ตอนที่ 20 — เงาม่านคลี่คลาย

ความว่างเปล่าที่เพชรยืนอยู่ท่ามกลางนั้น ไม่ใช่เพียงแค่ความเงียบสงัดของยามราตรีที่ไร้ผู้คน แต่เป็นความว่างเปล่าที่แผ่ขยายมาจากภายในจิตใจของเขาเอง ลมหนาวที่พัดพาเอาความเหน็บหนาวมาเยือนนั้น ได้พัดพาสิ่งที่เขาเคยยึดมั่น ว่าว เพชรขบกรามแน่น ยามที่ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปยังเบื้องหน้า ภาพของ ‌"เงามายา" ที่เคยเป็นเสมือนครอบครัว เป็นที่พึ่ง เป็นทุกสิ่งทุกอย่าง กำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรง รอยร้าวที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าได้ปรากฏขึ้น และกำลังจะฉีกกระชากทุกอย่างให้แหลกสลาย

"มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ" เสียงแหบพร่าของเพชรดังขึ้น ​แม้จะพยายามควบคุมให้เป็นปกติ แต่น้ำเสียงที่ออกมากลับสั่นเครืออย่างน่าใจหาย

เขากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ฝ่ามือที่เคยแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า บัดนี้กลับสั่นระริก ลมหนาวที่พัดผ่านมานั้น ไม่ได้ทำให้ร่างกายของเขาหนาวเย็น แต่กลับแผ่ซ่านความเย็นเยียบไปทั่วดวงวิญญาณ ราวกับโลกทั้งใบได้ถูกแช่แข็งเอาไว้

"ใครกัน... ‍ใครกันที่กล้าทำเรื่องแบบนี้" ดวงตาของเพชรวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธแค้น ผสมผสานกับความสับสนที่เกาะกินจิตใจอย่างรวดเร็ว

เขาจำได้ดีถึงคำสอนของท่านประมุข ผู้ก่อตั้ง "เงามายา" คำพูดที่กรอกหูเขามาตลอด ตั้งแต่จำความได้ "ความลับคือพลัง ‌พลังคือความอยู่รอด" แต่ในวันนี้ ความลับที่เขาเชื่อมั่น กลับกลายเป็นสิ่งที่กัดกินรากฐานของทุกสิ่งทุกอย่าง

"ไม่ใช่... มันไม่ใช่ความลับ แต่เป็นความจริงที่ถูกบิดเบือน" เพชรพึมพำกับตัวเอง มืออีกข้างยกขึ้นลูบไปตามลำคอที่กำลังสั่นเทิ้ม

เขาไม่เคยคิดเลยว่า ‍วันหนึ่ง เขาจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ ความจริงที่ว่า คนที่เขารัก คนที่เขาไว้ใจ อาจกำลังกลายเป็นศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด

"ถ้ามันเป็นจริง... ถ้าทุกอย่างเป็นอย่างที่มันปรากฏ..." เพชรสูดลมหายใจเข้าลึก ​พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง

เมืองหลวงอันแสนศิวิไลซ์แห่งนี้ ซ่อนเร้นความลับดำมืดเอาไว้มากมาย เขาเคยคิดว่าตนเองคือส่วนหนึ่งของความลับเหล่านั้น คือผู้พิทักษ์ แต่บัดนี้ เขาไม่แน่ใจอีกต่อไป

ย้อนกลับไปไม่กี่ชั่วโมงก่อน...

เพชรยืนอยู่หน้าห้องทำงานลับของท่านประมุข ห้องที่เขาไม่เคยได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้าไป แต่ด้วยสถานการณ์ที่บีบบังคับและเบาะแสที่ได้มา ​ทำให้เขาต้องตัดสินใจใช้ความสามารถทั้งหมดที่มี แอบลักลอบเข้ามา

แสงจันทร์สาดส่องผ่านช่องลมเล็กๆ เผยให้เห็นภาพที่ทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น

บนโต๊ะทำงานที่เคยเรียบร้อย บัดนี้กลับกระจัดกระจายไปด้วยเอกสารต่างๆ มากมาย บางส่วนถูกเผาไหม้จนเป็นขี้เถ้า แต่ส่วนที่เหลือ ยังคงสามารถอ่านได้

เพชรค่อยๆ ​ก้าวเข้าไปอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวของเขามีแต่เสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่สะท้อนก้องอยู่ในความเงียบ แสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะที่ยังคงเปิดอยู่ เผยให้เห็นร่องรอยของการต่อสู้ที่เกิดขึ้นอย่างรุนแรง

"เกิดอะไรขึ้นที่นี่" เพชรพึมพำ พลางก้มลงหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมา

เอกสารฉบับนั้น เป็นบันทึกส่วนตัวของท่านประมุข ที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่ยังคงอ่านได้ใจความ

"ข้า... พลาดไปแล้ว... การตัดสินใจของข้า... กำลังจะนำพาหายนะมาสู่เงามายา... ข้าไม่รู้ว่าใคร... ที่กำลังจ้องมอง... แต่พวกมัน... เก่งกาจเกินกว่าที่ข้าคาดคิด..."

เพชรขมวดคิ้วแน่น เขาอ่านต่อไป พลางหัวใจเต้นระรัว

"...การลอบสังหาร... ไม่ใช่ฝีมือของศัตรูภายนอก... แต่มาจากภายใน... เลือดเดียวกัน... น้ำใจเดียวกัน... ที่หักหลังข้า..."

คำว่า "มาจากภายใน" ทำให้เพชรรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า เขารู้ดีว่า "เงามายา" นั้นมีโครงสร้างที่แข็งแกร่ง และมีการคัดเลือกสมาชิกอย่างเข้มงวด การที่ภายในจะเกิดการหักหลังกันเองนั้น เป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้

แต่แล้ว สิ่งที่เขาพบในเอกสารแผ่นต่อมา ก็ยิ่งทำให้ความสงสัยและความหวาดกลัวทวีคูณขึ้น

เป็นแผนผังของ "เงามายา" ที่ไม่เคยมีใครเคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่แค่แผนผังของฐานที่มั่น หรือโครงสร้างองค์กร แต่กลับเป็นแผนผังที่ระบุถึง "สายสัมพันธ์" และ "อำนาจ" ที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง

และที่น่าตกใจที่สุด คือการระบุชื่อของบุคคลสำคัญหลายคนใน "เงามายา" พร้อมกับสัญลักษณ์ประหลาดที่กำกับอยู่ข้างๆ สัญลักษณ์ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

"นี่มันหมายความว่ายังไง" เพชรยื่นมือไปสัมผัสสัญลักษณ์เหล่านั้นอย่างสั่นเทา

เขารู้ดีว่า "เงามายา" มีเบื้องหลังที่ซับซ้อนกว่าที่คนภายนอกรับรู้ แต่เขาไม่เคยคาดคิดว่า เบื้องหลังที่ว่านั้น จะดำมืดและอันตรายถึงเพียงนี้

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากด้านนอกห้อง ทำให้เพชรต้องรีบเก็บเอกสารทั้งหมดเข้ากระเป๋า และซ่อนตัวอยู่หลังฉากกั้นที่ตั้งอยู่มุมห้อง

เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นในห้องทำงาน เงาร่างนั้นคุ้นตามาก... มันคือ "ราตรี" หนึ่งในสมาชิกที่สนิทสนมกับเขาที่สุดใน "เงามายา"

ราตรีก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเธอสอดส่ายไปมาอย่างระแวดระวัง ก่อนจะก้มลงมองไปยังซากเอกสารที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น

"แย่แล้ว..." ราตรีพึมพำเสียงเบา

เธอค่อยๆ เดินสำรวจไปรอบๆ ห้อง ราวกับกำลังมองหาบางสิ่งบางอย่าง เพชรแอบสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ

"ทำไมราตรีถึงมาที่นี่... เธอรู้เรื่องนี้ด้วยงั้นหรือ" เพชรครุ่นคิด

ราตรีหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา และกดเบอร์บางเบอร์

"พี่คะ... แย่แล้วค่ะ ท่านประมุข... ท่านประมุขหายไป... แล้วห้องทำงานก็ถูกรื้อค้น..." ราตรีพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

เพชรเบิกตากว้าง "ท่านประมุขหายไป?"

นี่มันเกินกว่าที่เขาจะคาดเดาได้อีกต่อไป เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะเข้าใจ

ราตรีวางสายโทรศัพท์ และถอนหายใจยาว

"ต้องรีบรายงานให้ท่านรองทราบ" ราตรีพูดกับตัวเอง ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไป

เมื่อแน่ใจว่าราตรีออกไปแล้ว เพชรจึงค่อยๆ ก้าวออกมาจากที่ซ่อน

"ท่านประมุขหายไป... และราตรีก็กำลังจะไปรายงานท่านรอง..." เพชรพึมพำ

ความจริงที่เขาได้รับรู้ในคืนนี้ มันถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน

ท่านประมุขหายตัวไป? การถูกลอบสังหารมาจากภายใน? และเบื้องหลังอันดำมืดของ "เงามายา" ที่กำลังถูกเปิดเผย?

ทุกอย่างมันเชื่อมโยงกันไปหมด แต่ยังขาดชิ้นส่วนสำคัญที่ยังคงหลงเหลืออยู่

เพชรตัดสินใจแน่วแน่ เขาต้องสืบหาความจริงให้ได้ ไม่ว่ามันจะนำพาเขาไปสู่จุดใดก็ตาม

เขารู้ดีว่า เวลาเหลือน้อยเต็มที

"เงามายา" กำลังจะแตกสลาย และเขาก็เป็นส่วนหนึ่งของมัน

แสงจันทร์ยังคงสาดส่องอยู่ แต่บัดนี้ มันกลับดูมัวหม่นและเย็นชา ราวกับกำลังจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างเข้าไป

เพชรหันหลังให้กับห้องทำงานที่เต็มไปด้วยความลับ และก้าวเดินออกไปสู่ความมืดมิดของค่ำคืน

ในยามที่ความจริงกำลังจะถูกเปิดเผย ความลับที่ซ่อนเร้นมานานกำลังจะคลี่คลาย

เขาจะต้องเผชิญหน้ากับมัน... ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยสิ่งใดก็ตาม

ดวงตาของเพชรฉายแววเด็ดเดี่ยว

"ไม่ว่าใครจะเป็นคนทำ... ข้าจะตามล่า... จนกว่าจะได้รับความยุติธรรม"

แต่ก่อนที่เขาจะก้าวเดินต่อไป เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นจากความมืด

"ระวังตัวไว้ให้ดี... เพชร..."

เสียงนั้น... คุ้นเคยอย่างประหลาด...

เพชรหยุดชะงัก หันไปมองรอบทิศทาง แต่กลับไม่พบสิ่งใด

เพียงแต่ความเหน็บหนาวที่เพิ่มทวีคูณขึ้นมาอีกระดับ...

เขาจะทำอย่างไรต่อไป? ใครคือเจ้าของเสียงกระซิบนั้น? และชะตากรรมของ "เงามายา" จะเป็นเช่นไร?

ความลึกลับอันซับซ้อนกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง...