ตอนที่ 16 — เงามืดในสวนลับ

ลมหนาวโชยมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันพัดพาเอาอุณหภูมิที่เย็นเยียบกว่าเดิมเสียอีก ราวกับว่ามันถูกส่งมาเพื่อเตือนสติเพชร ว่าโลกใบนี้ยังคงมีสิ่งชั่วร้ายที่พร้อมจะแผ่ขยายเงาของมันเข้ามาบดบังแสงสว่างอยู่เสมอ เขาหรี่ตาลง มองไปยังต้นไม้ที่ยืนต้นท้าทายความหนาวเย็นนอกหน้าต่างบานใหญ่ สภาพเมืองทัตสึโนะหลังพายุหิมะลูกใหญ่ผ่านไปนั้นดูราวกับภาพวาดสีขาวบริสุทธิ์ แต่เบื้องหลังความงามนั้น ‌เพชรรู้ดีว่ามีบางสิ่งกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ

"ดูเหมือนว่าธรรมชาติจะอยากให้เราได้พักผ่อนก่อนจะลุยศึกครั้งใหญ่สินะ" เสียงทุ้มต่ำของจอมทัพดังขึ้น เขาเดินเข้ามาใกล้เพชร ยืนเคียงข้างกันริมหน้าต่าง ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างพินิจ

เพชรหันไปมองจอมทัพ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "หรือว่าธรรมชาติกำลังเตรียมตัวเพื่อสิ่งอื่นที่ยิ่งใหญ่กว่าพายุหิมะกันแน่"

"เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าสิ่งที่เจ้ากำลังตามหามันคุ้มค่ากับความเสี่ยงทั้งหมดนี้" ​จอมทัพถาม น้ำเสียงของเขาแฝงความห่วงใยอยู่ลึกๆ

"ผมต้องแน่ใจ" เพชรตอบหนักแน่น "ผมเห็นสิ่งที่พวกมันทำต่อผู้บริสุทธิ์ ผมไม่อาจยืนอยู่เฉยได้อีกต่อไป"

"ถ้าเช่นนั้น เราจะไปด้วยกัน" จอมทัพตบไหล่เพชรเบาๆ "ถึงแม้เจ้าจะเป็นคนที่เก่งกาจเพียงใด ‍ก็ยังมีบางครั้งที่ต้องมีมือที่สามช่วยแบ่งเบาภาระ"

บทสนทนาของทั้งสองถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตูเบาๆ "เข้ามาได้" เพชรเอ่ย

ร่างของวายุปรากฏขึ้นที่หน้าประตู ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล "ท่านเพชร ท่านจอมทัพ มีเรื่องด่วน"

"มีอะไรหรือวายุ" เพชรเลิกคิ้ว

"ผมได้รับข่าวกรองจากสายของเราที่แฝงตัวอยู่ในย่านตลาดมืดมาครับ ‌พวกเงามายากำลังเคลื่อนไหวอย่างหนัก มีการขนส่งวัตถุต้องสงสัยบางอย่างเข้าไปในฐานที่มั่นของพวกมันที่อยู่ลึกเข้าไปในย่านร้าง" วายุรายงาน

"วัตถุต้องสงสัย..." เพชรทวนคำ "มีรายละเอียดมากกว่านี้ไหม"

"ไม่มากครับ สายของผมเห็นเพียงกล่องไม้ขนาดใหญ่หลายใบถูกขนย้ายเข้าไปในช่วงกลางคืน แสงไฟจากโคมไฟที่พวกมันใช้ส่องสว่างนั้นดูไม่ปกติ"

"แสงไฟไม่ปกติ..." เพชรนึกทบทวน ‍"มันอาจเป็นสัญญาณบางอย่าง หรืออาจเป็นอุปกรณ์ที่พวกมันใช้"

"ผมคิดว่าเราไม่ควรรอช้า" จอมทัพกล่าวเสริม "ยิ่งเราปล่อยให้พวกมันเคลื่อนไหวเร็วเท่าไหร่ ก็ยิ่งยากที่เราจะตามรอยได้"

"ผมเห็นด้วย" เพชรพยักหน้า "วายุ ไปเตรียมรถม้าที่แข็งแรงที่สุด ​พร้อมกับเสบียงที่จำเป็น และบอกให้คนของเราเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทาง พวกเราจะออกเดินทางทันที"

"รับทราบครับ" วายุโค้งคำนับแล้วรีบจากไป

หลังจากวายุจากไป เพชรหันไปมองจอมทัพ "ผมรู้สึกเหมือนว่าเรากำลังเดินเข้าไปในกับดัก"

"บางครั้ง การเดินเข้าไปในกับดักก็เป็นวิธีที่ดีที่สุดในการทำลายมัน" จอมทัพตอบ ​พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะรู้ความลับบางอย่าง

เมืองทัตสึโนะในยามที่ท้องฟ้าเริ่มมืดมิดลง ถูกปกคลุมไปด้วยเงาของอาคารต่างๆ ที่ตั้งตระหง่านราวกับยักษ์เฝ้ามองดูความเคลื่อนไหวของผู้คน เสียงอึกทึกครึกโครมของตลาดมืดที่ยังคงคึกคักแม้จะย่างเข้าสู่ยามค่ำคืน เป็นภาพที่ตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับความเงียบสงัดของย่านร้างที่อยู่ถัดออกไป เพชร จอมทัพ และกลุ่มคนสนิทของพวกเขา ​ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังอาคารเก่าแก่หลังหนึ่ง สังเกตการณ์ความเคลื่อนไหวของพวกเงามายา

"เห็นแล้วครับ ท่านเพชร" เสียงกระซิบของก้องดังมาจากวิทยุสื่อสารที่ซ่อนไว้ "พวกมันกำลังลำเลียงกล่องไม้เข้าไปทางด้านหลังอาคารที่มีรูปสลักรูปนกฮูก"

เพชรพยักหน้า แววตาคมกริบจับจ้องไปยังอาคารหลังดังกล่าว ลักษณะของมันดูทรุดโทรมราวกับจะพังทลายได้ทุกเมื่อ แต่เบื้องหลังความผุพังนั้น เพชรรู้ดีว่าต้องมีบางสิ่งที่ถูกซุกซ่อนอยู่

"เราจะเข้าไปทางไหนดี" จอมทัพกระซิบถาม

"ทางด้านหน้าดูจะมีการป้องกันที่แน่นหนาเกินไป" เพชรตอบ "เราต้องหาทางอ้อมเข้าไปทางด้านหลัง หรือไม่ก็ต้องใช้แผนสำรอง"

"ผมว่าทางด้านหลังน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า" ก้องเสนอ "สายของผมเห็นว่ามีช่องทางลับบางอย่างที่พวกมันใช้ขนของเข้าออก"

"ช่องทางลับ..." เพชรทวนคำ "ดีมาก ก้อง เจ้าช่วยนำทางเราไป"

กลุ่มของเพชรเคลื่อนที่อย่างเงียบเชียบราวกับเงาของรัตติกาล พวกเขาหลบเลี่ยงสายตาของผู้คุมที่ยืนประจำการตามจุดต่างๆ ของย่านร้าง จนกระทั่งมาถึงด้านหลังของอาคารที่มีรูปสลักรูปนกฮูก กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสนิมของเหล็กพวยพุ่งออกมาจากรอยแยกเล็กๆ ของกำแพง

"ตรงนี้ครับ ท่านเพชร" ก้องชี้ไปยังช่องโหว่เล็กๆ ใต้ซากปรักหักพังของกำแพง "ผมคิดว่านี่คือช่องทางที่พวกมันใช้"

เพชรมองสำรวจช่องทางนั้นอย่างพินิจ มันดูแคบและมืดมิด ราวกับว่าไม่เคยมีใครใช้มันมาก่อน "เจ้าแน่ใจนะว่ามันปลอดภัย"

"ผมได้ส่งสายเข้าไปสำรวจแล้วครับ มันดูเหมือนจะเป็นทางเดินเก่าแก่ที่เชื่อมต่อกับอุโมงค์ใต้ดิน" ก้องตอบ "แต่ก็มีความเสี่ยงอยู่บ้าง"

"ความเสี่ยงเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตอยู่แล้ว" เพชรกล่าว "จอมทัพ เจ้ากับคนของเราจะรออยู่ข้างนอก หากมีอะไรผิดปกติ ให้รีบหาทางอพยพ"

"เข้าใจแล้ว" จอมทัพพยักหน้า "ระวังตัวด้วย"

เพชร พยักหน้าให้กับจอมทัพ แล้วค่อยๆ มุดตัวเข้าไปในช่องโหว่นั้น ความมืดมิดและความเย็นยะเยือกของอุโมงค์ใต้ดินโอบล้อมเขาไว้ กลิ่นอับชื้นยิ่งคละคลุ้งขึ้นเมื่อเขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ

"ท่านเพชร นี่มัน...น่ากลัวมาก" เสียงของวายุที่เดินตามหลังมาดังขึ้นอย่างสั่นเครือ

"หายใจลึกๆ วายุ" เพชรตอบ "เรามาถึงจุดนี้แล้ว จะถอยกลับไม่ได้"

พวกเขาเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์เรื่อยๆ แสงจากตะเกียงน้ำมันที่เพชรถือส่องสว่างเพียงเล็กน้อย เผยให้เห็นผนังอุโมงค์ที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำและใยแมงมุม ดวงตาของเพชรเหลือบมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง เขาสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังใกล้เข้ามา

"ดูนั่นสิครับ ท่านเพชร" เสียงของวายุชี้ไปยังบางสิ่งตรงหน้า

เบื้องหน้าของพวกเขา คือทางแยกของอุโมงค์ที่ดูเหมือนจะนำไปสู่ส่วนต่างๆ ของฐานลับ เพชรพิจารณาแผนที่ที่เขาได้มาอย่างคร่าวๆ ก่อนจะเลือกเส้นทางที่คิดว่าน่าจะนำไปสู่ห้องเก็บของ

"เราต้องไปทางนี้" เพชรบอก "ดูเหมือนว่าจะมีห้องขนาดใหญ่อยู่ทางทิศเหนือ"

พวกเขาเดินตามเส้นทางที่เพชรเลือกไปเรื่อยๆ เสียงฝีเท้าของพวกเขาสะท้อนก้องไปมาในอุโมงค์อันเงียบงัน จู่ๆ เพชรก็หยุดเดิน เขาสูดกลิ่นบางอย่างเข้าไปในโพรงจมูก "นี่มันกลิ่นอะไร"

"กลิ่น...แปลกๆ ครับ" วายุตอบ

กลิ่นนั้นเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ มันเป็นกลิ่นที่แปลกประหลาด ไม่คุ้นเคย เป็นกลิ่นที่ทำให้รู้สึกไม่สบายใจ ราวกับว่ามันกำลังบอกให้พวกเขาถอยกลับ

"ระวัง!" เพชรตะโกนพลางผลักวายุให้หลบไปด้านข้าง

ทันใดนั้นเอง แสงสีเขียวเรืองรองก็สว่างวาบขึ้นจากมุมหนึ่งของอุโมงค์ พุ่งตรงมายังพวกเขาอย่างรวดเร็ว เพชรยกแขนขึ้นป้องกันตัวเอง ในขณะที่เขาสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผดเผา

"นี่มันอะไรกัน!" วายุอุทานด้วยความตกใจ

เมื่อแสงสีเขียวจางลง เพชรก็เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

เบื้องหน้าของพวกเขา คือสวนลับใต้ดินที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหรา ประดับประดาไปด้วยพืชพรรณแปลกตาที่เรืองแสงได้ในความมืด มีน้ำตกจำลองที่ไหลรินลงสู่สระน้ำใสราวกับคริสตัล แต่ที่ทำให้เพชรต้องตกตะลึงยิ่งกว่านั้น คือสิ่งที่กำลังถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบอยู่กลางสวนแห่งนี้

มันคือ "เพชรแห่งราตรี" อัญมณีล้ำค่าที่หายสาบสูญไปเมื่อหลายปีก่อน!

แต่สิ่งที่น่าขนลุกยิ่งกว่านั้น คือรอบๆ เพชรแห่งราตรีนั้น มีอะไรบางอย่างที่กำลังเต้นตุบๆ และเปล่งแสงสีเขียวออกมาอย่างน่ากลัว ราวกับว่ามันกำลังดูดพลังชีวิตจากเพชรเม็ดนั้น

"ไม่จริงน่า..." เพชรพึมพำ

"ท่านเพชร นั่นมัน..." วายุอ้าปากค้าง

เพชรจำได้ทันทีว่าเขาเคยเห็นสิ่งมีชีวิตลักษณะคล้ายกันนี้ในตำนานโบราณ มันคือ "เงาดูดกลืน" สิ่งมีชีวิตที่สามารถดูดกลืนพลังชีวิตของผู้คนและอัญมณีล้ำค่าได้

"พวกมันกำลังใช้เพชรแห่งราตรีเป็นแหล่งพลังงาน!" เพชรตะโกน "พวกมันกำลังจะปลุกบางสิ่งให้ตื่นขึ้น!"

ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้นตรงหน้าเพชร เขาต้องหยุดยั้งแผนการอันชั่วร้ายของพวกเงามายาให้ได้ ก่อนที่เมืองทัตสึโนะจะตกอยู่ในอันตรายยิ่งกว่าเดิม