ตอนที่ 14 — เงามืดที่เคลื่อนไหว, ความจริงที่ซ่อนเร้น

สายลมหนาวที่เคยโหมกระหน่ำจนราวกับจะพรากทุกสิ่งไปจากเมืองทัตสึโนะ บัดนี้ได้แผ่วเบาลงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่าธรรมชาติเองก็เหนื่อยล้าจากการพยายามจะชะล้างความเจ็บปวดที่กัดกินอยู่ในใจของเพชรจนเกือบจะสิ้นสลาย ทว่าความหนาวเหน็บในใจของเขานั้นยังคงดำรงอยู่ ไม่ได้จางหายไปตามกระแสลม แม้ว่าอากาศจะเริ่มอุ่นขึ้น ความรู้สึกเย็นเยียบภายในอกกลับยิ่งทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่ามันได้หยั่งรากลึกลงไปในจิตวิญญาณของเขาเสียแล้ว

เพชรนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเก่าในมุมมืดของห้องเช่าเล็กๆ ‌บนชั้นสามของอาคารเก่าแก่ในย่านที่แออัดของเมืองทัตสึโนะ แสงสลัวของหลอดไฟนีออนสีขาวอมฟ้าที่หรี่ลงตามวัย สาดส่องกระทบใบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา เผยให้เห็นร่องรอยของความเหนื่อยล้าและความขุ่นมัวที่เกาะกินอยู่ภายใน แสงนั้นสะท้อนจากแว่นตากรอบดำที่เขาใส่เป็นประจำ ยามนี้มันกลับยิ่งทำให้ดวงตาของเขาดูทึมเทาและไร้ประกายราวกับเพชรที่ถูกขัดจนมัวหมอง

ความจริงที่เพิ่งค้นพบยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา ภาพเหตุการณ์ในคืนวันนั้น ความโหดร้ายที่ปรากฏต่อหน้า ​การทรยศที่แสนเจ็บปวด ทุกอย่างราวกับคมมีดที่กรีดแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่าในใจ เขาพยายามจะปัดเป่าความคิดเหล่านั้นออกไป แต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่ มันกลับยิ่งย้อนกลับมาตอกย้ำ และกัดกินเขาให้จมดิ่งลงไปในวังวนแห่งความเจ็บปวด

"นี่มัน... มันเป็นไปไม่ได้" เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากของเขา ‍มือข้างหนึ่งยกขึ้นกุมขมับแน่นราวกับจะระงับความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วสมอง

เขาจำได้ดีถึงคำพูดของ "มาริสา" ผู้หญิงที่เขาเคยไว้ใจ ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าจะมอบหัวใจให้ได้ทั้งหมด แต่กลับกลายเป็นว่าเธอคือส่วนหนึ่งของแผนการอันชั่วร้ายนั้น การปรากฏตัวของเธอในคืนนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นการวางแผนล่วงหน้า การหลอกลวงที่แนบเนียนจนเขาเองก็ไม่อาจจะจับพิรุธได้

"เงามายา" ‌ชื่อที่เคยได้ยินเพียงในข่าวลือ ในเรื่องเล่าที่ถูกปิดบังเอาไว้ บัดนี้ได้กลายเป็นความจริงที่น่าสะพรึงกลัว พวกมันมีอยู่จริง และพวกมันก็ใกล้ชิดกับเขาเสียยิ่งกว่าที่เขาเคยคิด การสูญเสีย "มรกต" น้องสาวของเขา ‍การจากไปอย่างไม่คาดฝันของเธอในคืนนั้น ไม่ใช่เพียงอุบัติเหตุ แต่เป็นผลพวงจากการกระทำของกลุ่มคนเหล่านั้น

"พวกแก... พวกแกทำอะไรกับน้องของฉัน" ดวงตาของเพชรเบิกกว้างขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ความโกรธแค้นเริ่มประทุขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ มันเป็นความโกรธที่บริสุทธิ์ เป็นความโกรธที่เกิดจากความรักและความห่วงใยที่มีต่อน้องสาวที่เขาไม่เคยคิดว่าจะต้องสูญเสียไป

เขากำหมัดแน่นจนข้อกระดูกขาวซีด ​สภาพห้องเช่าที่ดูจะสะท้อนถึงความรู้สึกของเขาได้เป็นอย่างดี ฝุ่นเกาะบางๆ บนเฟอร์นิเจอร์ที่ผ่านการใช้งานมาอย่างยาวนาน แสงแดดอ่อนๆ ที่ส่องลอดผ่านหน้าต่างที่ปิดม่านหนา ทำให้เห็นฝุ่นละอองที่ล่องลอยอยู่กลางอากาศ ราวกับว่ากาลเวลาได้หยุดนิ่งอยู่ที่นี่

"ต้องหาคำตอบให้ได้" เขาพูดกับตัวเองเสียงหนักแน่น ​ความเจ็บปวดเริ่มถูกแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น เขาจะไม่ปล่อยให้การตายของมรกตต้องไร้ความหมาย เขาจะไม่ปล่อยให้ "เงามายา" ลอยนวลไปได้

เพชรลุกขึ้นยืน เขาเดินไปยังโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารและรูปถ่ายของมรกต เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา เป็นรูปที่เขากับมรกตถ่ายด้วยกันเมื่อครั้งที่ยังเด็ก ​รอยยิ้มของน้องสาวสดใสไร้เดียงสา ดวงตาของเธอเปล่งประกายแห่งความสุข

"ฉันจะแก้แค้นให้เธอเอง... น้องรัก" เขาพึมพำ เสียงสั่นเครือด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย

เขาตัดสินใจแล้วว่าต้องลงมือทำอะไรสักอย่าง เขาไม่สามารถนั่งจมอยู่กับความเสียใจได้อีกต่อไป ความลับที่ซ่อนเร้นอยู่ในเมืองทัตสึโนะนี้ จะต้องถูกเปิดเผยออกมาให้ได้

หลังจากนั้นอีกหลายชั่วโมง เพชรก็ยังคงอยู่ในห้องเช่าของเขา เขาได้ทำการค้นหาข้อมูลต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับ "เงามายา" จากแหล่งข่าวที่เขาเคยได้มาอย่างยากลำบาก เขาพลิกหน้ากระดาษในสมุดบันทึกเก่าๆ ที่มีรหัสลับมากมายที่เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าจะถอดความได้ทั้งหมดหรือไม่

"ฐานปฏิบัติการ... แถวโกดังร้างริมแม่น้ำ" เขาพึมพำ พลางเพ่งสายตาไปยังแผนที่เมืองที่กางอยู่บนโต๊ะ

ข้อมูลที่ได้มานั้นมีน้อยนิด แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาได้เบาะแสบางอย่าง เมืองทัตสึโนะแห่งนี้มีความเจริญที่ฉาบฉวย แต่ภายใต้เปลือกนอกที่สวยงามนั้น กลับมีความลับดำมืดซ่อนอยู่มากมาย ย่านชุมชนที่เขาใช้ชีวิตอยู่ทุกวันนั้น อาจจะมีบางสิ่งที่เชื่อมโยงกับกลุ่ม "เงามายา" ก็เป็นได้

"มาริสา... เธอรู้มากกว่าที่พูดแน่นอน" ความคิดเกี่ยวกับมาริสายังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา เขาจำได้ถึงดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของเธอในคืนนั้น เหมือนกับว่าเธอเองก็ถูกบังคับให้ทำบางสิ่งบางอย่าง

"ฉันต้องหาตัวเธอให้เจอ" เขาตัดสินใจแน่วแน่

แสงไฟสีส้มอ่อนๆ ยามเย็นเริ่มสาดส่องเข้ามาในห้องเช่า ผ่านช่องว่างของม่าน เขาเงยหน้ามองนาฬิกาข้อมือ เขารู้สึกราวกับว่าเวลาได้หยุดนิ่งไปนานแล้ว

"ถึงเวลาแล้ว" เขาพูดเสียงหนักแน่น

เขาหยิบเสื้อโค้ทสีดำตัวเก่งออกมาสวมใส่ มันเป็นเสื้อโค้ทที่เขาซื้อมานานแล้ว มันไม่เคยล้าสมัย และมันก็ดูจะเข้ากับบุคลิกของเขาได้เป็นอย่างดี เขาตรวจสอบอาวุธคู่ใจที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้ออย่างรวดเร็ว ปืนพกกระบอกเล็กที่เขาได้รับมาอย่างไม่ถูกต้อง แต่เขาก็ต้องใช้มันเพื่อเอาชีวิตรอด

เมื่อทุกอย่างพร้อม เพชรก็ก้าวเท้าออกจากห้องเช่าของเขา เขาเดินลงบันไดไม้เก่าๆ อย่างเงียบเชียบ ราวกับว่าเขากลัวที่จะรบกวนความสงบของอาคารแห่งนี้

เมื่อออกมาสู่ภายนอก อากาศที่เคยเย็นยะเยือกเมื่อช่วงเช้า ได้กลายเป็นอากาศที่เย็นสบายของยามพลบค่ำ ลมพัดโชยมาเบาๆ พัดพากลิ่นอายของเมืองทัตสึโนะที่ผสมผสานกันระหว่างกลิ่นคาวของทะเล กลิ่นหอมของดอกไม้ที่ปลูกประดับตามท้องถนน และกลิ่นอายของเมืองที่เต็มไปด้วยผู้คน

เขาเดินไปตามทางเท้าที่ปูด้วยอิฐโบราณ แสงไฟจากร้านค้าต่างๆ สว่างไสว ผู้คนเดินขวักไขว่ บ้างกำลังกลับบ้าน บ้างกำลังออกมาหาความสุขยามค่ำคืน แต่สำหรับเพชรแล้ว ภาพเหล่านั้นกลับดูห่างไกลจากความเป็นจริงเสียเหลือเกิน

เขาเดินผ่านย่านชุมชนที่เคยคุ้นเคย ผู้คนในย่านนี้ส่วนใหญ่เป็นคนงานและชาวประมง ชีวิตของพวกเขาเรียบง่าย แต่ก็เต็มไปด้วยความสุขที่หาได้ยากยิ่งในเมืองใหญ่แห่งนี้ เขาแอบสังเกตผู้คนรอบข้างอย่างระมัดระวัง พยายามมองหาความผิดปกติที่อาจจะซ่อนอยู่

"บางที... ความลับที่ใหญ่ที่สุด อาจจะซ่อนอยู่ในที่ที่คาดไม่ถึงที่สุดก็ได้" เขาคิดในใจ

เขาเดินลึกเข้าไปในตรอกซอยที่มืดมิดกว่าเดิม แสงไฟจากถนนใหญ่ส่องมาไม่ถึง ทำให้บรรยากาศยิ่งดูอึมครึมและน่าขนลุก เสียงแมลงกลางคืนเริ่มดังขึ้นเป็นระยะๆ ทำให้บรรยากาศยิ่งดูวังเวง

ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มของใครบางคน กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วอยู่หลังถังขยะใบใหญ่ที่ตั้งอยู่ข้างกำแพง เพชรหยุดชะงักทันที หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

เขาซ่อนตัวอยู่หลังเสาไฟฟ้าเก่าๆ พลางเพ่งมองไปยังทิศทางที่เขาเห็นเงาตะคุ่มนั้น เขาไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย มีเพียงเสียงหัวใจของเขาที่เต้นระรัวอยู่ในอก

เงาตะคุ่มนั้นปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง มันเป็นร่างของชายคนหนึ่ง สวมเสื้อฮู้ดสีดำที่คลุมศีรษะจนมิดชิด เขาดูเหมือนกำลังจะไปไหนสักแห่งด้วยความรีบร้อน

"ใครกันแน่?" เพชรพึมพำ

ชายคนนั้นเดินเลี้ยวเข้าสู่ตรอกแคบๆ ที่มืดสนิท เพชรลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะตัดสินใจเดินตามไปอย่างเงียบเชียบ เขากระชับปืนพกในกระเป๋าเสื้อให้แน่นขึ้น

ตรอกแคบๆ นั้นนำเขาไปสู่ที่เปลี่ยวอีกแห่งหนึ่ง มันเป็นลานกว้างที่ถูกทิ้งร้างมานาน เต็มไปด้วยกองขยะและเศษวัสดุที่ถูกทิ้งระเกะระกะ

เขากระชับปืนในมือแน่นขึ้น ก่อนที่จะค่อยๆ เดินเข้าไปในลานกว้างนั้น ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง!

เพชรหันกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณ แต่ก็สายเกินไป

ร่างของชายสวมฮู้ดปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าเขาอย่างกะทันหัน!

"แก...!" เพชรอุทาน แต่ยังไม่ทันที่จะพูดอะไรต่อ

ชายคนนั้นยกมือขึ้นอย่างรวดเร็ว คว้าที่คอเสื้อของเพชรเอาไว้ และกระชากอย่างแรง!

เพชรเสียหลักเซถอยหลัง แต่ด้วยความว่องไวและประสบการณ์ เขาก็สามารถทรงตัวเอาไว้ได้

"ใครกันแน่!" เพชรตะโกนถาม เสียงเต็มไปด้วยความโกรธและความสับสน

ชายสวมฮู้ดไม่ตอบ แต่กลับยกมือข้างหนึ่งขึ้นชี้ไปที่ท้องของเพชร

เพชรเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าสิ่งที่อยู่ในมือของชายคนนั้น ไม่ใช่มีดหรือปืน แต่เป็น...

"สร้อยคอ...!"

นั่นคือสร้อยคอที่เขามอบให้กับมรกต สร้อยคอที่เขาทำขึ้นมาด้วยความตั้งใจ สร้อยคอที่มีจี้รูปหัวใจสลักชื่อของเขาและชื่อของเธอ!

"นี่มัน... เป็นไปได้อย่างไร!" เพชรแทบจะไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

"แก... แกเป็นใครกันแน่!" เขากัดฟันกรอด

ชายสวมฮู้ดเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความมืดมิดและเย็นชา... ดวงตาที่เพชรคุ้นเคย...

"มาริสา...!" เพชรอุทานออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา

แต่ใบหน้าของมาริสาในชุดฮู้ดนั้น กลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง

"ไม่... ฉันไม่ใช่คนที่เธอรู้จัก" เสียงของเธอแหบพร่า และเต็มไปด้วยความบิดเบี้ยว

"นี่มัน... เป็นไปไม่ได้!" เพชรตะโกน

มาริสาหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นแห้งผากราวกับเสียงใบไม้แห้งที่ถูกลมพัด

"ทุกอย่าง... เป็นไปได้ทั้งนั้นแหละ เพชร"

ก่อนที่เพชรจะทันได้ประมวลผลกับคำพูดของเธอ มาริสาก็ออกแรงกระชากสร้อยคอออกจากคอของเขาด้วยความรุนแรง!

"อั่ก!" เพชรส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

สร้อยคอขาดออกจากคอของเขา เศษโซ่เล็กๆ กระเด็นไปติดกับเสื้อโค้ทของเขา

"อะไรที่แกต้องการ!" เพชรตะโกนถาม พลางพยายามที่จะคว้าสร้อยคอคืน

แต่แล้ว...

ภาพที่น่าตกใจยิ่งกว่าก็ปรากฏขึ้น!

ทันใดนั้น เงาร่างอีกหลายร่างก็ปรากฏตัวขึ้นจากความมืดรอบตัวของเขา! พวกมันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ ราวกับว่าพวกมันปรากฏตัวออกมาจากอากาศธาตุ!

"พวกแก...!" เพชรพยายามที่จะหยิบปืนขึ้นมา แต่ก็เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาคอยขัดขวางเขา

"เกม... เริ่มต้นขึ้นแล้ว เพชร" เสียงที่มาจากหลายทิศทางพร้อมกันดังขึ้น

เพชรยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางวงล้อมของเงาร่างเหล่านั้น เขารู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามาในร่างกาย ไม่ใช่ความหนาวเย็นจากอากาศ แต่เป็นความหนาวเย็นที่เกิดจากความตระหนักรู้ว่าเขาได้ก้าวเข้ามาสู่สมรภูมิที่อันตรายยิ่งกว่าที่เขาเคยคิด

"เงามายา..." เขาพึมพำ ชื่อนั้นดังก้องอยู่ในหัวของเขา

เขาจะสามารถเอาชีวิตรอดจากสถานการณ์ที่อันตรายนี้ได้หรือไม่? และความจริงเบื้องหลังการตายของมรกตนั้น ซับซ้อนและน่าสะพรึงกลัวกว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้หรือไม่?

เรื่องราวที่แท้จริงของ "เพชรลวงราตรี" กำลังจะเปิดเผย...