ตอนที่ 10 — เพชรพรายกลางเงามายา

ลมหนาวโหมกระหน่ำราวกับจะฉีกกระชากทุกสรรพสิ่งให้กระเจิง ความเย็นเยียบที่กัดกินเข้าไปถึงกระดูกดำ ไม่ได้มีผลต่อกายหยาบของเพชรเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่เขาเผชิญอยู่นั้นหนาวเหน็บกว่า ลึกซึ้งกว่า และทรมานกว่าภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ภาพของย่านชุมชนแออัดที่เขาเคยเติบโตขึ้นมา บ้านที่เคยอุ่นไอของครอบครัว ‌ความทรงจำอันเลือนรางของผู้คนที่คุ้นเคย บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงภาพฉายที่ถูกบิดเบือนด้วยความจริงอันโหดร้าย

เขาไม่ได้ยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่างของห้องเช่าราคาถูกอีกต่อไป เพชรได้พาตัวเองมาสู่ใจกลางของความลับที่กำลังจะเปิดเผย เขาอยู่ ณ ใจกลางของ "เงามายา" ฐานปฏิบัติการลับขององค์กรที่เขากำลังสืบหา ​ยิ่งก้าวลึกเข้ามาเท่าไหร่ ความจริงยิ่งเผยตัวออกมาทีละน้อย ราวกับเปลือกของผลไม้ต้องสาปที่ค่อยๆ กะเทาะออก เผยให้เห็นเนื้อในที่เปี่ยมไปด้วยพิษสง

"เข้ามาสิ... ข้าเห็นเจ้ามานานแล้ว" เสียงแหบพร่าดังขึ้นมาจากความมืดเบื้องหน้า น้ำเสียงนั้นไร้อารมณ์ ‍ราวกับเสียงกระซิบจากหลุมศพ

เพชรไม่ตอบ เขาเพียงแต่ก้าวเดินต่อไปในความมืดที่โอบล้อม ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวราวกับเงา รวดเร็ว ไร้เสียง ราวกับถูกสร้างขึ้นมาเพื่อสิ่งนี้โดยเฉพาะ แสงไฟริบหรี่จากโคมไฟโบราณที่ส่องสว่างเป็นระยะๆ เผยให้เห็นทางเดินที่ทอดยาวไปสู่ห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยความอึมครึม

ในห้องโถงนั้น ‌เงาร่างของชายคนหนึ่งปรากฏขึ้น เขาสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าซ่อนอยู่ในเงามืด มีเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่เปล่งประกายเย็นเยียบราวกับอัญมณีสีดำ เพชรยืนเผชิญหน้ากับชายผู้นั้น โดยมีระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว

"เจ้าคือผู้ที่กำลังตามหา 'ความจริง' ใช่หรือไม่?" ‍ชายชุดคลุมเอ่ยถาม เสียงของเขาดังก้องในห้องโถง ราวกับเสียงสะท้อนจากห้วงลึกของกาลเวลา

เพชรพยักหน้าช้าๆ ดวงตาของเขาสบประสานกับดวงตาของชายชุดคลุมอย่างไม่หวั่นเกรง

"ความจริง... มันมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ" ชายชุดคลุมกล่าวต่อ "และเจ้า... ดูเหมือนจะพร้อมที่จะจ่ายมันแล้ว"

"ข้าพร้อมเสมอ" ​เพชรตอบเสียงหนักแน่น "แต่ก่อนอื่น... จงบอกข้ามา ว่าอะไรคือสิ่งที่พวกเจ้าทำ? 'เงามายา' คืออะไรกันแน่?"

ชายชุดคลุมหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นแห้งผากและน่าขนลุก "เจ้าอยากรู้... ​งั้นก็ฟังให้ดี... 'เงามายา' คือผู้ที่ควบคุมทุกสิ่ง... อยู่เบื้องหลังม่านแห่งแสงสว่างที่เราเห็น... เราคือผู้ที่สร้างความจริง... และบิดเบือนความจริง... เพื่อผลประโยชน์ของเรา"

คำพูดของชายชุดคลุมยิ่งทำให้เพชรรู้สึกถึงความดำมืดที่แท้จริงขององค์กรนี้ เขาคาดไว้แล้วว่ามันจะไม่ใช่เรื่องง่าย ​แต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะร้ายกาจถึงเพียงนี้

"ท่านกำลังพูดถึงอะไร?" เพชรถาม พยายามเก็บงำความรู้สึกที่กำลังปะทุขึ้นภายใน

"ข้ากำลังพูดถึง... การควบคุม" ชายชุดคลุมตอบ "การควบคุมผู้คน... การควบคุมอำนาจ... การควบคุมโชคชะตา... ทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเจ้าเห็น... ล้วนเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมา... โดยเงามายา"

เขาชี้ไปที่ภาพวาดขนาดใหญ่บนผนัง ภาพนั้นเป็นภาพเมืองทัตสึโนะที่ดูงดงามและสงบสุข แต่เมื่อเพชรเพ่งมองเข้าไป เขากลับเห็นรายละเอียดบางอย่างที่ผิดปกติ ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างถูกซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความงดงามนั้น

"เมืองนี้... เมืองทัตสึโนะ... ที่เจ้าคิดว่าเป็นบ้าน... ที่ที่เจ้าเติบโตมา... ที่ที่ครอบครัวของเจ้า... ล้วนเป็นเพียงภาพลวงตา... ที่ถูกสร้างขึ้นมา... เพื่อปกปิดความจริงที่น่าสะพรึงกลัว"

เพชรเบิกตากว้าง หัวใจของเขาสั่นสะท้าน เขาพยายามประมวลผลคำพูดเหล่านั้น แต่สมองของเขากลับราวกับถูกแช่แข็ง ความรู้สึกสับสน ความโกรธ และความเสียใจตีวนเวียนอยู่ในอก

"ไม่จริง!" เพชรตะโกนเสียงหลง "ครอบครัวของข้า... ความทรงจำของข้า... เป็นของจริง!"

"ของจริง... หรือสิ่งที่ถูกปลูกฝัง?" ชายชุดคลุมย้อนถามอย่างเยือกเย็น "เจ้าคิดว่า... ตัวตนของเจ้า... คือสิ่งที่เจ้าเป็นจริงๆ หรือ? หรือเป็นเพียงสิ่งที่ 'เงามายา' ต้องการให้เจ้าเป็น?"

คำถามนั้นเหมือนคมมีดที่กรีดลึกเข้าไปในจิตใจของเพชร เขาเริ่มตั้งคำถามกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเชื่อ ทุกอย่างที่เคยเป็น เขาจำได้ถึงรอยยิ้มของแม่ เสียงหัวเราะของพ่อ แต่เมื่อชายชุดคลุมพูดเช่นนั้น ภาพเหล่านั้นกลับดูเลือนราง ราวกับความฝันที่ถูกปลุกขึ้นมากลางคัน

"เจ้าอยากรู้ความจริงใช่ไหม?" ชายชุดคลุมเดินเข้ามาใกล้เพชรมากขึ้น "งั้น... ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็น... ความจริงที่แท้จริง... ของเมืองทัตสึโนะ... และของตัวเจ้าเอง..."

ทันใดนั้น แสงไฟในห้องโถงก็สว่างวาบขึ้น เผยให้เห็นภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าเพชร ภาพนั้นเป็นภาพของย่านชุมชนแออัดที่เขาจากมา แต่สิ่งที่ปรากฏนั้นแตกต่างจากที่เขาเคยเห็นอย่างสิ้นเชิง อาคารบ้านเรือนทรุดโทรมกว่าที่เคยเป็น ผู้คนในภาพดูราวกับซอมบี้ที่ไร้ชีวิตชีวา ใบหน้าของพวกเขาซีดเซียว ดวงตาเบิกโพลงอย่างว่างเปล่า

"นี่คือ... ความจริง... ที่ถูกซ่อนเร้น" ชายชุดคลุมกระซิบ "คนเหล่านี้... คือผู้ที่ถูก 'เงามายา' ดูดกลืน... พวกเขาคือสิ่งที่เหลืออยู่... เมื่อถูกพรากทุกสิ่งไป"

เพชรมองภาพนั้นด้วยความสยดสยอง ความรู้สึกที่เย็นเยียบกว่าลมหนาวแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เขาเห็นภาพใบหน้าคุ้นเคยในภาพนั้น ใบหน้าของผู้คนที่เขาเคยทักทาย เคยเห็นรอยยิ้มของพวกเขา บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงดวงตาที่ว่างเปล่า

"พวกเจ้าทำแบบนี้กับพวกเขาได้อย่างไร?" เพชรถาม เสียงสั่นเครือ

"เรามอบ... 'ความสุข' ที่ไม่มีวันจางหาย... ให้กับพวกเขา" ชายชุดคลุมตอบ "เรามอบ... ความหวัง... ที่ไม่มีวันเป็นจริง... เรามอบ... ความฝัน... ที่ไม่มีวันสลาย... และเมื่อพวกเขาหลงใหลในสิ่งเหล่านั้น... เราก็ค่อยๆ... ดูดกลืน... ชีวิตของพวกเขาไป... จนไม่เหลืออะไรเลย"

เพชรรู้สึกคลื่นไส้ เขาไม่สามารถทนมองภาพนั้นได้อีกต่อไป เขาก้มหน้าลง มองไปที่พื้น ราวกับจะหาคำตอบจากพื้นดินที่สกปรก

"แล้ว... ตัวข้าเล่า?" เพชรถามอย่างแผ่วเบา "ครอบครัวของข้า... ชีวิตของข้า... ถูกพวกเจ้าสร้างขึ้นมา... ทั้งหมดเลยหรือ?"

ชายชุดคลุมยิ้มมุมปาก "เจ้า... เป็นกรณีพิเศษ... เพชร... เจ้ามีความสามารถ... ที่แตกต่างจากคนอื่น... ความสามารถที่... 'เงามายา' ต้องการ... เพื่อเป้าหมายของเรา..."

"เป้าหมายอะไร?" เพชรเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขามีประกายแห่งความมุ่งมั่น

"เป้าหมาย... ที่จะครองโลก... ทั้งใบ" ชายชุดคลุมกล่าว "และเจ้า... คือกุญแจสำคัญ... ที่จะไขสู่เป้าหมายนั้น"

เขาก้าวเข้ามาใกล้เพชรอีกครั้ง มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาแตะที่ไหล่ของเพชร "เข้าร่วมกับเราสิ... เพชร... เจ้าจะได้ทุกสิ่ง... ที่เจ้าปรารถนา... อำนาจ... เกียรติยศ... และความรู้... ที่ไม่มีใครเทียบได้"

เพชรมองดวงตาของชายชุดคลุม เขารู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวชายผู้นั้น พลังงานที่เย้ายวน ชวนให้หลงใหล แต่ก็แฝงไปด้วยอันตราย

"ข้าไม่ต้องการ... อำนาจ... หรือเกียรติยศ... จากพวกเจ้า" เพชรกล่าวเสียงเฉียบขาด "สิ่งที่ข้าต้องการ... คือความจริง... และการล้างแค้น... ให้กับผู้ที่ถูกพวกเจ้าทำร้าย"

ชายชุดคลุมหัวเราะออกมาอีกครั้ง คราวนี้เสียงหัวเราะนั้นดังขึ้น ราวกับคนบ้า "ล้างแค้น... เจ้าคิดว่า... เจ้าจะทำอะไรได้... คนธรรมดาอย่างเจ้า... กับ 'เงามายา' ที่ยิ่งใหญ่... มันเป็นไปไม่ได้..."

"ข้าไม่ใช่... คนธรรมดา" เพชรตอบ ดวงตาของเขาสว่างวาบขึ้น ราวกับอัญมณีที่เปล่งประกาย "ข้าคือ... เพชร... และข้าจะส่องสว่าง... ตัดผ่าน... ทุกเงา... ที่พวกเจ้าสร้างขึ้นมา!"

ทันใดนั้น ร่างของเพชรก็พลันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เขาส่งหมัดตรงไปยังใบหน้าของชายชุดคลุม แต่ชายชุดคลุมก็หลบหลีกได้อย่างง่ายดาย ราวกับคาดการณ์การเคลื่อนไหวของเพชรไว้แล้ว

"ช้าไป... เจ้าเด็กน้อย" ชายชุดคลุมกล่าว "เจ้ายังต้องเรียนรู้อีกมาก..."

แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดจบ ร่างของเพชรก็หายลับไปจากสายตา เกิดเป็นเพียงภาพลวงตาที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วไปทั่วห้องโถง ใบหน้าของชายชุดคลุมฉายแววประหลาดใจระคนไม่พอใจ

"ภาพลวงตา... เจ้ากำลังพยายาม... หลอกข้า? หึ... มันไร้ประโยชน์..."

แต่แล้ว... เสียงฝีเท้าของเพชร ก็ดังขึ้นจากด้านหลังของชายชุดคลุม

"ไร้ประโยชน์... หรือ?" เพชรเอ่ยขึ้น ใบหน้าของเขาปรากฏขึ้นจากเงามืด ราวกับภูติผี

ชายชุดคลุมหันกลับมาอย่างรวดเร็ว เขาเห็นเพชรยืนอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง คราวนี้เพชรไม่ได้โจมตี แต่กลับถือสิ่งของบางอย่างอยู่ในมือ

"นี่คือ... สิ่งที่เจ้าตามหา... ใช่หรือไม่?" เพชรยื่นสิ่งของนั้นออกไป มันคือ "เพชรลวงราตรี" อัญมณีสีดำสนิทที่เปล่งประกายราวกับดวงดาวในยามค่ำคืน

ดวงตาของชายชุดคลุมเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง "เป็นไปไม่ได้... เจ้า... เจ้าไปเอามันมาได้อย่างไร?"

"ข้าบอกเจ้าแล้ว... ข้าคือเพชร" เพชรยิ้มเยือกเย็น "และข้าจะส่องสว่าง... ในทุกความมืดมิด..."

ฉากที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเพชรนั้น ทำให้หัวใจของเขาสั่นสะท้าน เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าสถานที่ที่เขาใช้ชีวิตอยู่ทุกวัน จะซุกซ่อนความลับอันดำมืดไว้อย่างถึงที่สุด และเขาก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า "เงามายา" จะมีอำนาจและอิทธิพลมากขนาดนี้

การเผชิญหน้าครั้งนี้คือจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ครั้งใหญ่ เพชรได้ค้นพบส่วนหนึ่งของความจริงอันน่าสะพรึงกลัวแล้ว แต่เบื้องหลังความจริงนั้น ยังมีอะไรอีกมากมายที่รอเขาอยู่ และ "เพชรลวงราตรี" ในมือของเขา จะเป็นกุญแจสำคัญในการไขความลับทั้งหมดนี้หรือไม่? หรือจะเป็นแค่ภาพลวงตาอีกอย่างหนึ่ง... ที่จะนำพาเขาไปสู่หายนะ?

เรื่องราวของเพชรกำลังจะเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ การเดินทางของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น!