ตอนที่ 9 — ปริศนาเบื้องหลัง "เงามายา"

ลมหนาวพัดกระโชกแรงขึ้น ปะทะเข้ากับใบหน้าของเพชรราวกับจะตอกย้ำความเย็นเยียบในใจ มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกหนาวกาย แต่กลับเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ ภาพของย่านชุมชนแออัดเบื้องล่างที่เคยเป็นบ้าน คือที่ที่เขารู้จักทุกซอกทุกมุม กลับดูห่างไกลออกไปทุกขณะ ราวกับเป็นโลกอีกใบที่เขาไม่อาจหยั่งถึงได้อีกต่อไป ‌ความอึมครึมที่ปกคลุมเมืองในเช้าวันนี้ ไม่ต่างจากความรู้สึกที่กัดกินอยู่ในอก

เขาถอนหายใจยาว ปลดปล่อยเอาความหนักอึ้งที่เกาะกุมออกไปกับลมเย็น แต่ดูเหมือนยิ่งพยายามปล่อย มันยิ่งเกาะแน่นขึ้น เพชรมองไปยังซากปรักหักพังของอาคารเก่าที่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกล ร่องรอยความเสียหายที่ยังคงหลงเหลือจากการปะทะครั้งก่อนหน้านั้น ยังคงชัดเจน ​มันเป็นเครื่องเตือนใจถึงพลังอำนาจที่เขาเพิ่งเผชิญ และความเปราะบางของทุกสิ่งรอบกาย

"นั่นสินะ... โลกมันก็เป็นแบบนี้" เพชรพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าที่แทบจะกลืนไปกับเสียงลม "มีแสงสว่าง ก็ย่อมต้องมีเงา"

ความคิดวนเวียนกลับไปยังเหตุการณ์เมื่อคืน กลุ่ม ‍"เงามายา" การปรากฏตัวของพวกเขา การโจมตีที่ไม่คาดฝัน และร่องรอยที่พวกเขาได้ทิ้งไว้ ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น มีบางสิ่งบางอย่างที่ยังคงค้างคาอยู่ในความทรงจำของเขา ภาพเงาร่างที่เคลื่อนไหวราวกับลมหายใจ พลังอำนาจที่ลึกลับ ‌และเป้าหมายที่ยังคงเป็นปริศนา

เพชรหมุนตัวออกจากหน้าต่าง เดินเข้าไปในห้องเช่าเล็กๆ ที่แสงแดดส่องลอดเข้ามาได้เพียงน้อยนิด เฟอร์นิเจอร์มีเพียงไม่กี่ชิ้น เป็นเตียงนอนเก่าๆ โต๊ะไม้ที่มุมหนึ่ง และชั้นวางของที่เต็มไปด้วยหนังสือเก่าๆ กลิ่นอับชื้นจางๆ ‍ลอยอบอวลในอากาศ แต่สำหรับเขา นี่คือสถานที่ที่เขาเรียกว่า "บ้าน" มาตลอดหลายปีที่ผ่านมา

เขาเดินไปยังโต๊ะไม้ หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่วางอยู่ขึ้นมา มันเป็นแผนที่ของเมืองทัตสึโนะที่เขาได้มาจากการสืบเสาะหาข้อมูลในช่วงหลายวันที่ผ่านมา รอยขีดวงกลมสีแดงที่เขาวาดไว้รอบๆ ​บริเวณของอาคารเก่าที่ถูกทำลาย บ่งบอกถึงจุดที่กลุ่มเงามายาได้ปรากฏตัว

"เงามายา..." เขาเอ่ยชื่อกลุ่มนั้นอีกครั้ง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ "พวกเขาเป็นใครกันแน่? ทำไมถึงต้องทำลายล้าง? และเป้าหมายที่แท้จริงของพวกเขามันคืออะไร?"

คำถามมากมายถาโถมเข้ามาในหัว โดยที่ยังไม่มีคำตอบใดๆ ​ที่ชัดเจน เขายังจำคำพูดของหนึ่งในสมาชิกเงามายาที่เขาสามารถจับกุมไว้ได้ชั่วคราว ก่อนที่จะหลุดหนีไปได้ "เราคือผู้ที่จะนำความสมดุลกลับคืนมา... ความสมดุลที่ถูกทำลายโดยแสงสว่างอันจอมปลอม"

"ความสมดุลที่ถูกทำลายโดยแสงสว่างอันจอมปลอม..." เพชรทวนคำนั้นซ้ำๆ "แสงสว่างที่พวกเขาพูดถึง หมายถึงอะไรกันแน่?"

เขาเดินไปยังชั้นหนังสือ ​หยิบหนังสือเล่มหนึ่งที่มีปกหนังสีเข้มออกมา หน้าปกมีตราสัญลักษณ์ที่เขาไม่คุ้นเคย มันเป็นรูปวงแหวนซ้อนกันสามชั้น ด้านในเป็นลวดลายเส้นสายที่ดูซับซ้อน

"หนังสือเล่มนี้..." เขาเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว "หามาได้จากตลาดมืด... เขาบอกว่าเป็นตำราโบราณเกี่ยวกับพลังงานลึกลับของเมืองทัตสึโนะ"

สายตาของเขาไล่อ่านตัวอักษรที่เขียนด้วยภาษาโบราณที่เขาพอจะอ่านออก เนื้อหาเกี่ยวกับอดีตของเมืองทัตสึโนะ ที่เคยเป็นศูนย์กลางของพลังงานอันยิ่งใหญ่ มีการกล่าวถึง "ม่านมายา" ที่ปกคลุมเมืองเอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้พลังงานนั้นรั่วไหลออกไปสู่ภายนอก

"ม่านมายา... เงามายา..." เพชรขมวดคิ้ว "ความบังเอิญนี้มันมากเกินไปหรือเปล่า?"

เขาสันนิษฐานว่า กลุ่ม "เงามายา" อาจมีความเกี่ยวข้องกับ "ม่านมายา" ที่ถูกกล่าวถึงในตำราเล่มนี้ อาจเป็นผู้ที่พยายามจะทำลายม่านนั้น หรือไม่ก็เป็นผู้ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องมัน

"แต่ถ้าพวกเขาต้องการสร้างความสมดุล..." เพชรครุ่นคิด "ทำไมต้องใช้ความรุนแรง? ทำไมต้องทำลายล้าง?"

เขาเดินกลับไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังย่านชุมชนที่กำลังเริ่มกลับมามีชีวิตชีวา ผู้คนเริ่มออกมาจับจ่ายซื้อของ ส่งเสียงพูดคุยกัน เสียงเด็กๆ วิ่งเล่น แม้จะมีความวุ่นวายอยู่บ้าง แต่ก็เป็นความวุ่นวายที่คุ้นเคย เป็นความมีชีวิตชีวาที่เขาหวงแหน

"โลกแห่งความเจริญ... โลกแห่งความลับ..." เขาพึมพำ "สองสิ่งนี้มันอยู่คู่กันมาเสมอ"

เพชรตัดสินใจว่า เขาต้องหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับกลุ่ม "เงามายา" และความเชื่อมโยงกับ "ม่านมายา" เขาเชื่อว่าคำตอบอยู่ที่ไหนสักแห่งในเมืองแห่งนี้

"ถ้าพวกเขาคือเงา... งั้นฉันก็ต้องเป็นแสงที่ส่องเข้าไปในเงามืดนั้น" เขากำหมัดแน่น ความมุ่งมั่นเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

เขาหยิบเสื้อคลุมตัวเก่งขึ้นมา สวมทับเสื้อเชิ้ตสีเข้ม กางเกงขายาว และรองเท้าบูทคู่ใจ รวบผมที่ยาวพอประมาณให้เข้าที่ เขามองตัวเองในกระจกเงาบานเล็กที่แขวนอยู่บนผนัง ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบฉายแววแห่งการตัดสินใจ

"วันนี้... ฉันจะไปสำรวจอาคารเก่าที่ถูกทำลายอีกครั้ง" เพชรพูดเสียงหนักแน่น "บางที... อาจจะมีอะไรบางอย่างที่ฉันมองข้ามไป"

เขาเปิดประตูห้องเช่าออกไป ก้าวออกสู่ทางเดินแคบๆ ที่เต็มไปด้วยผู้คน เสียงจอแจดังลอดมาจากห้องข้างๆ กลิ่นอาหารลอยมาแตะจมูก เป็นกลิ่นหอมที่ทำให้ท้องไส้ปั่นป่วนเล็กน้อย แต่เขาก็ต้องกลั้นใจเอาไว้

เพชรเดินลงบันไดไม้เก่าๆ ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกย่างก้าว เขาคุ้นเคยกับเสียงเหล่านี้ดี ราวกับมันเป็นเสียงดนตรีประกอบชีวิตประจำวันของเขา

เมื่อเดินมาถึงชั้นล่าง เขาพบกับคุณป้าเจ้าของห้องเช่า กำลังนั่งปัดกวาดเช็ดถูบริเวณหน้าบ้าน

"ไปไหนแต่เช้าเลยไอ้หนุ่ม" คุณป้าทักทายด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร "อากาศเย็นๆ แบบนี้ ออกไปเดินเล่นสูดอากาศเหรอ?"

"ครับคุณป้า" เพชรตอบพลางส่งยิ้มให้ "พอดีมีธุระนิดหน่อยครับ"

"ระวังตัวด้วยนะ อากาศมันเปลี่ยนแปลงบ่อย เดี๋ยวก็หนาว เดี๋ยวก็ร้อน" คุณป้าเตือนด้วยความเป็นห่วง

"ครับ จะระวังครับ" เพชรรับคำ แล้วเดินตรงไปยังทางออกของย่านชุมชน

เขาเดินผ่านตลาดที่กำลังเริ่มคึกคัก พ่อค้าแม่ขายกำลังตั้งแผง ขายผัก ผลไม้ เสื้อผ้า และของใช้ต่างๆ เสียงตะโกนเรียกซื้อของดังเซ็งแซ่ ผู้คนเดินขวักไขว่ไปมา ราวกับจะลืมความอึมครึมของเมื่อวานไปเสียสิ้น

เพชรเดินฝ่าฝูงชนไปอย่างรวดเร็ว เขาต้องรีบไปถึงที่หมายก่อนที่แดดจะแรงกล้าจนเกินไป

เขามาถึงบริเวณอาคารเก่าที่ถูกทำลายอีกครั้ง ร่องรอยความเสียหายยังคงชัดเจน ชิ้นส่วนคอนกรีตแตกหักกระจัดกระจาย เศษเหล็กบิดเบี้ยวชี้ฟ้า เศษอิฐที่ถูกเผาไหม้จนดำเกรียม

เขาเริ่มเดินสำรวจอย่างละเอียด กวาดสายตาไปตามซอกมุมต่างๆ ที่อาจมีสิ่งผิดปกติหลงเหลืออยู่ เขาใช้มือสัมผัสพื้นผิวที่ขรุขระ ลมเย็นพัดผ่านรอยร้าวของกำแพง

"เมื่อคืน... ฉันอาจจะเน้นไปที่การต่อสู้มากเกินไป" เพชรคิด "จนไม่ได้สังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ"

เขาเดินลึกเข้าไปในซากปรักหักพัง ชี้แสงจากไฟฉายไปตามพื้น เงาสะท้อนของเขาเต้นระบำไปมาบนผนังที่เต็มไปด้วยรอยเปื้อน

ทันใดนั้น สายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้เศษอิฐกองหนึ่ง มันเป็นแผ่นโลหะสีดำขนาดเล็ก มีสัญลักษณ์แปลกๆ สลักอยู่ด้านบน

เพชรค่อยๆ เขี่ยเศษอิฐออกอย่างระมัดระวัง เมื่อแผ่นโลหะถูกเปิดเผยออกมาอย่างเต็มที่ เขาก็รู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากมัน เป็นพลังงานที่เย็นยะเยือก แต่ก็ทรงพลัง

"นี่มันอะไรกัน?" เขาหยิบแผ่นโลหะนั้นขึ้นมา พลิกดูไปมา สัญลักษณ์ที่อยู่บนนั้นดูคล้ายกับสัญลักษณ์ที่เขาเห็นในตำราโบราณ แต่มีรายละเอียดที่แตกต่างออกไป

เขาสัมผัสได้ถึงกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ที่แล่นผ่านปลายนิ้วเมื่อสัมผัสกับแผ่นโลหะ มันไม่ใช่ไฟฟ้าที่อันตราย แต่เป็นพลังงานที่แปลกประหลาด

"นี่อาจจะเป็นเบาะแส..." เพชรพึมพำ "เบาะแสที่กลุ่มเงามายาอาจจะทิ้งไว้"

เขารู้สึกตื่นเต้น แต่ก็ยังคงระมัดระวังอยู่เสมอ เขาพับแผ่นโลหะนั้นเก็บไว้อย่างดีในกระเป๋าเสื้อ

ขณะที่เขากำลังจะเดินออกไปจากบริเวณนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นรอยเท้าบางอย่างบนพื้นดินที่ยังคงเปียกชื้นอยู่เล็กน้อย รอยเท้านั้นดูแปลกตา ไม่เหมือนรอยเท้าของคนทั่วไป

"รอยเท้า..." เขาก้มลงดูอย่างพิจารณา "มันดูเหมือน... รอยเท้าของสัตว์ แต่มันใหญ่เกินไป"

เพชรพยายามแกะรอยเท้าเหล่านั้น ซึ่งนำพาเขาไปยังมุมหนึ่งของซากปรักหักพัง ที่ซึ่งมีทางเข้าสู่โพรงใต้ดินที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน

"โพรงใต้ดิน..." เขากล่าวเสียงเบา "นี่อาจจะเป็นทางเข้าฐานปฏิบัติการของพวกมัน"

ความอยากรู้อยากเห็นและความมุ่งมั่นที่จะไขปริศนาของกลุ่มเงามายา ทำให้เขาตัดสินใจที่จะสำรวจโพรงใต้ดินนั้น แม้ว่ามันอาจจะเป็นอันตรายก็ตาม

เพชรสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เปิดไฟฉายในมือให้สว่างจ้า แล้วค่อยๆ หย่อนตัวลงไปในความมืดมิดของโพรงใต้ดินนั้น

"ไม่ว่าเบื้องหลังของพวกแกจะเป็นอะไร... ฉันจะเปิดเผยความจริงให้ได้"

ความมืดมิดโอบล้อมเขาไปทุกทิศทาง เสียงหยดน้ำกระทบพื้นดังเป็นจังหวะ สะท้อนก้องอยู่ในความเงียบของโพรงใต้ดินนั้น เพชรสัมผัสได้ถึงความเย็นที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังก้าวเข้าสู่โลกอีกใบที่เต็มไปด้วยความลับและอันตราย

เขาจะค้นพบอะไรในความมืดนั้น? ความลับของ "เงามายา" จะถูกเปิดเผยหรือไม่? และพลังงานลึกลับที่แผ่ซ่านออกมาจากแผ่นโลหะสีดำนั้น จะนำพาเขาไปสู่สิ่งใด? คำตอบทั้งหมดรออยู่ในความมืดเบื้องหน้า...