ตอนที่ 6 — รอยร้าวแห่งความไว้วางใจ

ท้องฟ้าเมืองทัตสึโนะยามเช้า มักจะถูกแต่งแต้มด้วยเฉดสีทองอันอบอุ่น แต่เช้าวันนี้ เมฆหมอกที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อวานนี้ ยังคงปกคลุมหนาทึบ บดบังแสงอรุณจนแสงนั้นดูหม่นหมอง ผิดแผกจากปกติ ราวกับจะสะท้อนถึงความรู้สึกไม่สบายใจที่ก่อตัวขึ้นในใจของเพชร ‌เขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งในอก เหมือนมีอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็นกำลังกดทับอยู่

กลิ่นกาแฟคั่วหอมกรุ่นลอยมาเตะจมูกจากครัวเล็กๆ ของอพาร์ตเมนต์ เขาพยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป ลุกขึ้นจากเตียงที่ยังคงเย็นเฉียบ เดินเข้าไปในครัว จิตใจยังคงวนเวียนอยู่กับเหตุการณ์เมื่อคืน ความบังเอิญที่น่าสงสัย ​การปรากฏตัวของบุคคลปริศนาที่รู้ความลับของเขา

"อรุณสวัสดิ์... หรือจะเรียกว่ายามบ่ายดี" เสียงแหบพร่าของมารดาที่นั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์ครัวดังขึ้น เธอกำลังจิบกาแฟอย่างใจเย็น ใบหน้าของเธอดูอ่อนล้ากว่าปกติเล็กน้อย แต่ก็ยังมีรอยยิ้มบางๆ ปรากฏให้เห็น

เพชรเดินเข้าไปหา ยื่นมือไปแตะที่หน้าผากของมารดา ‍"แม่ไม่สบายหรือเปล่าครับ หน้าซีดๆ นะ"

มารดาปัดมือเขาออกเบาๆ "แค่นอนดึกไปหน่อยเมื่อคืนน่ะ ไม่มีอะไรหรอก... ว่าแต่เมื่อคืนไปไหนมาถึงดึกดื่นขนาดนั้น" คำถามของมารดาดูเหมือนจะไม่มีอะไร แต่แววตาที่มองมานั้นมีบางอย่างที่ซ่อนอยู่

"อ๋อ... ‌ไปเดินเล่นแถวริมน้ำน่ะครับ พอดีว่าคิดอะไรบางอย่างเพลินไปหน่อย" เพชรตอบ พยายามซ่อนความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ เขารู้สึกได้ถึงรอยร้าวเล็กๆ ที่เริ่มปรากฏขึ้นในความสัมพันธ์ระหว่างเขากับมารดา รอยร้าวที่เกิดจากความไม่ไว้วางใจ

"เดินเล่นริมน้ำ... จนเกือบฟ้าสว่างเลยหรือจ้ะ" ‍น้ำเสียงของมารดาฟังดูมีความสงสัยมากกว่าเดิม "ปกติเพชรไม่เคยกลับดึกขนาดนี้เลยนะ"

เพชรเม้มปากแน่น เขาไม่รู้จะตอบอย่างไรให้มารดาเชื่อ คำโกหกเล็กๆ น้อยๆ ในครั้งนี้อาจจะดูเหมือนไม่มีอะไร แต่เขากลัวว่ามันจะเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ยากจะแก้ไข

"แม่ครับ... บางทีชีวิตคนเราก็มีเรื่องที่ต้องทำโดยที่คนอื่นไม่เข้าใจน่ะครับ" ​เขาเลือกที่จะตอบแบบเลี่ยงๆ แต่ก็ตรงไปตรงมาในระดับหนึ่ง

มารดาถอนหายใจเบาๆ "แม่เข้าใจจ้ะ... แต่ก็เป็นห่วงนะ" เธอยื่นมือมาลูบแขนเพชรเบาๆ "แม่แค่อยากให้เพชรเชื่อใจแม่นะ ถ้ามีอะไรที่หนักใจ เล่าให้แม่ฟังได้เสมอ"

คำพูดของมารดาทำให้เพชรรู้สึกผิด ​เขาไม่อยากโกหกมารดา แต่เขาก็ไม่สามารถบอกความจริงทั้งหมดได้ ความลับที่เขาแบกรับนั้นหนักอึ้งเกินกว่าจะแบ่งปันให้ใครรับรู้ได้ แม้กระทั่งคนที่เขารักมากที่สุด

"ผมรู้ครับแม่" เพชรพยายามยิ้มให้กำลังใจ "แล้วเมื่อคืนแม่นอนหลับสบายดีไหมครับ" เขาพยายามเปลี่ยนเรื่อง

"ก็... นอนหลับๆ ​ตื่นๆ น่ะ" มารดาตอบ "เหมือนมีใครมาเรียกอยู่เรื่อยๆ"

เพชรชะงักเล็กน้อย "ใครมาเรียกครับแม่"

"ไม่รู้สิ... เหมือนเป็นเสียงกระซิบแผ่วๆ น่ะ" มารดาทำหน้านึก "แต่ก็ไม่ใช่เสียงคุ้นเคยนะ"

เสียงกระซิบ? เพชรรู้สึกได้ถึงความเย็นวาบที่แล่นไปตามสันหลัง เขาหวนนึกถึงเสียงนั้นที่เขาได้ยินเมื่อคืน เสียงที่ทำให้เขาต้องรีบวิ่งออกมา เสียงที่ฟังดูเหมือนมาจากที่ไหนสักแห่งที่อยู่ใกล้ๆ

"แม่ได้ยินเสียงชัดเจนไหมครับ" เพชรถามเสียงเครียด

"ไม่ชัดเจนหรอก... มันเบามาก" มารดาตอบ "สงสัยจะเป็นแค่เสียงลมพัด หรืออะไรทำนองนั้นแหละ"

เพชรพยายามผ่อนคลาย เขาคงคิดมากไปเอง แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็อดคิดไม่ได้ว่า อาจจะมีบางสิ่งบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับกลุ่ม "เงามายา" ที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ตัวเขามากขึ้นเรื่อยๆ

หลังจากทานอาหารเช้าที่แสนจะอึมครึม เพชรก็ขอตัวออกไปทำงาน เขาขับรถไปยังร้านหนังสือเก่าที่เขาเป็นเจ้าของ กลิ่นอายของกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ยังคงเป็นสิ่งที่เยียวยาจิตใจเขาได้ดีที่สุดเสมอ

ภายในร้านหนังสือ บรรยากาศเงียบสงบ มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษเบาๆ และเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอยู่ เพชรเดินไปที่เคาน์เตอร์ หยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิดอ่านอย่างคร่าวๆ จิตใจยังคงวนเวียนอยู่กับเหตุการณ์เมื่อคืน

เขาต้องหาคำตอบให้ได้ว่า ใครคือบุคคลปริศนาคนนั้น และทำไมเขาถึงรู้ความลับเกี่ยวกับ "เพชร" ที่เขาซ่อนไว้

ขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ประตูร้านก็เปิดออกพร้อมกับเสียงกระดิ่งที่ดังขึ้น เป็นลูกค้าคนแรกของวัน

"สวัสดีครับ" หญิงสาวคนหนึ่งก้าวเข้ามาในร้าน เธอสวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าถูกปกปิดด้วยผ้าคาดศีรษะ ทำให้มองเห็นเพียงดวงตาคู่สวยที่ฉายแววคมกริบ

เพชรมองเธอด้วยความสงสัย ลูกค้าในร้านของเขาส่วนใหญ่มักจะเป็นนักศึกษา หรือคนรักหนังสือทั่วไป ไม่ค่อยมีใครแต่งกายแปลกตาเช่นนี้

"สวัสดีครับ มีอะไรให้ช่วยครับ" เพชรเอ่ยถาม

หญิงสาวไม่ตอบทันที เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ร้านอย่างสำรวจ ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาเพชรที่เคาน์เตอร์

"ฉันมาหาบางอย่าง" เสียงของเธอเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยอำนาจบางอย่าง

"คุณกำลังมองหาหนังสือเล่มไหนอยู่ครับ" เพชรถาม

หญิงสาวเอนตัวเข้ามาใกล้ ยื่นมือหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ขึ้นมา มันเป็นภาพถ่ายใบหนึ่ง

ภาพถ่ายนั้นเป็นรูปของเพชร เขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน แต่ภาพนั้นถูกตัดมาอย่างจงใจ ทำให้เห็นเพียงใบหน้าของเขา และฉากหลังที่ดูคุ้นตา... มันคือถนนสายหนึ่งในย่านชุมชนที่เขาอาศัยอยู่

เพชรใจเต้นระรัว เขารู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งไปชั่วขณะ "รูปนี้... คุณได้มาจากไหนครับ"

"สำคัญที่ไหน" หญิงสาวตอบ "สำคัญคือ คุณคือคนที่ฉันกำลังตามหา"

"คุณต้องการอะไรจากผม" เพชรถามเสียงเข้ม

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น สบตาเขาโดยตรง แววตาของเธอแข็งกร้าว "ฉันต้องการความจริง"

"ความจริงอะไร"

"ความจริงเกี่ยวกับ 'เพชร' ที่คุณกำลังปกปิด" เธอพูดคำว่า "เพชร" ออกมาอย่างเน้นย้ำ ราวกับจะจงใจให้เขาตระหนักถึงตัวตนที่แท้จริงของเขา

เพชรสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาไม่คิดว่าจะมีใครล่วงรู้ความลับของเขาได้เร็วขนาดนี้ "คุณเป็นใคร"

"ฉันมาจากที่ที่คุณไม่อยากเจอ" เธอตอบ "และฉันรู้ว่าคุณกำลังมีปัญหา"

"ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร" เพชรพยายามปฏิเสธ แต่ในใจเขากลับรู้สึกตื่นตระหนก

"อย่าปฏิเสธเลยเพชร" หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงที่เริ่มอ่อนลงเล็กน้อย "ฉันรู้ว่าคุณไม่ใช่แค่เจ้าของร้านหนังสือเก่าๆ คนหนึ่ง"

เธอเลื่อนมือไปหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ มันเป็นสมุดบันทึกเล่มเดียวกับที่เพชรใช้จดบันทึกข้อมูลเกี่ยวกับ "เพชร" ของเขา

"สมุดเล่มนี้... มีข้อมูลสำคัญอยู่มากเลยทีเดียว" เธอยิ้มมุมปาก "ข้อมูลที่อาจเป็นอันตรายต่อชีวิตคุณ"

เพชรพุ่งมือเข้าไปคว้าสมุดบันทึกเล่มนั้น แต่หญิงสาวกลับคว้ามันไว้ได้ทัน "ใจเย็นๆ เพชร" เธอพูด "ฉันไม่ได้มาเพื่อทำร้ายคุณ"

"แล้วมาทำไม"

"มาเพื่อเตือน" เธอพูด "มีคนกำลังตามล่าคุณอยู่... พวกเขาแข็งแกร่งกว่าที่คุณคิด"

"ใคร"

"กลุ่ม 'เงามายา'" เธอตอบ "และพวกเขากำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ"

คำว่า "เงามายา" ทำให้เพชรขนลุก เขาไม่คิดว่ากลุ่มที่เขาเคยได้ยินแต่ข่าวลือ จะปรากฏตัวขึ้นมาในชีวิตของเขาเร็วขนาดนี้

"พวกเขาต้องการอะไร"

"พวกเขาต้องการ 'เพชร'" หญิงสาวตอบ "และพวกเขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มันมา"

เพชรรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา เขาไม่เคยคิดว่าตัวตนที่แท้จริงของเขาจะนำมาซึ่งอันตรายที่ร้ายแรงขนาดนี้

"แล้วคุณล่ะ... คุณมาเตือนผมทำไม" เพชรถาม

หญิงสาวมองออกไปนอกร้าน ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์อีกครั้ง "ฉันก็ต้องการ 'เพชร' เหมือนกัน... แต่ฉันต้องการให้มันปลอดภัย"

"ปลอดภัย... จากใคร"

"จากเงามายา" เธอหันกลับมามองเพชร "และจากคนที่อยากจะใช้มันในทางที่ผิด"

เพชรมองเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว เขารู้สึกถึงความจริงใจบางอย่างในแววตาคู่นั้น แต่ก็ยังคงมีความสงสัยอยู่ไม่น้อย

"แล้วผมจะเชื่อคุณได้อย่างไร"

"คุณไม่จำเป็นต้องเชื่อฉัน" เธอตอบ "แต่คุณต้องเตรียมตัวให้พร้อม... เพราะสงครามกำลังจะเริ่มขึ้น"

เธอยื่นสมุดบันทึกเล่มนั้นคืนให้เพชร "เก็บมันไว้ให้ดี... และระวังตัวให้มาก"

ก่อนที่เพชรจะได้เอ่ยอะไรออกไป หญิงสาวก็หมุนตัวเดินออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบ และความรู้สึกสับสนวุ่นวายในใจของเขา

เพชรมองตามร่างของหญิงสาวที่หายไปในฝูงชน เขากุมสมุดบันทึกเล่มนั้นไว้แน่น หัวใจเต้นแรงด้วยความกังวล

เขาเพิ่งจะเริ่มเข้าใจว่า โลกที่เขาเคยคิดว่าคุ้นเคยนั้น ซ่อนเร้นความลับและอันตรายที่เขาคาดไม่ถึงเอาไว้

รอยร้าวในความไว้วางใจกับมารดา และการปรากฏตัวของหญิงสาวปริศนา ทำให้เพชรรู้สึกได้ว่า ชีวิตของเขาได้เข้าสู่เส้นทางอันตราย ที่เขาไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป

เขาจะรับมือกับสถานการณ์นี้อย่างไร? ใครคือหญิงสาวคนนั้น? และกลุ่ม "เงามายา" คือใครกันแน่? คำถามเหล่านี้ยังคงค้างคาอยู่ในใจของเพชร ท่ามกลางความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามา...