ตอนที่ 18 — เพชรลวงราตรี

ความว่างเปล่าที่เพชรยืนอยู่ท่ามกลางนั้น ไม่ใช่เพียงแค่ความเงียบสงัดของยามราตรีที่ไร้ผู้คน แต่เป็นความว่างเปล่าที่แผ่ขยายมาจากภายในจิตใจของเขาเอง ลมหนาวที่พัดพาเอาความเหน็บหนาวมาเยือนนั้น ได้พัดพาสิ่งที่ควรจะอยู่ภายในตัวเขาให้เลือนหายไปเสียสิ้น เหลือไว้เพียงเปลือกนอกที่แข็งแกร่ง แต่ไร้ซึ่งความอบอุ่นที่เคยมี เขาหลับตาลง ‌ภาพของใบหน้าของผู้ที่เขาเคยปกป้อง วาดทับซ้อนกันไปมาในความมืด ราวกับจะเย้ยหยัน ย้ำเตือนถึงความล้มเหลวที่ไม่อาจแก้ไข

"นี่คือราคาของการปล่อยให้หัวใจเต้นแรงเกินไปงั้นหรือ?" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นในห้วงความคิดของเขา เป็นเสียงที่คุ้นเคย แต่ก็แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน ราวกับว่ามันกำลังหัวเราะเยาะความอ่อนแอที่เผยออกมา

เพชรลืมตาขึ้นอีกครั้ง ​ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบห้องใต้หลังคาที่มืดมิด เฟอร์นิเจอร์ที่ปกคลุมด้วยผ้าขาวราวกับผีในชุดคลุม ยังคงตั้งนิ่งอยู่เช่นเดิม ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง แต่ความรู้สึกของเขาที่มองสิ่งเหล่านั้นกลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ทุกสิ่งดูราวกับเป็นเพียงฉากละครที่กำลังจะสิ้นสุดลง

เขาเดินไปที่โต๊ะทำงานเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยเอกสารและแผนที่ รอยขีดข่วนบนพื้นผิวไม้บ่งบอกถึงการใช้งานมายาวนาน เปรียบได้กับรอยแผลเป็นบนใจของเขา ‍เขาหยิบปากกาขึ้นมาอย่างแผ่วเบา นิ้วเรียวยาวค่อยๆ ลูบไล้ไปตามรอยแตกเล็กๆ ราวกับจะสัมผัสถึงเรื่องราวที่ซ่อนอยู่

"ความรู้สึก... มันก็เหมือนกับรอยแผลเป็น" เขาพึมพำกับตัวเอง "บางครั้งก็จางหายไปจนแทบมองไม่เห็น แต่บางครั้ง... ‌มันก็ลึกเกินกว่าจะลบเลือน"

เขาตัดสินใจหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา วางลงบนโต๊ะ เขาไม่ได้ต้องการจะบันทึกอะไรเกี่ยวกับแผนการของเงามายา หรือการเคลื่อนไหวของศัตรูอีกต่อไป สิ่งที่เขาต้องการคือการบันทึกความรู้สึกของตัวเอง ณ วินาทีนี้

"ราตรีนี้... ช่างยาวนานเสียจริง" ‍เขาเขียนลงไปอย่างช้าๆ ตัวอักษรแต่ละตัวราวกับถูกถักทอขึ้นจากความเจ็บปวด "ลมหนาวที่พัดพาเอาความเย็นเยียบมาสู่หัวใจ... มันบอกให้รู้ว่า... โลกใบนี้ยังคงมีสิ่งที่จะกัดกินความอบอุ่น... และทิ้งไว้เพียงความหนาวเหน็บ"

ขณะที่เขากำลังเขียน ข้อความที่สาม สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายเก่าใบหนึ่งที่ซุกซ่อนอยู่ใต้กองเอกสาร ​เป็นรูปถ่ายของเขาเองเมื่อครั้งยังเยาว์วัย ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ดวงตาเป็นประกายแห่งความไร้เดียงสา ข้างๆ กันนั้น... มีเงาของใครบางคนทาบทับอยู่ เขาจำได้ดี ภาพนั้นถูกถ่ายขึ้นหลังจากที่เขาได้พบกับ ​'เธอ' เป็นครั้งแรก

ภาพถ่ายนั้นทำให้คลื่นความทรงจำถาโถมเข้ามาอีกครั้ง ความรู้สึกที่เคยถูกเก็บงำไว้ในส่วนลึกที่สุดของจิตใจ เริ่มผุดขึ้นมาทีละน้อย ราวกับน้ำที่เอ่อล้นจากเขื่อนที่กำลังจะแตก

"ไม่..." เขาพึมพำเบาๆ มือข้างที่ถือปากกาเริ่มสั่น เขาพยายามจะกดข่มความรู้สึกเหล่านั้นไว้ ​แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง

เขาตัดสินใจวางปากกาลง แล้วหยิบรูปถ่ายนั้นขึ้นมาจ้องมอง ภาพของเด็กชายที่เต็มไปด้วยความหวัง และเงาของใครบางคนที่มอบความฝันให้เขา... มันช่างขัดแย้งกับภาพของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า สวมใส่เพียงชุดคลุมที่ปกปิดร่องรอยแห่งความรู้สึก

"ความอบอุ่น... มันหายไปไหน?" เขาถามตัวเองอีกครั้ง เสียงของเขาแหบพร่า ราวกับว่าถูกกรวดทรายขัดถู "หรือว่า... มันถูกพรากไปพร้อมกับความทรงจำที่เลือนราง?"

เขาหลับตาลงอีกครั้ง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง เขาต้องเข้มแข็ง เขาต้องเป็นเพชรที่แข็งแกร่งดุจดั่งชื่อของเขา

"ไม่ว่าลมหนาวจะเย็นเยียบเพียงใด... เพชรก็ยังคงเป็นเพชร" เขาพูดกับตัวเองเสียงดังขึ้น "ความแหลมคม... ความแข็งแกร่ง... มันยังคงอยู่... แม้จะไร้ซึ่งประกายอุ่นจากภายใน"

เขาค่อยๆ วางรูปถ่ายนั้นลง แล้วกลับมาที่กระดาษแผ่นเดิม เขาตัดสินใจจะเขียนต่อ ไม่ใช่เพื่อบันทึกความรู้สึก แต่เพื่อจะตอกย้ำถึงความตั้งใจของเขา

"ราตรีนี้... ช่างยาวนานเสียจริง" เขากล่าวซ้ำ "ลมหนาวที่พัดพาเอาความเย็นเยียบมาสู่หัวใจ... มันบอกให้รู้ว่า... โลกใบนี้ยังคงมีสิ่งที่จะกัดกินความอบอุ่น... และทิ้งไว้เพียงความหนาวเหน็บ... แต่... เพชร... จะไม่ยอมให้ความหนาวเหน็บนั้น... กัดกินจิตวิญญาณ"

เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเขียนต่อด้วยลายมือที่มั่นคงขึ้น "ความแข็งแกร่ง... คือสิ่งที่จะประคองเพชรไว้... ในราตรีที่มืดมิดที่สุด... ความมุ่งมั่น... คือแสงสว่าง... ที่จะนำทาง... ไปสู่... รุ่งอรุณ"

ทันใดนั้นเอง เสียงกระแอมไอแหบแห้งก็ดังขึ้นมาจากมุมห้อง ทำให้เพชรสะดุ้งเล็กน้อย เขาหันขวับไปมองด้วยความระแวง

ในมุมมืดของห้องใต้หลังคา ร่างหนึ่งค่อยๆ คืบคลานออกมาจากเงามืด ชายชราในชุดคลุมสีดำสนิท ดวงตาที่เคยดูเหมือนจะปิดสนิทอยู่ตลอดเวลา บัดนี้ค่อยๆ ลืมเลื่อนขึ้นมา เผยให้เห็นแววตาที่เฉียบคมราวกับใบมีด

"ดูเหมือน... เจ้าจะกำลังทบทวนถึงบางสิ่งบางอย่างนะ... เพชร" ชายชราเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าแต่แฝงไปด้วยอำนาจบางอย่าง "หรือว่า... ความทรงจำอันเลือนราง... กำลังจะกลับมา? สั่นคลอน... ความแข็งแกร่งที่เจ้าพยายามสร้างขึ้น?"

เพชรยืนนิ่งราวกับถูกตรึง เขาไม่เคยคาดคิดว่าชายผู้นี้จะปรากฏตัวขึ้นในสถานที่แห่งนี้ มันขัดกับกฎที่พวกเขากำหนดไว้ ไม่มีใครควรจะบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขาได้โดยไม่ได้รับอนุญาต

"ท่าน... มาทำอะไรที่นี่?" เพชรเอ่ยถาม เสียงของเขาเย็นเยียบ แต่แฝงไปด้วยความไม่พอใจ

ชายชราหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเสียงใบไม้แห้งเสียดสีกัน "ข้าเพียงแวะมาเยี่ยมเยียน... สหายเก่า" เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายของเขากระดูกสันหลังคดงอ แต่ทุกย่างก้าวกลับดูมั่นคงอย่างน่าประหลาด "และข้าก็สังเกตเห็น... ว่าเจ้ากำลังพยายามจะลืม... บางสิ่งที่สำคัญ... อย่างนั้นหรือ?"

"สิ่งที่สำคัญ... คืออะไร?" เพชรถาม ดวงตาของเขามองตรงไปยังชายชรา ไม่ยอมละสายตาไปแม้แต่วินาทีเดียว

"ก็... ความผูกพัน... ความห่วงใย... ความรู้สึก... ที่เจ้าพยายามจะผลักไสออกไปอย่างไรเล่า" ชายชรากล่าวอย่างเนิบนาบ "เจ้าคิดว่า... การเป็น 'เพชร' ที่แข็งแกร่ง... โดยปราศจากความอบอุ่น... จะทำให้เจ้าเป็นอมตะงั้นหรือ? มันเป็นเพียง... เปลือกนอกที่เปราะบาง... ที่พร้อมจะแตกสลาย... หากเจอแรงกดดันที่มากพอ"

คำพูดของชายชราเหมือนกับลูกศรที่พุ่งตรงเข้ามายังจุดอ่อนของเพชร เขายังคงยืนนิ่ง แต่ภายในจิตใจกำลังปั่นป่วนอย่างรุนแรง

"ท่านพูดอะไร... ข้าไม่เข้าใจ" เพชรพยายามรักษาท่าที แต่เสียงของเขากลับสั่นเล็กน้อย

"โอ้... เจ้าเข้าใจดี... เพชร" ชายชรายิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย "เจ้าจำได้... ว่าความเจ็บปวด... มันเกิดจากอะไร... และเจ้าก็กำลังพยายาม... จะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก... ด้วยการปิดกั้น... ทุกสิ่งทุกอย่าง"

เขาเดินเข้ามาใกล้เพชรมากขึ้นจนอยู่ในระยะที่เพชรสามารถมองเห็นรายละเอียดบนใบหน้าอันเหี่ยวย่นของเขาได้อย่างชัดเจน ดวงตาคู่นั้น... มันไม่เหมือนดวงตาของมนุษย์ธรรมดา มันเต็มไปด้วยความลึกลับ และความเข้าใจในธรรมชาติของมนุษย์ที่น่าสะพรึงกลัว

"แต่... จงจำไว้... เพชร" ชายชรากล่าวเสียงกระซิบ "สิ่งที่เจ้าพยายามจะลืม... คือสิ่งที่ทำให้เจ้า... เป็น 'เพชร' อย่างแท้จริง"

เขายื่นมือเหี่ยวย่นข้างหนึ่งออกมา ค่อยๆ เลื่อนเข้าไปใกล้ใบหน้าของเพชร ราวกับจะสัมผัสถึงเส้นเลือดที่กำลังเต้นระรัวอยู่ภายใต้ผิวหนัง

"หากเจ้าไร้ซึ่งความอบอุ่น... เจ้าก็เป็นเพียง... ก้อนหินธรรมดา... ที่ไร้ค่า"

ก่อนที่นิ้วของชายชราจะสัมผัสใบหน้าของเขาได้ เพชรก็ผงะถอยหลังอย่างรวดเร็ว เขาไม่ยอมให้ใครเข้ามาแตะต้องตัวเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... คนผู้นี้

"ออกไปเสีย!" เพชรตะโกนเสียงดัง ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธผสมความหวาดหวั่น "ท่านไม่มีสิทธิ์... มาที่นี่!"

ชายชรายิ้มอย่างพึงพอใจ เขาไม่ได้ตอบโต้ใดๆ เพียงแค่ยกมือขึ้นมาปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของเพชรอย่างแผ่วเบา

"ข้าจะไป... แต่จำคำพูดของข้าไว้ให้ดี... เพชร" เขากล่าว "เมื่อถึงเวลา... ที่เจ้าต้องเลือกระหว่าง... ความแข็งแกร่ง... กับ... ความรู้สึก... เจ้าจะรู้ว่า... สิ่งใด... คือ 'เพชร' ที่แท้จริง"

ว่าแล้ว ชายชราก็หันหลังเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ ราวกับเงาที่ค่อยๆ จางหายไปในความมืด ทิ้งไว้เพียงความสับสน ความหวาดหวั่น และคำพูดที่ก้องกังวานอยู่ในหัวใจของเพชร

เพชรยืนนิ่งอยู่กับที่ สายตาจับจ้องไปยังมุมมืดที่ชายชราเพิ่งหายตัวไป ลมหนาวที่เคยรู้สึกว่าเย็นเยียบ ราวกับจะเย็นจัดขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว ความเจ็บปวดที่พยายามจะกดทับไว้ บัดนี้ปะทุขึ้นมาอีกครั้งอย่างรุนแรง

"ความรู้สึก... ความอบอุ่น..." เขาพึมพำกับตัวเอง "อะไรกันแน่... คือเพชร... ที่แท้จริง?"

เขาเงยหน้ามองขึ้นไปบนเพดานห้องใต้หลังคา มองผ่านช่องแสงเล็กๆ ที่ส่องลงมา เห็นเพียงความมืดมิดของท้องฟ้ายามค่ำคืน แต่ในความมืดนั้น... ราวกับว่าเขากำลังจะมองเห็น... บางสิ่งบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้น... บางสิ่งบางอย่างที่อันตรายยิ่งกว่า... พายุหิมะที่เพิ่งผ่านพ้นไป... และนั่น... คือสิ่งที่เขาต้องเผชิญ... ในค่ำคืนนี้.