ตอนที่ 8 — แสงดาวในเงาราตรี

ความอึมครึมที่เกาะกุมใจเพชรไม่ได้จางหายไปตามเวลาที่ผ่านไป เขาได้แต่ยืนนิ่งมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพของย่านชุมชนแออัดของเมืองทัตสึโนะที่เคยคุ้นเคย กลับดูเลือนรางราวกับภาพฝันที่กำลังจะสลายไป ลมหนาวพัดพาเอาความเงียบงันมาแทนที่เสียงจอแจของผู้คนในยามปกติ ความรู้สึกโดดเดี่ยวและความสับสนยังคงกัดกินอยู่ในส่วนลึกของจิตใจ

"ยังคิดมากอยู่อีกหรือ?" เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เพชรสะดุ้งเล็กน้อย ‌เขาหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับหญิงสาวในชุดสีเข้มที่ยืนพิงกรอบประตู ใบหน้าของเธอซ่อนอยู่ในเงามืดของหมวกแก๊ป แต่ดวงตาคู่คมของเธอกลับเปล่งประกายแฝงไปด้วยความเข้าใจ

"ไม่... แค่กำลังคิดถึงอะไรบางอย่าง" เพชรตอบเสียงเบา พยายามซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้

"บางอย่างที่ทำให้เธอหน้าซีดเหมือนเห็นผี?" หญิงสาวเดินเข้ามาใกล้ รอยยิ้มบางๆ ​ปรากฏบนมุมปากของเธอ "ฉันชื่อ 'นิล' ยินดีที่ได้รู้จัก"

เพชรผงกศีรษะเป็นการตอบรับ "เพชร"

"ฉันรู้" นิลเอ่ยพลางกวาดตามองไปรอบห้องเช่าที่ดูโทรม "ที่นี่ไม่ค่อยเหมาะกับคนแบบเธอเท่าไหร่"

"แล้วคุณรู้ได้อย่างไรว่าผมเป็นคนแบบไหน?" เพชรอดสงสัยไม่ได้

"สายตา" ‍นิลตอบสั้นๆ "สายตาของคนที่ไม่เคยยอมแพ้ต่อโชคชะตา แต่ก็แบกรับบางสิ่งบางอย่างไว้หนักเกินไป"

คำพูดของนิลเหมือนกับมีดที่กรีดเข้าไปในใจของเพชร เขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครมองเห็นสิ่งที่เขาพยายามซ่อนเร้นมาตลอดได้ง่ายดายเช่นนี้

"ผม... ก็แค่มีปัญหาเรื่องความจำน่ะครับ" เพชรเลือกที่จะโกหก

นิลหัวเราะเบาๆ "ความจำดีหรือความจำเลอะเลือน ก็ดูเหมือนจะทำให้เธอตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากไม่ต่างกัน" ‌เธอหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น "มีบางอย่างที่เธอต้องรู้เกี่ยวกับเมืองนี้ เพชร"

เพชรขมวดคิ้ว "อะไรครับ?"

"เมืองทัตสึโนะไม่ได้มีเพียงแค่ความเจริญรุ่งเรืองที่ตาเห็น" นิลเดินไปที่หน้าต่าง ชี้ไปยังกลุ่มตึกสูงตระหง่านที่อยู่ไกลออกไป "เบื้องหลังแสงสีและความศิวิไลซ์นั้น ‍มีกลุ่มอำนาจบางกลุ่มที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด พวกเขาควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในเมืองนี้"

"กลุ่มอำนาจ?" เพชรทวนคำ "เหมือนองค์กรอาชญากรรมทั่วไปหรือเปล่าครับ?"

"ไม่ใช่" นิลส่ายหน้า "พวกเขาเหนือกว่านั้นมาก พวกเขาเรียกตัวเองว่า 'เงามายา' ​เป็นกลุ่มที่ใช้มายากลและกลอุบายเพื่อหลอกล่อผู้คน และควบคุมทุกอย่างให้เป็นไปตามที่พวกเขาต้องการ"

เพชรนิ่งอึ้ง คำว่า 'มายากล' ทำให้เขานึกถึงเหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นกับเขาเมื่อคืน แต่เขาก็ปัดความคิดนั้นทิ้งไปอย่างรวดเร็ว เขาไม่เชื่อในเรื่องเหนือธรรมชาติ

"แล้วผมจะไปเกี่ยวกับพวกเขาได้อย่างไร?" เพชรถาม

"บางทีเธออาจจะไม่ได้เกี่ยวกับพวกเขาโดยตรง ​แต่บางที... เธออาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่พวกเขาตามหาอยู่ก็ได้" นิลหันกลับมามองเพชร ดวงตาของเธอทอประกายสีเงินภายใต้แสงสลัว "เธอรู้สึกถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาใช่ไหม?"

เพชรรู้สึกเหมือนถูกจับได้คาหนังคาเขา ความรู้สึกหวาดระแวงที่เขาพยายามกดไว้กำลังจะปะทุออกมา "ผม... ไม่แน่ใจ"

"ไม่ต้องสงสัย" ​นิลก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น "ฉันสังเกตเธอมาสักพักแล้ว เธอไม่ใช่คนธรรมดา เพชร ทักษะบางอย่างที่เธอมี... มันไม่ใช่สิ่งที่ใครก็มีได้"

เพชรหน้าซีดเผือด เขาไม่รู้ว่านิลรู้เรื่องอะไรบ้าง แต่การที่เธอพูดถึง 'ทักษะ' ที่เขามี มันทำให้เขากลัวอย่างบอกไม่ถูก

"คุณ... คุณกำลังพูดถึงอะไร?"

"การสังเกตการณ์ของฉันบอกฉันว่า เธอมีความสามารถในการมองทะลุสิ่งลวงตาได้" นิลกล่าว "ไม่ใช่ด้วยสายตา แต่ด้วยสัญชาตญาณบางอย่างที่แข็งแกร่ง"

เพชรรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังกระตุกในอก เขายังคงจำเหตุการณ์เมื่อคืนได้รางๆ ภาพเงาที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับมีชีวิต และเสียงกระซิบที่เหมือนจะดังออกมาจากอากาศธาตุ

"คุณ... คุณเห็นผมทำอะไรเมื่อคืน?"

"ฉันเห็นมากกว่านั้น" นิลยิ้มอย่างมีความหมาย "ฉันเห็นเธอเผชิญหน้ากับ 'เงา' บางอย่างที่พยายามจะทำร้ายเธอ ฉันเห็นเธอหลบเลี่ยงมันได้อย่างน่าทึ่ง"

ความทรงจำของเพชรเริ่มปะติดปะต่อกัน เขาเห็นเงาสีดำที่พยายามจะโอบล้อมเขา ร่างกายของเขามีปฏิกิริยาตอบสนองเองโดยอัตโนมัติ หลบหลีกการโจมตีเหล่านั้นราวกับมีประสบการณ์มานับครั้งไม่ถ้วน

"คุณเป็นใครกันแน่?" เพชรถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง

"ฉันก็แค่คนที่ต้องการความยุติธรรมเหมือนเธอ" นิลตอบ "และฉันเชื่อว่า 'เงามายา' คือต้นเหตุของความวุ่นวายทั้งหมดในเมืองนี้"

"แล้วคุณจะให้ผมช่วยทำอะไร?"

"เธอไม่ได้ต้องทำอะไร แค่รับรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว" นิลกล่าว "และถ้าเธอพร้อม... ฉันจะพาเธอไปดูโลกอีกด้านหนึ่งของเมืองทัตสึโนะ โลกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความมืดมิด"

ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นแว่วมาจากที่ไกลๆ เป็นเสียงที่ไม่คุ้นเคย ทำให้เพชรรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง

"นั่นเสียงอะไร?"

"เสียงเตือนภัย" นิลตอบอย่างรวดเร็ว "แต่ไม่ใช่เสียงเตือนภัยปกติ มันเป็นสัญญาณว่า 'เงามายา' กำลังเคลื่อนไหว"

เธอกระชากหมวกแก๊ปให้ต่ำลง "เธอต้องรีบไปจากที่นี่ เพชร ถ้าไม่อยากตกเป็นเป้าหมาย"

"แต่..."

"ไม่ต้องห่วง ฉันจะจัดการเอง" นิลกล่าวพลางคว้ามือของเพชรไว้ "เชื่อใจฉัน ถ้าเธออยากรู้ความจริง"

เพชรรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านจากมือของนิล เป็นความรู้สึกที่แตกต่างจากความเย็นของอากาศภายนอก เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่เขากลับรู้สึกไว้วางใจหญิงสาวตรงหน้าอย่างประหลาด

"ไปกันเถอะ" นิลดึงเพชรให้เดินตามเธอไป "มีที่ปลอดภัยที่หนึ่งที่ฉันจะพาเธอไป"

ทั้งสองรีบออกจากห้องเช่าเก่าๆ แห่งนั้น มุ่งหน้าสู่ตรอกซอกซอยที่มืดมิดของย่านชุมชน แสงไฟนีออนจากป้ายร้านค้าสาดส่องลงมาเป็นเงาทอดยาว สร้างบรรยากาศที่ทั้งลึกลับและน่าหวาดหวั่น

"คุณจะพาผมไปไหน?" เพชรถาม ขณะที่ก้าวตามนิลไปอย่างรวดเร็ว

"ไปที่ที่เธอจะได้เห็นความจริง" นิลตอบ "ไปที่ที่ 'เงามายา' ใช้เป็นฐานปฏิบัติการของพวกเขา"

เพชรเบิกตากว้างเมื่อได้ยินคำนั้น 'ฐานปฏิบัติการ' ของกลุ่มที่ทรงอิทธิพลและซ่อนเร้นอย่าง 'เงามายา' สถานที่ที่เต็มไปด้วยความลับและอันตราย

"แต่... มันอันตรายเกินไปหรือเปล่าครับ?"

"อันตรายกว่านี้ก็เคยเจอมาแล้ว" นิลยิ้มเยาะ "และที่สำคัญ... เธออาจจะได้คำตอบบางอย่างที่เธอตามหาอยู่ก็ได้"

ขณะที่ทั้งสองกำลังลับหายไปในเงามืดของตรอก เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังขึ้นใกล้กว่าเดิม ราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังไล่ล่าพวกเขามาติดๆ

เพชรรู้สึกได้ถึงลมเย็นเฉียบที่ปะทะเข้ากับใบหน้า มันไม่ใช่แค่ลมธรรมดา แต่มันแฝงไปด้วยความรู้สึกเย็นเยียบราวกับความตาย ความรู้สึกที่คุ้นเคย... ความรู้สึกของ 'เงา' ที่เขาเคยเผชิญหน้า

"เร็วกว่านี้!" นิลตะโกน พลางเร่งฝีเท้า "พวกมันรู้แล้วว่าเราอยู่ที่นี่!"

เพชรรู้สึกถึงแรงกระชากที่ข้อแขนของเขา เขาไม่รู้ว่าชะตากรรมของเขาจะพาไปที่ไหน แต่เขาก็รู้ว่าการเดินทางครั้งนี้ จะนำพาเขาไปสู่ความจริงที่มืดมิดและอันตรายยิ่งกว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้

แสงดาวในคืนที่มืดมิดของเมืองทัตสึโนะ กำลังจะนำพาเพชรไปสู่การผจญภัยที่พลิกผันชีวิตของเขาไปตลอดกาล