าน กลิ่นอับของกระดาษเก่าแก่และหมึกพิมพ์ลอยเข้ามาแตะจมูก บรรณารักษ์หญิงชราที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้นมามองเขา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

"วันนี้มาเร็วเชียวนะเพชร" เธอทักทาย

"สวัสดีครับคุณป้า วันนี้ผมแค่อยากหาอะไรอ่านเงียบๆ น่ะครับ" เพชรตอบกลับ พลางเดินไปสำรวจชั้นหนังสือ

เขาเดินไปหยิบหนังสือประวัติศาสตร์เล่มหนึ่งขึ้นมาเปิดอ่านอย่างไม่ตั้งใจ แต่สายตาของเขากลับสะดุดเข้ากับภาพถ่ายเก่าแก่ในหนังสือ ภาพนั้นเป็นภาพงานเลี้ยงของตระกูลผู้ดีเก่าแก่เมื่อหลายสิบปีก่อน ผู้คนในภาพสวมใส่ชุดราตรีหรูหรา ท่ามกลางแสงเทียนระยิบระยับ แต่สิ่งที่ทำให้เพชรต้องหยุดนิ่ง คือใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งในภาพ

เธอคือผู้หญิงที่เขาเห็นเมื่อคืน ผู้หญิงที่สวมหน้ากากภายใต้กลุ่มเงามายา!

หัวใจของเพชรเต้นแรง เขาแทบจะพ่นลมหายใจออกมาด้วยความตกใจ นี่มันอะไรกัน? ผู้หญิงคนนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับกลุ่มเงามายามานานขนาดนี้เลยหรือ? และทำไมเธอถึงปรากฏตัวในงานเลี้ยงของตระกูลผู้ดีเก่าแก่ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของสังคมชั้นสูง?

เขาพลิกดูหน้าต่อไปของหนังสืออย่างรวดเร็ว พยายามหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น แต่ก็ไม่พบอะไรมากไปกว่าคำบรรยายสั้นๆ ว่าเธอคือ "คุณหญิงอัปสร" ผู้เป็นธิดาคนเดียวของท่านขุนนางใหญ่แห่งยุคสมัยนั้น

"คุณหญิงอัปสร…" เพชรทวนชื่อในลำคอ ความรู้สึกบางอย่างที่คุ้นเคยผุดขึ้นมาในความทรงจำอีกครั้ง

ในอดีต… เมื่อหลายปีก่อน… เขามีโอกาสได้พบกับครอบครัวของเพื่อนสนิทคนหนึ่ง ซึ่งครอบครัวนั้นมีเชื้อสายมาจากตระกูลผู้ดีเก่าแก่ และหนึ่งในสมาชิกครอบครัวนั้นก็คือหญิงสาวที่ชื่อ "อัปสร"

หญิงสาวที่เคยมีรอยยิ้มสดใสราวกับแสงแดด…

"เป็นไปไม่ได้… มันจะเป็นไปได้อย่างไร…" เพชรพึมพำ เขากุมหนังสือไว้แน่น พยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ

เขาจำได้ว่าครั้งหนึ่ง เขาเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวของอัปสร ซึ่งเคยมีปัญหาทางการเงินอย่างหนัก และถูกกล่าวหาว่าพัวพันกับธุรกิจผิดกฎหมาย แต่เรื่องราวเหล่านั้นก็ค่อยๆ จางหายไปตามกาลเวลา จนกระทั่งเขาได้พบกับเธออีกครั้งในสภาพที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

"เงามายา… มันไม่ใช่แค่กลุ่มอาชญากร… แต่มันมีเบื้องหลังที่ซับซ้อนกว่านั้น" เพชรคิดในใจ

ทันใดนั้นเอง ประตูร้านหนังสือก็เปิดออก ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมเข้ม สวมชุดสูทสีดำสนิท เดินเข้ามาในร้าน ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะหยุดลงที่เพชร

"เพชร" ชายคนนั้นเรียกชื่อเขา น้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชา

เพชรเงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้าของชายหนุ่มคนนี้… ไม่ใช่คนแปลกหน้า เขาคือ "เงามรณะ" หนึ่งในสมาชิกคนสำคัญของกลุ่มเงามายา ผู้ที่เขาเผชิญหน้าด้วยเมื่อคืนนี้

"แก… มาที่นี่ทำไม" เพชรเอ่ยถาม น้ำเสียงแสดงความระแวง

"มาทวงของที่แกขโมยไป" เงามรณะตอบ พลางก้าวเข้ามาใกล้

"ฉันไม่ได้ขโมยอะไรทั้งนั้น" เพชรตอบโต้

"อย่าคิดว่าแกจะหนีไปได้ตลอด เพชร… ของบางอย่าง… เมื่อมันตกอยู่ในมือแกแล้ว… มันก็ไม่ควรจะหลุดไป" เงามรณะยิ้มเยาะ

เพชรสัมผัสได้ถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามา เขาเหลือบมองไปยังคุณป้าบรรณารักษ์ที่กำลังมองเหตุการณ์ด้วยความตื่นตระหนก

"ถอยไป" เพชรเตือน

"ไม่… แกต้องคืนมันมา" เงามรณะไม่ฟังคำเตือน เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเพชรมากขึ้นเรื่อยๆ

เพชรตัดสินใจ เขาปล่อยหนังสือลงบนชั้นอย่างรวดเร็ว พลางหมุนตัวหลบการเข้าประชิดของเงามรณะ

"ถ้าแกไม่คืนดีๆ… ฉันคงต้องใช้วิธีอื่น" น้ำเสียงของเงามรณะเปลี่ยนเป็นเย็นชาลงไปอีก

ภายในร้านหนังสือที่เคยสงบเงียบ บัดนี้กลับกลายเป็นสมรภูมิแห่งการปะทะ เพชรใช้ความคล่องแคล่วและความเร็วของเขาในการหลบหลีกการโจมตีของเงามรณะ เขาเห็นว่าเงามรณะพกอาวุธบางอย่างมาด้วย เป็นมีดสั้นเล่มเล็ก แต่คมกริบ

"แกคิดว่าแกหนีพ้นงั้นเหรอ" เงามรณะตะคอก

"ฉันไม่เคยคิดจะหนี" เพชรตอบกลับ พลางใช้จังหวะที่เงามรณะเสียหลักจากการโจมตีที่ผิดพลาด พุ่งเข้าไปคว้าแขนของเขาไว้

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ท่ามกลางชั้นหนังสือที่ล้มระเนระนาด เสียงปะทะดังขึ้นเรื่อยๆ คุณป้าบรรณารักษ์กรีดร้องด้วยความตกใจ

เพชรพยายามควบคุมสถานการณ์ไม่ให้บานปลายไปมากกว่านี้ เขาไม่ต้องการให้ใครได้รับอันตรายจากฝีมือของเขา

"แกจะทำอะไรก็ทำไป… แต่ฉันไม่ยอมแกแน่!" เพชรประกาศกร้าว

เงามรณะหัวเราะเยาะ "แกยังไม่เข้าใจสินะ… ว่าแกกำลังเล่นอยู่กับใคร…"

ทันใดนั้นเอง เงามรณะก็ชักอาวุธออกมา เขาคือชายที่น่ากลัวอย่างแท้จริง

เพชรสัมผัสได้ถึงความอันตรายที่กำลังจะมาถึง เขาเตรียมพร้อมที่จะรับมือกับการโจมตีที่รุนแรงที่สุด

แต่แล้ว… ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก เสียงฝีเท้าของกลุ่มคนจำนวนมาก กำลังมุ่งตรงมายังร้านหนังสือแห่งนี้

นี่คือจุดเปลี่ยนของเรื่องราว… หรือจะเป็นกับดัก?

เพชรหันมองไปทางประตูด้วยความสงสัย ใครกันที่กำลังจะเข้ามา? และพวกเขามาเพื่อใคร?

เงามรณะเองก็ดูจะประหลาดใจไม่น้อย เขากลอกตาไปมาอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์

"ใครกันที่บังอาจมายุ่งเรื่องของเรา" เงามรณะพึมพำ

ก่อนที่เพชรจะได้ประมวลผลอะไรไปมากกว่านี้ ประตูร้านหนังสือก็ถูกเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นร่างของ…

(จบตอนที่ 5)