ตอนที่ 13 — รอยร้าวในภาพลวงตา

สายลมหนาวที่เคยโหมกระหน่ำจนราวกับจะพรากทุกสิ่งไปจากเมืองทัตสึโนะ บัดนี้ได้แผ่วเบาลงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่าธรรมชาติเองก็เหนื่อยล้าจากการพยายามจะชะล้างความเจ็บปวดที่กัดกินอยู่ในใจของเพชรจนเกือบจะสิ้นสลาย ทว่าความหนาวเหน็บในจิตวิญญาณของเขานั้น หาได้จางหายไปตามกระแสลมแต่อย่างใดไม่ มันยังคงฝังรากลึก ซึมลึกเข้าไปถึงแก่นกลางของความเป็นตัวตน ราวกับคมมีดที่กรีดซ้ำๆ ‌บนบาดแผลเดิมที่ไม่มีวันสมาน

เพชรยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังท้องฟ้าสีเทาหม่นของเมืองทัตสึโนะ ที่ซึ่งแสงอาทิตย์ถูกเมฆครึ้มบดบังจนแทบมองไม่เห็น ใบหน้าของเขาฉายแววสงบนิ่ง ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ปรากฏอยู่ ราวกับภาพวาดที่ถูกระบายด้วยสีหินผาอันเย็นชา ชายหนุ่มในชุดลำลองสีดำสนิท ​ยืนนิ่งราวกับรูปสลัก เผยให้เห็นถึงกล้ามเนื้อที่กระชับได้รูปภายใต้เนื้อผ้าที่บางเบา

"อีกกี่วัน" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น ทำลายความเงียบที่ปกคลุมห้องพักของเขา

"อีกสามวันครับ ท่านเพชร" เสียงของ "นที" ดังตอบกลับมาจากมุมห้อง ‍นที เป็นหนึ่งในคนสนิทที่ไว้ใจได้ของเพชร เขาเป็นชายหนุ่มร่างผอมสูง หน้าคมเข้ม แววตาเต็มไปด้วยความภักดีและความเฉลียวฉลาด

"สามวัน... เวลามักจะเดินช้าเสมอ ยามที่เราเฝ้ารอคอย" เพชรพึมพำ ‌แววตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ผืนฟ้าเบื้องนอก ราวกับกำลังมองเห็นสิ่งอื่นที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ภาพลวงตาของความสงบภายนอก

"ผมได้ตรวจสอบข้อมูลตามที่ท่านสั่งไว้แล้วครับ การเคลื่อนไหวของกลุ่ม 'เงามายา' ยังคงเป็นไปตามปกติ ไม่มีอะไรผิดสังเกตเป็นพิเศษ" นทีรายงาน น้ำเสียงของเขามีความหนักแน่น

เพชรหันกลับมาเผชิญหน้านที ‍ดวงตาคมกริบของเขาสำรวจใบหน้าของคนสนิท ราวกับจะอ่านความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง

"จริงหรือ นที? ไม่มีอะไรผิดสังเกตเลยแม้แต่น้อย?" น้ำเสียงของเพชรฟังดูเยือกเย็น แต่ก็แฝงไปด้วยความไม่ไว้วางใจบางอย่าง

"ครับ... เท่าที่ระบบการเฝ้าระวังของพวกเราสามารถตรวจจับได้ มันก็เป็นเช่นนั้น" ​นทีตอบอย่างมั่นใจ "แต่... ก็มีบางอย่างที่ผมยังรู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่ครับ"

"ว่ามา" เพชรเอ่ย

"การปรากฏตัวของ 'บุปผากลางคืน' ครับ" นทีกล่าว "ตามรายงานล่าสุด ​เธอได้เข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับการปฏิบัติการบางอย่างของ 'เงามายา' ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา... ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน"

ใบหน้าของเพชรปรากฏรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้แสดงถึงความสุข แต่กลับแฝงไปด้วยความเย้ยหยันและคาดเดาไม่ได้

"บุปผากลางคืน... ตัวแปรสำคัญที่พวกมันคาดไม่ถึง" ​เพชรพูดพลางเดินไปที่โต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารและแผนที่ "พวกมันประมาทเกินไป ที่คิดว่าสามารถควบคุมทุกสิ่งได้"

"ท่านหมายความว่าอย่างไรครับ?" นทีเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"หมายความว่า... ภาพลวงตาที่พวก 'เงามายา' สร้างขึ้น กำลังจะถูกเปิดเผย... และ 'บุปผากลางคืน' คือกุญแจสำคัญที่จะทำให้รอยร้าวนั้นปรากฏขึ้น" เพชรกล่าว เขาหยิบปากกาขึ้นมาอย่างช้าๆ แล้วหมุนมันไปมาระหว่างนิ้ว

"แต่... ท่านไม่คิดว่านี่อาจจะเป็นกับดักที่พวกมันวางไว้หรอกหรือครับ?" นทีถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวล

"กับดัก? บางครั้ง กับดักก็ถูกสร้างขึ้นเพื่อหลอกล่อเหยื่อที่หลงเชื่อ แต่บางครั้ง... กับดักก็เป็นเพียงเครื่องมือที่จะทำให้สิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ถูกเปิดเผยออกมา" เพชรตอบ ดวงตาของเขาวาวโรจน์ขึ้นเล็กน้อย "และข้า... ไม่เคยกลัวกับดักใดๆ ทั้งสิ้น"

เขาหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น

"นที... เตรียมพร้อมทุกอย่างตามแผนเดิม หากมีอะไรผิดปกติแม้แต่น้อย... จงใช้แผนสำรองที่ข้าเคยบอกเจ้า"

"รับทราบครับ ท่านเพชร" นทีพยักหน้ารับคำอย่างแข็งขัน

---

ในอีกฟากหนึ่งของเมืองทัตสึโนะ ณ สถานที่ลับที่กลุ่ม "เงามายา" ใช้เป็นฐานปฏิบัติการ ซึ่งตั้งอยู่ลึกลงไปใต้ดิน ใจกลางของอาคารร้างเก่าแก่ที่ถูกลืมเลือน บรรยากาศภายในเต็มไปด้วยความตึงเครียดและการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว

"รายงาน! การส่งมอบสินค้าเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้วครับ" เสียงชายคนหนึ่งดังขึ้นผ่านเครื่องสื่อสาร

"ดีมาก! ตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีร่องรอยใดๆ หลงเหลืออยู่" เสียงห้าวๆ ของ "ท่านประธาน" ผู้เป็นหัวหน้าของ "เงามายา" ดังตอบกลับมา

ท่านประธาน เป็นชายวัยกลางคน รูปร่างท้วม ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความเจ้าเล่ห์และอำนาจ เขากำลังยืนอยู่หน้าจอภาพขนาดใหญ่ที่แสดงภาพการเคลื่อนไหวของสมาชิกในกลุ่มทั่วเมือง

"ข้อมูลเกี่ยวกับ 'บุปผากลางคืน' ล่ะ?" ท่านประธานถาม

"เธอยังคงทำหน้าที่ตามที่ได้รับมอบหมายครับท่าน... ดูเหมือนเธอจะปรับตัวเข้ากับกลุ่มของเราได้ดีทีเดียว" ชายคนหนึ่งรายงาน

ท่านประธานหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือก

"ดี... ดีมาก! ความสามารถของเธอนั้นมีค่าเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด... โดยเฉพาะอย่างยิ่ง 'เพชร' ชายผู้ที่คิดว่าตัวเองเหนือกว่าทุกสิ่ง" ท่านประธานกล่าว พลางยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบ

"แต่ท่านครับ... มีรายงานว่า 'เพชร' กำลังสืบหาข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับเรา... เขาเริ่มเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นเรื่อยๆ" ชายคนเดิมกล่าวด้วยน้ำเสียงกังวล

"เรื่องนั้น... ข้าทราบดี" ท่านประธานตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน "ยิ่งเขาเข้าใกล้มากเท่าไหร่... เขาก็ยิ่งตกอยู่ในกับดักที่เราวางไว้มากขึ้นเท่านั้น... และ 'บุปผากลางคืน'... จะเป็นเครื่องมือชั้นเยี่ยมที่จะทำให้เขาเชื่อใจเรา... และสุดท้าย... จะนำพาเขาไปสู่จุดจบ"

---

ในขณะเดียวกัน ณ ย่านชุมชนที่เพชรใช้ชีวิตประจำวัน "ดารา" หญิงสาวผู้มีดวงตาสีฟ้าสดใสราวกับท้องฟ้าไร้เมฆหมอก กำลังเดินอยู่ท่ามกลางผู้คนพลุกพล่าน ใบหน้าของเธอดูเคร่งเครียดผิดปกติ

เธอเพิ่งได้รับข้อความจากแหล่งข่าวที่ไม่เปิดเผยตัวตน ซึ่งมีเนื้อหาที่ทำให้เธอตกใจเป็นอย่างยิ่ง

"ไม่จริงน่า..." ดารากระซิบกับตัวเอง มือของเธอสัมผัสกับสร้อยคอรูปดาวที่ห้อยอยู่บนลำคอ

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา พยายามจะติดต่อไปหาเพชร แต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้

"เพชร... นายอยู่ที่ไหน..." เธอพึมพำ

ทันใดนั้นเอง มีชายชุดดำสองคนปรากฏตัวขึ้นจากมุมมืด เดินตรงเข้ามาหาดาราอย่างรวดเร็ว

"คุณดารา... ท่านต้องการพบคุณ" หนึ่งในชายชุดดำกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ท่าน? ท่านไหน?" ดาราถามอย่างระแวง

"ท่านประธาน... ของเรา" ชายอีกคนกล่าว

ดาราชะงักไป เธอไม่เคยได้ยินชื่อ "ท่านประธาน" มาก่อน และไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงต้องการพบเธอ

"ฉัน... ฉันไม่รู้จักท่าน" ดาราปฏิเสธ

"คุณจะรู้จัก... ถ้าคุณให้ความร่วมมือ" ชายชุดดำคนแรกกล่าว พลางยื่นมือมาจะคว้าแขนของดารา

แต่ก่อนที่เขาจะทันได้แตะต้องตัวดารา ร่างสูงโปร่งของใครบางคนก็ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับเงาที่ผุดขึ้นมาจากอากาศธาตุ

"ปล่อยเธอซะ" เสียงทุ้มเย็นเยียบดังขึ้น

ชายชุดดำทั้งสองหันไปมองด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะถอยหลังไปอย่างระมัดระวัง

"ใคร...?"

"คนที่เธอไม่ควรจะแตะต้อง" เพชรเอ่ยขึ้น เขายืนอยู่ระหว่างดารากับชายชุดดำทั้งสอง แววตาของเขาฉายแววอันตรายที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความสงบนิ่ง

"คุณเพชร!" ดาราอุทานด้วยความดีใจปนโล่งใจ

"ถ้าไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายไปกว่านี้... จงไปซะ" เพชรกล่าว ดวงตาของเขามองตรงไปยังชายชุดดำทั้งสอง ราวกับจะส่งกระแสจิตบางอย่างไปถึง

ชายชุดดำทั้งสองมองหน้ากัน ก่อนจะค่อยๆ ถอยหลังออกไปอย่างเงียบๆ พวกเขารู้สึกได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มตรงหน้า

เมื่อชายชุดดำจากไป ดาราก็รีบเข้าไปหาเพชร

"เพชร! คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?" เธอถามด้วยความห่วงใย

เพชรหันมามองดารา แววตาของเขาอ่อนโยนลงเล็กน้อย

"ข้าไม่เป็นไร... แล้วเธอ... ได้รับข้อความอะไรมา?" เขาถาม

ดาราลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเล่าเรื่องที่เธอได้รับมาให้เพชรฟัง

"ข้อความนั้น... บอกว่า 'เงามายา' กำลังวางแผนที่จะใช้ 'บุปผากลางคืน' เพื่อล่อลวงคุณ... และมันจะนำไปสู่... จุดจบที่คาดไม่ถึง"

เพชรฟังเรื่องราวของดาราอย่างตั้งใจ แววตาของเขาฉายแววครุ่นคิด

"ดูเหมือนว่า... รอยร้าวในภาพลวงตา... จะเริ่มปรากฏให้เห็นแล้ว" เขากล่าวเบาๆ

"คุณจะทำอะไรต่อไปคะ?" ดาราถาม

"ข้าจะทำให้แน่ใจว่า... ภาพลวงตาที่พวกมันสร้างขึ้น... จะพังทลายลงอย่างสมบูรณ์" เพชรตอบ แววตาของเขามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว "และคราวนี้... จะไม่มีใครสามารถหลอกลวงข้าได้อีกต่อไป"

แต่ในขณะที่เพชรพูดเช่นนั้น... เขาก็อดรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่างไม่ได้... ราวกับว่าทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามที่เขาคาดหวัง... แต่มันก็เร็วเกินไป... และง่ายเกินไป... ราวกับว่า... มันมีบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า... และอันตรายกว่า... ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง...

---

[โปรดติดตามตอนต่อไป...]