ตอนที่ 11 — ปริศนาในเงามืด

ลมหนาวที่โหมกระหน่ำมาหลายวัน เริ่มแผ่วลงราวกับว่าธรรมชาติเองก็เหนื่อยล้าจากการพยายามจะพัดพาเอาความเจ็บปวดของเพชรออกไปจากเมืองทัตสึโนะ ทว่าความหนาวเหน็บในใจของเขานั้นยังคงดำรงอยู่ ไม่ได้จางหายไปตามกระแสลมใดๆ ดวงตาคมกริบคู่นั้นยังคงทอดมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ของห้องพักที่ตั้งอยู่บนชั้นสูงของตึกระฟ้ากลางเมือง ภาพย่านชุมชนแออัดเบื้องล่างที่เคยเป็นบ้านเกิดของเขา บัดนี้กลับดูเลือนราง สั่นไหวราวกับภาพฝันที่กำลังจะแตกสลายไปพร้อมกับสายลมที่อ่อนแรงลง

“อีกไม่นาน… ‌ทุกอย่างก็จะชัดเจน” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นในลำคอของเพชร แววตาที่สะท้อนภาพแสงไฟระยิบระยับของเมืองยามค่ำคืนนั้นฉายแววบางอย่างที่ยากจะคาดเดา มันไม่ใช่ความเศร้า ไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความแน่วแน่ที่เยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง

ในอดีต ย่านชุมชนแออัดแห่งนั้นคือโลกทั้งใบของเขา คือที่ที่เขาเติบโต ​เรียนรู้ และใช้ชีวิตอย่างมีความสุข แม้จะยากจนข้นแค้น แต่ความผูกพันกับผู้คน เสียงหัวเราะ และเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นรอบตัว ล้วนเป็นสิ่งล้ำค่าที่หล่อหลอมให้เขาเป็นเขาในวันนี้ ‍แต่บัดนี้… ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว ความลับที่ซ่อนเร้นภายใต้ความเจริญรุ่งเรืองของเมืองทัตสึโนะ กำลังเปิดเผยตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวออกมาทีละน้อย และมันกำลังคุกคามทุกสิ่งที่เขารัก

“ท่านเพชรทรงเป็นอะไรไปหรือขอรับ” เสียงนุ่มนวลแต่แฝงด้วยความห่วงใยดังขึ้นจากด้านหลัง เพชรหันกลับไปมอง ก็พบกับร่างของ ‌“นิรนาม” ชายหนุ่มผู้ซื่อสัตย์และภักดีที่สุดคนหนึ่งของเขา ดวงตาของนิรนามฉายแววเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด

เพชรแย้มยิ้มบางๆ ที่มุมปาก “เปล่า… แค่กำลังคิดถึงบางสิ่งบางอย่าง”

“บางสิ่งที่ทำให้ท่านทุกข์ใจกระนั้นหรือขอรับ” นิรนามก้าวเข้ามาใกล้ “หากมีสิ่งใดที่กระผมช่วยแบ่งเบาได้ ‍โปรดอย่าได้เกรงใจ”

“ความทุกข์ของข้า… มันหนักเกินกว่าที่ใครจะแบกรับแทนได้” เพชรกล่าวพลางเดินกลับไปยืนที่หน้าต่างอีกครั้ง “แต่มันก็เป็นความทุกข์ที่ผลักดันให้ข้าต้องก้าวต่อไป”

เขาเหลือบมองไปที่ข้อมือของตนเอง ที่นั่นมีรอยแผลเป็นจางๆ ที่เขาพยายามปิดบังมาตลอด มันเป็นเครื่องเตือนใจถึงความผิดพลาดในอดีต ความผิดพลาดที่ทำให้เขาต้องสูญเสียสิ่งสำคัญไป ​และความผิดพลาดนั้นก็กำลังจะนำพาไปสู่หายนะที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม

“กลุ่มเงามายา…” เพชรเอ่ยชื่อนั้นออกมาเบาๆ ราวกับจะชิมรสชาติของคำนั้น “พวกมันกำลังจะลงมือ… และข้าต้องหยุดยั้งให้ได้”

“กลุ่มเงามายา!” นิรนามอุทานด้วยความตกใจ “เป็นไปได้อย่างไรขอรับ! พวกมันซ่อนตัวได้อย่างมิดชิดจนกระทั่งบัดนี้”

“ความมิดชิดของพวกมัน… ​มันก็มีจุดอ่อน” เพชรกล่าวพลางชี้นิ้วไปยังมุมหนึ่งของห้อง “แผนผังที่เจ้าหามาได้… มันมีรายละเอียดที่น่าสนใจ”

นิรนามหยิบแผ่นพับที่ดูเหมือนเป็นแผนผังของอาคารแห่งหนึ่งขึ้นมา “นี่คือฐานลับของพวกเงามายาที่ท่านสั่งให้กระผมตามหาใช่หรือไม่ขอรับ”

“ใช่” เพชรพยักหน้า “แต่สิ่งที่เจ้ายังไม่ได้สังเกต… คือรายละเอียดเล็กๆ ​น้อยๆ ที่ซ่อนอยู่”

เขาก้มลงไปมองแผนผังด้วยกันกับนิรนาม นิ้วเรียวยาวของเพชรลากผ่านเส้นสายบนกระดาษ เผยให้เห็นการจัดวางห้องต่างๆ ทางเดิน และบันได

“ดูนี่สิ…” เพชรชี้ไปยังส่วนที่เป็นห้องใต้ดิน “มันไม่ใช่แค่ห้องเก็บของธรรมดา… มีช่องระบายอากาศที่ซับซ้อนเกินกว่าความจำเป็น… และที่สำคัญ… มีประตูอีกชั้นหนึ่งที่ซ่อนอยู่หลังผนัง”

นิรนามเบิกตากว้าง “ท่านหมายความว่า… ฐานลับนี้… มันมีบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญกว่านั้นซ่อนอยู่?”

“แน่นอน” เพชรยิ้มเยาะ “กลุ่มเงามายาเป็นองค์กรที่ต้องการอำนาจ… และสิ่งที่พวกมันปรารถนา… ย่อมถูกเก็บรักษาไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด”

“แล้ว… เราจะเข้าไปได้อย่างไรขอรับ” นิรนามถามด้วยความกระตือรือร้น

“นั่นคือคำถามที่ข้ากำลังหาคำตอบ” เพชรกล่าว “พวกมันคงไม่โง่พอที่จะมีทางเข้าเพียงทางเดียว… และถ้ามีทางเข้าลับ… ก็ย่อมต้องมีทางออกลับเช่นกัน”

เขาเดินไปหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ เป็นรูปของอาคารเก่าแก่หลังหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางย่านที่กำลังจะถูกพัฒนาให้ทันสมัย ภาพนั้นดูตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับสภาพแวดล้อมรอบข้าง

“อาคารแห่งนี้… มันดูเก่าแก่… แต่ก็ทรงพลัง” เพชรกล่าว “ข้าเคยเห็นมันมาตั้งแต่เด็ก… แต่มันก็ไม่เคยเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงให้ใครเห็น”

“นี่มัน… โรงบ่มสุราเก่าแก่ที่ถูกทิ้งร้างไปนานแล้วไม่ใช่หรือขอรับ” นิรนามพยายามนึก “เคยมีข่าวลือว่ามันมีอุโมงค์ใต้ดินเชื่อมต่อไปยังส่วนต่างๆ ของเมือง”

“ข่าวลือ… หรือความจริง?” เพชรเงยหน้าขึ้นมองนิรนาม ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยประกายแห่งการค้นพบ “ถ้ากลุ่มเงามายาต้องการเคลื่อนย้ายสิ่งของสำคัญ… หรือผู้คน… พวกมันย่อมต้องมีเส้นทางลับที่ปลอดภัย… และโรงบ่มสุราแห่งนี้… มันมีความเป็นไปได้สูง”

“แต่… โรงบ่มสุรานั้นก็ถูกปิดตายมานานแล้วขอรับ… ไม่มีใครเข้าไปได้” นิรนามแย้ง

“ไม่มีใคร… ยกเว้นผู้ที่รู้วิธี” เพชรกล่าวพลางยื่นมือไปหยิบกุญแจดอกเล็กๆ สีเงินที่วางอยู่ใกล้ๆ “ข้าได้มันมา… จากแหล่งข่าวที่ไม่เปิดเผยชื่อ”

นิรนามมองกุญแจดอกนั้นด้วยความสงสัย “นี่มัน… กุญแจของโรงบ่มสุราเก่าแก่ที่ว่ามานั้นหรือขอรับ?”

“อาจจะ” เพชรยักไหล่ “แต่มันเป็นกุญแจที่นำพาเราไปสู่ความจริง… และบางที… อาจจะเป็นกุญแจไขปริศนาทั้งหมดของกลุ่มเงามายา”

เขาเก็บกุญแจดอกนั้นเข้ากระเป๋าเสื้ออย่างระมัดระวัง “คืนนี้… ข้าจะไปที่นั่น”

“ท่านจะไปคนเดียวหรือขอรับ!” นิรนามตกใจ “มันอันตรายเกินไป!”

“ข้าไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้วนิรนาม” เพชรกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “ข้ามีเป้าหมาย… และข้าจะไปให้ถึง… ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม”

เขาเดินไปยังประตูห้องพัก “เจ้า… จัดเตรียมของจำเป็นให้ข้า… และคอยอยู่ที่นี่… หากมีสิ่งผิดปกติ… เจ้าก็รู้ว่าต้องทำอย่างไร”

นิรนามพยักหน้ารับคำด้วยความกังวล “ขอรับท่านเพชร… แต่โปรดระมัดระวังตัวด้วยเถิดขอรับ”

เพชรพยักหน้ารับ ก่อนจะก้าวออกไปจากห้อง ทิ้งให้นิรนามยืนอยู่เพียงลำพัง ด้วยความรู้สึกที่อึดอัดและเป็นห่วง

แสงไฟสลัวๆ ในห้องพักสะท้อนกับใบหน้าของเพชรที่กำลังเดินไปตามโถงทางเดิน เสียงฝีเท้าของเขาก้องกังวานไปทั่ว แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความเงียบงัน เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดหน้าจอที่แสดงรูปถ่ายของย่านชุมชนแออัดที่เขาเคยรัก ภาพเหล่านั้นดูเหมือนจะถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอกบางๆ ราวกับว่ามันกำลังจะเลือนหายไปตลอดกาล

“ข้า… จะไม่ยอมให้มันเป็นเช่นนั้น” เพชรพึมพำกับตัวเอง “ไม่ว่าความลับของกลุ่มเงามายาจะน่ากลัวเพียงใด… ข้าก็จะเปิดเผยความจริง… และชำระแค้นให้แก่ทุกสิ่งที่ข้าเสียไป”

เขาเดินออกจากอาคารด้วยความมุ่งมั่น ดวงตาคมกริบของเขาทอดยาวไปยังทิศทางของโรงบ่มสุราเก่าแก่ที่ตั้งอยู่นอกเมือง ภายใต้แสงดาวที่เริ่มส่องประกายท่ามกลางความมืดมิดของรัตติกาล

คืนนี้… คือคืนที่จะนำพาเขาไปสู่การเผชิญหน้าที่อันตรายที่สุด… คืนที่จะไขปริศนาที่ซ่อนเร้นมานาน… คืนที่จะตัดสินชะตากรรมของทั้งตัวเขาเองและผู้คนอีกมากมาย

เขาเดินลึกเข้าไปในเงามืดของเมืองทัตสึโนะ ราวกับว่าตัวเขาเองก็เป็นส่วนหนึ่งของเงานั้น… เป็นเงาที่กำลังจะปรากฏตัวขึ้นเพื่อทวงคืนความยุติธรรม… และส่องสว่างให้กับความจริงที่ถูกปกปิดมานานแสนนาน

แต่เส้นทางข้างหน้า… จะเต็มไปด้วยอุปสรรคและอันตรายมากเพียงใด? และโรงบ่มสุราเก่าแก่แห่งนั้น… จะมีความลับอะไรซ่อนอยู่บ้าง? เรื่องราวอันน่าติดตามกำลังจะเริ่มต้นขึ้น…