ตอนที่ 7 — เงามายาผุด ราตรีคืบคลาน

ลมหนาวพัดเอื่อยๆ พาเอาละอองฝุ่นจากถนนที่กำลังจะแห้งกรังลอยฟุ้งขึ้นมา แต่มันก็ไม่อาจปัดเป่าความอึมครึมในหัวใจของเพชรได้ เขายังคงยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ของห้องเช่าราคาถูกในย่านชุมชนแออัดของเมืองทัตสึโนะ สายตาจับจ้องไปยังภาพเบื้องหน้า ถนนที่เคยเต็มไปด้วยชีวิตชีวาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน บัดนี้มีเพียงเงาตะคุ่มของผู้คนที่รีบเร่งกลับบ้าน บ้างก็หลบซ่อนตัวอยู่ในร้านรวงที่กำลังจะปิดไฟ ‌เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์ที่วิ่งผ่านไปมาดังแว่วเข้ามา เป็นเสียงที่คุ้นเคย แต่เช้านี้กลับรู้สึกห่างเหิน ราวกับโลกทั้งใบกำลังค่อยๆ จมลงสู่ความมืด

เมฆหมอกที่ปกคลุมท้องฟ้าเมื่อวานนี้ยังคงไม่จางหายไปไหน มันก่อตัวหนาทึบขึ้นเรื่อยๆ ราวกับผ้าห่มสีเทาที่ปิดกั้นทุกความหวัง แสงอาทิตย์ยามเช้าที่ควรจะสาดส่องมาปลุกเร้าชีวิตชีวา ​บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงแสงสลัวๆ ที่ลอดผ่านม่านหมอกมาอย่างอ่อนแรง ทำให้เมืองทัตสึโนะดูหม่นหมองและไร้ชีวิตชีวา ผิดแผกจากภาพที่เขาเคยเห็นเสมอมา

"เฮ้อ..." เพชรถอนหายใจยาว พลางยกมือขึ้นเสยผมสีดำขลับที่เริ่มยาวประบ่า เขาหมุนตัวออกจากหน้าต่าง เดินไปทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าที่โยกเยกเล็กน้อยเมื่อถูกน้ำหนักตัว

เมื่อคืนวานเป็นคืนที่ยาวนานและเต็มไปด้วยความสับสน ‍การเผชิญหน้ากับ "เงามายา" เป็นครั้งแรก ทำให้เขาได้สัมผัสถึงอันตรายที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความเจริญของเมืองทัตสึโนะอย่างแท้จริง พวกมันไม่ใช่แค่กลุ่มอาชญากรธรรมดาๆ ที่ปล้นชิงทรัพย์สิน แต่เป็นองค์กรที่ทรงอิทธิพล มีเครือข่ายกว้างขวาง ‌และมีเป้าหมายที่น่าสะพรึงกลัว

ภาพของชายร่างกำยำ สวมหน้ากากสีดำที่ดูเหมือนจะมีลวดลายแปลกประหลาดซ่อนอยู่ ยังคงติดตาเขาอยู่ แม้จะมองไม่เห็นดวงตาของอีกฝ่าย แต่เพชรรู้สึกได้ถึงประกายอำมหิตที่แผ่ออกมาจากใต้หน้ากากนั้น น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน และคำพูดที่ทิ้งระเบิดไว้ในหัวใจของเขา "เจ้าเด็กน้อย... ‍เจ้าไม่รู้ตัวเลยสินะ ว่ากำลังเล่นอยู่กับอะไร... พลังที่แท้จริงน่ะ... มันซ่อนอยู่ในเงาเสมอ..."

คำพูดเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหัวของเพชร เขาพยายามปัดเป่ามันออกไป แต่ก็ยิ่งเหมือนมีอะไรบางอย่างกัดกินลึกเข้าไปในจิตใจ พลังที่ซ่อนอยู่ในเงา... พลังที่แท้จริง... ​มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่? เขาเองก็มีพลังที่เหนือธรรมชาติ แต่เขาไม่เคยเข้าใจที่มาที่ไปของมัน มันเป็นพรจากเบื้องบน หรือคำสาปที่กำลังจะกัดกินชีวิตของเขา?

"แกคิดมากเกินไปแล้วนะ เพชร" เขาพึมพำกับตัวเอง พลางยกมือขึ้นลูบหน้าผากเบาๆ ​"เรื่องเมื่อคืน... เป็นแค่ฝันร้าย..."

แต่ในใจลึกๆ เขารู้ดีว่ามันไม่ใช่ความฝัน มันคือความจริงอันโหดร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ภาพของ "เงามายา" ที่แสดงพลังเหนือธรรมชาติออกมาอย่างชัดเจน ราวกับจะเย้ยหยันความอ่อนแอของเขา

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งเบาๆ ​ดึงสติของเพชรให้หลุดจากภวังค์

"ใครน่ะ?" เพชรเอ่ยถาม เสียงแหบพร่าเล็กน้อย

"ฉันเอง... จันทร์ฉาย" เสียงหวานใสของหญิงสาวดังลอดเข้ามา

เพชรลุกขึ้นเดินไปยังประตู เปิดออก เผยให้เห็นร่างบางของจันทร์ฉาย ยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าของเธอซีดเซียวเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยที่มักจะเปล่งประกาย บัดนี้ดูหมองหม่นไปถนัดตา

"มีอะไรหรือ จันทร์ฉาย?" เพชรถาม เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง

"ฉัน... ฉันนอนไม่หลับเลย เพชร" จันทร์ฉายกล่าว เสียงสั่นเครือเล็กน้อย "ฉันฝันร้าย... ฝันว่ามีอะไรบางอย่างกำลังตามล่าฉัน..."

เพชรขมวดคิ้ว เขาเข้าใจความรู้สึกของเธอดี เมื่อคืนนี้เขาก็เช่นกัน แต่เขาไม่คิดว่าจันทร์ฉายจะรู้สึกเหมือนกัน

"เข้ามาข้างในก่อนสิ" เพชรผายมือเชิญ

จันทร์ฉายก้าวเข้ามาในห้องเช่าเล็กๆ ที่ดูอึมครึมไม่ต่างจากสภาพอากาศภายนอก เธอมองไปรอบๆ ห้องอย่างประหม่า ก่อนจะหันมาสบตาเพชร

"เมื่อคืน... ฉันรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังจ้องมองฉันอยู่" จันทร์ฉายพูดต่อ "ตลอดทั้งคืน... ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาที่เย็นเยียบ... ราวกับจะเจาะทะลวงเข้ามาในตัวฉัน..."

เพชรเงียบไป เขาเดาได้ทันทีว่าสิ่งที่จันทร์ฉายรู้สึก มันก็คือ "เงามายา" อย่างแน่นอน "เธอ... เห็นอะไรบางอย่างหรือเปล่า?"

จันทร์ฉายส่ายหน้าช้าๆ "ไม่... ฉันไม่เห็นอะไรเลย... แต่ฉันรู้สึกได้... มันเหมือนกับว่า... มีบางสิ่งกำลังจะเข้ามาหาเรา..."

"เธอหมายความว่ายังไง?" เพชรเอ่ยถาม พลางก้าวเข้าไปใกล้

"ฉัน... ฉันรู้สึกถึงพลังงานบางอย่าง... มันไม่ใช่พลังงานของเมืองนี้... มันเป็นพลังงานที่... อันตราย" จันทร์ฉายพูดอย่างยากลำบาก ราวกับคำพูดกำลังจะหลุดออกจากปากของเธอเอง "มันกำลังคืบคลานเข้ามา... หาเรา..."

เพชรจ้องมองเข้าไปในดวงตาของจันทร์ฉาย เขาเห็นความกลัวที่สะท้อนอยู่ในนั้น และเขาก็สัมผัสได้ถึงความจริงในคำพูดของเธอ

"พวกนั้น... กำลังตามหาเราอยู่" เพชรกล่าวเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความหนักแน่น "พวกมันรู้ว่าเราเห็นอะไร... หรืออาจจะรู้ว่าเราคือใคร..."

"แล้วเราจะทำยังไงดี เพชร?" จันทร์ฉายถามอย่างหวาดกลัว เธอเอื้อมมือมาจับแขนเพชรไว้แน่น

เพชรรู้สึกถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากฝ่ามือของจันทร์ฉาย แต่เขากลับรู้สึกถึงความอบอุ่นบางอย่างจากสัมผัสนั้น มันเป็นความอบอุ่นที่มาจากความห่วงใย

"ไม่ต้องกลัว" เพชรพูดเสียงนุ่ม "เราจะสู้ไปด้วยกัน"

คำพูดของเพชรเหมือนมีพลังวิเศษ ทำให้จันทร์ฉายรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย เธอมองใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

"แต่... พวกมันแข็งแกร่งมากเลยนะ เพชร" จันทร์ฉายเอ่ย "ฉันเห็นพวกมัน... พวกมันไม่ใช่คนธรรมดา..."

"ฉันรู้" เพชรตอบ "แต่เราก็ไม่ใช่คนธรรมดาเหมือนกัน"

เขาก้มลงมองมือของตัวเอง พลังบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นภายใน เขาจำได้ว่าเมื่อคืนนี้ พลังของเขาได้ตอบสนองต่ออันตรายอย่างน่าอัศจรรย์ มันไม่ใช่เพียงแค่ความสามารถในการมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น แต่ยังมีพลังที่สามารถต้านทานการโจมตีที่เหนือธรรมชาติได้

"พวกเราต้องเตรียมตัว" เพชรกล่าว "เราต้องรู้ว่าพวกมันอยู่ที่ไหน... และพวกมันต้องการอะไร..."

"แต่เราจะไปหาข้อมูลได้ยังไง?" จันทร์ฉายถาม "พวกมันซ่อนตัวเก่งมาก..."

เพชรฉุกคิดขึ้นมาได้ เขานึกถึงคำพูดของชายสวมหน้ากาก "พลังที่แท้จริงน่ะ... มันซ่อนอยู่ในเงาเสมอ..."

"เงา..." เพชรทวนคำ "บางที... เราอาจจะต้องดำดิ่งเข้าไปในเงามืดของเมืองนี้"

"หมายความว่ายังไง?"

"สถานที่ที่พวกมันใช้เป็นฐานปฏิบัติการ... อาจจะเป็นที่ที่ไม่มีใครอยากจะเข้าใกล้... เป็นที่ที่เต็มไปด้วยความลับ... และอันตราย" เพชรกล่าว "เราต้องหาเบาะแส... หาทางเข้าไปในนั้น"

"แต่... มันอันตรายเกินไปนะ เพชร" จันทร์ฉายพยายามห้าม

"เราไม่มีทางเลือกอื่น" เพชรตอบเสียงหนักแน่น "ถ้าเราไม่ทำ... พวกมันก็จะเข้ามาทำร้ายเรา... หรืออาจจะทำร้ายคนอื่นๆ ในเมืองนี้ก็ได้"

จันทร์ฉายเงียบไป เธอเข้าใจในสิ่งที่เพชรพูด ความกลัวที่กัดกินใจเธอเมื่อคืนนี้ มันเป็นสัญญาณเตือนที่ชัดเจน

"แล้ว... เราจะเริ่มต้นจากตรงไหน?" จันทร์ฉายถาม

เพชรมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง เมฆหมอกยังคงปกคลุมท้องฟ้าเหมือนเดิม แต่บัดนี้มันดูเหมือนจะมีความหมายบางอย่างแฝงอยู่

"เราจะเริ่มจากสิ่งที่พวกมันทิ้งไว้" เพชรกล่าว "เมื่อคืนนี้... ฉันจำได้ว่าเห็นสัญลักษณ์บางอย่าง... สัญลักษณ์ที่มันทิ้งไว้ก่อนจะหายไป..."

เพชรเล่าถึงสัญลักษณ์ที่เขาเห็นเมื่อคืนนี้ มันเป็นรูปวงกลมที่มีเส้นขีดไขว้กันอยู่ตรงกลาง ดูเหมือนจะเป็นสัญลักษณ์โบราณที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

"ฉันจำได้ว่าเห็นมัน... สลักอยู่บนกำแพงบางแห่ง... ในซอกหลืบที่คนไม่ค่อยเดินผ่าน" จันทร์ฉายเสริม "ตอนแรกฉันคิดว่าเป็นแค่รอยขีดข่วน... แต่พอได้ยินเธอพูด... ฉันก็เริ่มสงสัย..."

"ถ้าอย่างนั้น... เราจะตามหาสัญลักษณ์นั้น" เพชรตัดสินใจ "มันอาจจะเป็นเบาะแสสำคัญ... ที่จะนำพาเราไปสู่รังของพวกมัน"

จันทร์ฉายพยักหน้าอย่างหนักแน่น แม้จะยังคงมีความกลัวอยู่ แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งที่จะเกิดขึ้น

"ฉันจะไปด้วย" จันทร์ฉายกล่าว "ฉันไม่อยากให้เธอต้องเผชิญหน้ากับเรื่องพวกนี้คนเดียว"

เพชรหันมายิ้มให้เธอ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความขอบคุณ "ขอบคุณนะ จันทร์ฉาย"

ขณะที่ทั้งสองกำลังวางแผน พลันมีเสียงดังมาจากด้านนอก เป็นเสียงฝีเท้าที่วิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ และเสียงตะโกนดังขึ้น

"เพชร! เพชร! มีเรื่องแล้ว!"

เสียงของบุญมี ดังลอดเข้ามา เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

เพชรและจันทร์ฉายรีบวิ่งไปที่ประตู เปิดออก เผยให้เห็นร่างของบุญมี ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ และดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

"เกิดอะไรขึ้น บุญมี?" เพชรเอ่ยถาม

"ที่ตลาด... ที่ตลาดเมื่อกี้... ฉันเห็น... ฉันเห็นพวกมัน!" บุญมีตะโกนอย่างไม่เป็นคำพูด "พวกนั้น... ใส่หน้ากากสีดำ... พวกมันกำลัง... กำลังทำร้ายคน..."

เพชรและจันทร์ฉายมองหน้ากันอย่างตกใจ

"พวกมัน... มาถึงแล้ว..." เพชรพึมพำ

"เราต้องไปช่วย!" จันทร์ฉายกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว

"ไม่... เราต้องไปดูให้แน่ใจก่อน" เพชรห้าม "ถ้าเราไปตอนนี้... เราอาจจะตกหลุมพรางของพวกมันก็ได้"

"แต่... จะปล่อยให้พวกมันทำร้ายคนอื่นแบบนี้หรือ?" บุญมีถามอย่างไม่พอใจ

"เราจะไป... แต่เราจะไปอย่างระมัดระวัง" เพชรกล่าว "บุญมี... พาฉันไปดูที่เกิดเหตุ... จันทร์ฉาย... เธอรออยู่ที่นี่... ถ้ามีอะไรผิดปกติ... รีบหาที่หลบซ่อน"

จันทร์ฉายพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ แต่ก็เข้าใจว่านี่เป็นทางที่ดีที่สุด

เพชรหันไปมองบุญมี "เร็วเข้า!"

ทั้งสองวิ่งออกจากห้องเช่า มุ่งหน้าไปยังตลาดที่บุญมีกล่าวถึง ท้องฟ้าที่ยังคงอึมครึม บัดนี้กลับดูเหมือนจะยิ่งมืดมนลงไปอีก ราวกับจะสะท้อนถึงความโกลาหลและความหวาดกลัวที่กำลังจะเกิดขึ้นในเมืองทัตสึโนะ

เงามายาได้ปรากฏตัวขึ้นแล้ว และราตรีแห่งความสยดสยองก็กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ...

(จบตอนที่ 7)