ตอนที่ 17 — แสงที่เรืองรองในเงามืด

ลมหนาวที่โหมกระหน่ำเมื่อครู่ดูเหมือนจะทิ้งร่องรอยของความเหน็บหนาวที่ลึกซึ้งกว่าเดิมเอาไว้ ไม่ใช่เพียงแค่ความเย็นกาย แต่เป็นความเย็นยะเยือกที่เกาะกินถึงขั้วหัวใจ เพชรยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าของห้องใต้หลังคา แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันส่องกระทบใบหน้าของเขา สะท้อนความครุ่นคิดอันหนักอึ้ง ดวงตาคู่คมกวาดมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ ภาพเมืองทัตสึโนะที่เคยมีชีวิตชีวา ‌บัดนี้ถูกคลุมทับด้วยผืนผ้าสีขาวโพลนของหิมะที่ยังคงหลงเหลืออยู่ตามซอกมุม ราวกับว่าธรรมชาติกำลังพยายามกลบฝังบางสิ่งบางอย่างเอาไว้

"เจ้ายังคงคิดมากอยู่สินะ เพชร" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง จันทร์ฉาย ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งผู้มากด้วยเล่ห์เหลี่ยมปรากฏตัวออกมา ใบหน้าของเขาฉายแววเข้าใจในความทุกข์ของเพชร แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเย็นชาที่ยากจะหยั่งถึง

เพชรไม่ตอบ ​เขาเพียงแต่ยกมือขึ้นลูบไล้กรอบหน้าต่างเย็นเฉียบ "ความหนาวครั้งนี้มันต่างออกไป จันทร์ฉาย มันไม่ใช่แค่ลมที่พัดผ่าน แต่มันรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งบางอย่างกำลังพยายามจะกลืนกินทุกอย่างที่ข้ามี"

จันทร์ฉายเดินเข้ามาใกล้ ยืนประจันหน้ากับเพชร "สิ่งที่เจ้ากำลังรู้สึก ไม่ใช่แค่ความหนาวจากธรรมชาติ ‍แต่มันคือเงาของ 'เงามายา' ที่กำลังแผ่ขยายเข้ามา" เขากล่าวเน้นคำว่า 'เงามายา' ราวกับมันคือคำสาปที่น่าสะพรึงกลัว "พายุหิมะที่ผ่านมา มันไม่ใช่แค่ปรากฏการณ์ธรรมชาติ ‌แต่มันคือการอำพราง การซ่อนเร้นบางสิ่งบางอย่าง"

"เจ้ากำลังจะบอกว่า การมาถึงของหิมะครั้งนี้ มันมีความเชื่อมโยงกับพวกเขาใช่หรือไม่" เพชรหันมาเผชิญหน้ากับจันทร์ฉาย แววตาของเขาเต็มไปด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่น

"ข้าบอกได้เพียงว่า ความเคลื่อนไหวของ 'เงามายา' ‍ไม่เคยเกิดขึ้นอย่างไร้เหตุผล การมาของหิมะที่หนักหน่วงผิดปกติในช่วงเวลาแบบนี้ มันย่อมต้องมีเบื้องหลัง" จันทร์ฉายกล่าวพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องใต้หลังคา "เจ้าควรจะเตรียมตัวให้พร้อม เพชร โลกที่เจ้าเคยรู้จักกำลังจะเปลี่ยนไป"

"ข้าเตรียมพร้อมเสมอ" ​เพชรตอบอย่างหนักแน่น "หากพวกเขาคิดจะเล่นเกมนี้กับข้า พวกเขาก็จะได้เห็น ว่าใครคือผู้ที่แท้จริงที่จะสามารถควบคุมเงาได้"

แสงตะเกียงสั่นไหวเล็กน้อย ราวกับจะตอบรับคำพูดของเพชร ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด หากแต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยการรอคอย ​การประลองอันยิ่งใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

อีกด้านหนึ่งของเมืองทัตสึโนะ ภายใต้ความหนาวเย็นอันเยียบย่อยของค่ำคืนที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ บนยอดเขาที่ซ่อนตัวจากสายตาของผู้คน มีอาคารหลังหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ อาคารแห่งนี้คือฐานปฏิบัติการลับของกลุ่ม 'เงามายา' ภายในอาคารที่ถูกออกแบบมาอย่างพิถีพิถัน ผนังสีดำสนิทสะท้อนแสงสีแดงที่สาดส่องมาจากโคมไฟระยิบระยับ ​บรรยากาศภายในเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและอำนาจ

"รายงานความคืบหน้า" เสียงอันทรงอำนาจดังขึ้นจากเบื้องหลังบัลลังก์ที่แกะสลักอย่างประณีต บุรุษผู้หนึ่งสวมชุดสีดำสนิท นั่งอยู่บนบัลลังก์นั้น ใบหน้าของเขาซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เงาของฮู้ด แต่แววตาที่เปล่งประกายสีแดงเข้มบ่งบอกถึงอันตรายและความเกรี้ยวกราด

"ท่านผู้นำ" ชายร่างผอมบางในชุดคลุมสีเข้มก้าวออกมา ใบหน้าของเขาซีดเซียว เต็มไปด้วยความหวาดกลัว "การเคลื่อนไหวของหิมะได้ผลตามที่ท่านคาดการณ์ไว้ เมืองทัตสึโนะถูกปกคลุมไปด้วยความโกลาหล ประชาชนส่วนใหญ่ไม่สามารถออกไปไหนได้เลย"

"ยอดเยี่ยม" ท่านผู้นำกล่าวเสียงเย็น "แล้วแผนการต่อไปล่ะ? เพชร..."

"เขา... เขายังคงอยู่ในห้องใต้หลังคาของเขา ท่านผู้นำ" ชายร่างผอมบางรีบรายงาน "ไม่มีสัญญาณว่าเขาจะออกไปไหน"

ท่านผู้นำหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของเขาดังก้องสะท้อนไปทั่วทั้งห้อง "ไม่เป็นไร... ไม่เป็นไรเลย ความเย็นที่แท้จริงกำลังจะมาถึง เขาจะไม่มีทางหนีพ้นเงาของข้าไปได้"

เขายื่นมือที่สวมถุงมือสีดำออกมา นิ้วเรียวยาวชี้ไปยังแผนที่เมืองทัตสึโนะที่กางอยู่บนโต๊ะ "ส่งหน่วยเงาออกไป ข้าต้องการให้ทุกย่างก้าวของเพชรถูกจับตามอง ทุกการเคลื่อนไหวของเขาต้องอยู่ในสายตาของเรา ยิ่งเขาพยายามหนีมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งจะติดกับดักของเรามากขึ้นเท่านั้น"

"รับทราบ ท่านผู้นำ" ชายร่างผอมบางโค้งคำนับอย่างนอบน้อม ก่อนจะถอยกลับเข้าไปในเงามืด

อีกด้านหนึ่งของเมืองในย่านชุมชนที่เพชรอาศัยอยู่ แม้ว่าหิมะจะปกคลุมหนาแน่น แต่ชีวิตก็ยังคงดำเนินต่อไปอย่างค่อยเป็นค่อยไป ผู้คนสวมเสื้อผ้าหนาๆ เดินฝ่าหิมะไปมา เสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่เล่นปาหิมะดังแว่วมาเป็นระยะๆ ท่ามกลางความหนาวเย็นที่กัดกิน

เพชรได้ก้าวลงมาจากห้องใต้หลังคา เขาสวมเสื้อคลุมสีดำสนิทที่ดูดซับแสงสว่างจนแทบจะกลืนไปกับความมืด ดวงตาคู่คมยังคงสอดส่ายมองไปรอบๆ ราวกับกำลังจับสัญญาณบางอย่าง

"เจ้าจะไปไหน เพชร" จันทร์ฉายถามขณะที่เขาเดินตามหลังเพชรมาติดๆ

"ข้าจะไปดูความเคลื่อนไหว" เพชรตอบเสียงเรียบ "ข้าสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติ ยิ่งหิมะปกคลุมมากเท่าไหร่ เงาก็ยิ่งหนาแน่นขึ้นเท่านั้น"

"เจ้าแน่ใจหรือว่านี่คือเวลาที่เหมาะสม" จันทร์ฉายขมวดคิ้ว "ความหนาวเย็นแบบนี้ อาจจะเป็นอันตรายต่อเจ้าได้"

"อันตรายที่สุดคือการอยู่เฉยๆ ปล่อยให้พวกมันเคลื่อนไหวอยู่เบื้องหลัง" เพชรหยุดเดิน หันมาเผชิญหน้ากับจันทร์ฉาย "ข้าไม่สามารถปล่อยให้พวกมันสร้างความหวาดกลัวให้กับผู้คนในเมืองนี้ได้อีกต่อไป"

เขาเดินนำหน้าต่อไป ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่อง สองเท้าของเขาเหยียบย่ำลงบนหิมะที่ปกคลุมหนาแน่น แต่กลับไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา ราวกับว่าเขากำลังล่องลอยไปกับอากาศ

ขณะที่เพชรเดินผ่านตรอกแคบๆ ที่มักจะมีผู้คนพลุกพล่าน แต่บัดนี้กลับว่างเปล่า มีเพียงเงาตะคุ่มๆ ของใครบางคนเคลื่อนไหวอยู่ภายในความมืด

"ใครน่ะ!" เพชรตะโกนเรียก แต่ไม่มีเสียงตอบรับ เงาตะคุ่มๆ นั้นกลับหายวับไปในความมืดอย่างรวดเร็ว

"มีคนกำลังจับตามองเราอยู่" จันทร์ฉายกระซิบ พลางชักมีดสั้นออกมาจากแขนเสื้อ

"ข้าทราบ" เพชรตอบ ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมยิ่งขึ้น "แต่ข้าไม่คิดว่าพวกเขาจะกล้าปรากฏตัวในที่โล่งแจ้งแบบนี้"

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังมาจากเบื้องหลัง เพชรหันกลับไปอย่างรวดเร็ว ร่างเงาสองร่างปรากฏขึ้นจากมุมตึก พวกเขาคือหน่วยเงาที่ท่านผู้นำส่งมา มีดสั้นในมือของพวกเขาสะท้อนแสงสีแดงจากโคมไฟริมทาง

"ดูเหมือนว่า... เราจะไม่ใช่ผู้เดียวที่กำลังเล่นเกมนี้" เพชรกล่าวพลางก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างมั่นคง

หน่วยเงาสองร่างพุ่งเข้าใส่เพชรและจันทร์ฉายอย่างรวดเร็ว มีดสั้นในมือของพวกเขาส่องประกายวูบวาบ

จันทร์ฉายเข้าปะทะกับหน่วยเงาตนหนึ่งอย่างรวดเร็ว การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ท่ามกลางความเงียบของยามค่ำคืน มีเพียงเสียงกระทบกันของโลหะและเสียงหอบหายใจที่ดังแว่ว

เพชรเผชิญหน้ากับหน่วยเงาอีกตนหนึ่ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยประกายเย็นชา เขาไม่ได้ชักอาวุธใดๆ ออกมา แต่กลับใช้เพียงปลายนิ้วของเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับสายลม

"เจ้าคิดว่าจะหยุดข้าได้งั้นรึ" เพชรกล่าวเสียงเยียบเย็น "เจ้าคิดผิดแล้ว"

เขาเพียงแต่สะบัดมือเบาๆ ร่างของหน่วยเงาก็ตวัดไปกระแทกกับผนังตึกอย่างแรง ราวกับถูกกระแทกด้วยพลังที่มองไม่เห็น

"เป็นไปได้อย่างไร!" หน่วยเงาอุทานด้วยความตกใจ ก่อนที่จะสลบไป

จันทร์ฉายจัดการหน่วยเงาตนที่สองได้อย่างรวดเร็ว เขาใช้มีดสั้นเจาะเข้าที่จุดสำคัญ ทำให้หน่วยเงาอีกตนหนึ่งทรุดลงไปกองกับพื้น

"เจ้าไม่เป็นไรนะ?" จันทร์ฉายถามเพชร

"ข้าไม่เคยเป็นอะไร" เพชรตอบพลางปัดหิมะที่เกาะอยู่บนไหล่ของเขา "แต่การปรากฏตัวของพวกเขา เป็นสัญญาณที่ชัดเจน ว่าพวกมันกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที"

เขาเดินต่อไป สองเท้ายังคงเหยียบย่ำลงบนหิมะที่โปรยปรายลงมา แต่คราวนี้ แววตาของเขาเต็มไปด้วยประกายแห่งความเด็ดเดี่ยว เขาจะไม่ยอมให้เงาใดๆ มาบดบังแสงสว่างของเมืองทัตสึโนะอีกต่อไป

"ข้าต้องไปที่ฐานปฏิบัติการของพวกมัน" เพชรกล่าวเสียงหนักแน่น "ข้าต้องหยุดยั้งแผนการของพวกมัน ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป"

จันทร์ฉายพยักหน้าอย่างเข้าใจ "ข้าจะไปกับเจ้า"

"ข้าจะไปคนเดียว" เพชรตอบ "นี่คือการต่อสู้ของข้า"

เขาหยุดเดิน หันกลับมามองจันทร์ฉาย "ข้าจะกลับมา... พร้อมกับชัยชนะ"

จากนั้น เพชรก็ก้าวเดินต่อไป ทิ้งให้จันทร์ฉายยืนอยู่ท่ามกลางความหนาวเย็นของยามค่ำคืน ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังร่างของเพชรที่ค่อยๆ จางหายไปในม่านหิมะ

เพชรรู้ดี ว่าเส้นทางข้างหน้าเต็มไปด้วยอันตราย แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อปกป้องเมืองที่เขารัก และเพื่อค้นหาความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เงาของ 'เงามายา'

เงาของมันกำลังแผ่ขยาย... แต่แสงของเพชร ก็กำลังจะส่องสว่างขึ้น ท่ามกลางเงามืดนั้น.