ตอนที่ 24 — รอยร้าวกลางใจ

ความหนาวเหน็บที่แทรกซึมผ่านเนื้อผ้าบางเบา เข้ามาเยือนผิวกายของเพชรนั้น อาจมิได้เย็นเยือกเท่ากับความรู้สึกสั่นคลอนที่ก่อตัวขึ้นในส่วนลึกของจิตใจ หากแต่เป็นความรู้สึกที่คล้ายกับน้ำแข็งบางๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในส่วนลึกของจิตใจ เพชรรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างช้าๆ แต่ชัดเจน ความรู้สึกที่เคยหนักแน่น ‌มั่นคง บัดนี้เริ่มมีรอยร้าวบางๆ ปรากฏขึ้น รอยร้าวนั้นเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น แต่ทว่ามันกำลังค่อยๆ แผ่ขยายออกไป เป็นสัญญาณเตือนถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้

ยามค่ำคืนของเมืองที่เคยเต็มไปด้วยแสงสีและความเร่าร้อน บัดนี้กลับดูหม่นหมองลงไปถนัดตา ​เงาของตึกสูงเสียดฟ้าทอดตัวยาวเหยียดราวกับอสรพิษร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามาในจิตใจของเขา ลมเย็นยะเยือกพัดหวีดหวิวผ่านซอกซอยแคบๆ ก่อให้เกิดเสียงครวญครางที่แสนอ้างว้าง ราวกับเสียงสะท้อนจากความรู้สึกเดียวดายที่กำลังเกาะกุมหัวใจของเขาอย่างเหนียวแน่น

เพชรยืนอยู่บนระเบียงห้องพักชั้นสูง มองออกไปยังผืนฟ้าสีดำสนิทที่ประดับประดาด้วยดวงดาวนับล้าน ดวงดาวเหล่านั้นเคยเป็นเครื่องนำทาง เป็นความหวัง เป็นแสงสว่างที่คอยนำพาเขาฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆ ‍นานา แต่ในค่ำคืนนี้ ดวงดาวเหล่านั้นกลับดูเลือนราง ไกลเกินเอื้อม ราวกับจะเย้ยหยันความอ่อนแอที่กำลังปรากฏขึ้นในตัวเขา

"ทำไม... ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้" เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผากของเขา ดวงตาคู่คมที่เคยเปล่งประกายด้วยความมั่นใจ ‌บัดนี้กลับฉายแววสับสนและเจ็บปวด

ความคิดต่างๆ วิ่งวนอยู่ในหัวสมองของเขา ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ย้อนกลับไปถึงช่วงเวลาที่เขาเคยเชื่อมั่นในตัวเองอย่างเต็มเปี่ยม ช่วงเวลาที่ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นไปตามที่เขาคาดหวัง

"นี่มันไม่ใช่ตัวฉัน" เขาพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง พยายามปัดเป่าความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยนี้ออกไป แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ ‍ความรู้สึกนั้นกลับยิ่งเกาะกินหัวใจของเขาแน่นขึ้น

เขาหลับตาลง พยายามรวบรวมสติ นึกถึงคำสอนของท่านอาจารย์ ภาพใบหน้าเปี่ยมเมตตาของท่านลอยเข้ามาในความคิด

"ความอ่อนแอไม่ใช่ความผิด แต่การยอมจำนนต่อความอ่อนแอนั้น คือจุดจบของทุกสิ่ง"

คำพูดของท่านอาจารย์ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท แต่ในห้วงเวลานี้ มันกลับฟังดูห่างไกลเหลือเกิน ​ราวกับเป็นคำพูดของใครอีกคน ไม่ใช่ของเขาเอง

"เพชร!" เสียงเรียกชื่อของเขาดังขึ้น ทำลายบรรยากาศอันเงียบสงัดของค่ำคืน

เพชรลืมตาขึ้น เห็นร่างของ นภา ยืนอยู่ไม่ไกลนัก ใบหน้าของเธอฉายแววเป็นห่วงเป็นใย ​ดวงตาคู่สวยจับจ้องมาที่เขาอย่างไม่วางตา

"เธอเป็นอะไรไป? ฉันเห็นเธอมานั่งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่หัวค่ำแล้ว" นภาเดินเข้ามาหาเขาอย่างช้าๆ

เพชรหันไปมองนภา รอยยิ้มจางๆ ที่เคยประดับอยู่บนใบหน้า บัดนี้กลับหาได้ยากยิ่งนัก

"เปล่า... ฉันแค่นั่งคิดอะไรเพลินๆ" เขาตอบเสียงเรียบ ​พยายามซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้

นภาเดินเข้ามาใกล้ขึ้น ยื่นมือมาสัมผัสที่ต้นแขนของเขาอย่างแผ่วเบา "ฉันรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธอไม่เหมือนเดิมเลยนะเพชร"

สัมผัสของนภาทำให้เพชรรู้สึกอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย แต่ทว่ามันก็ไม่อาจขจัดความรู้สึกเย็นยะเยือกที่เกาะกินหัวใจของเขาได้

"บางที... ฉันอาจจะแค่เหนื่อย" เพชรกล่าว พยายามหาข้อแก้ตัว

นภายิ้มเล็กน้อย "เหนื่อยก็พักสิ ฉันอยู่ตรงนี้เสมอ เธอไม่ต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว"

คำพูดของนภาเปรียบเสมือนน้ำทิพย์ที่หล่อเลี้ยงหัวใจที่แห้งผากของเขา แต่กระนั้น ความรู้สึกสั่นคลอนภายในก็ยังคงอยู่

"ขอบคุณนะนภา" เพชรกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ "เธอเป็นเหมือนแสงสว่างเดียวในคืนที่มืดมิดของฉัน"

นภายิ้มให้เขา เขารู้สึกได้ถึงความห่วงใยที่ส่งผ่านดวงตาคู่นั้น มันเป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน

"แล้วเรื่องของ... เงามายา ล่ะ? เป็นยังไงบ้าง" นภาถามด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เมื่อได้ยินคำว่า "เงามายา" เพชรรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นปราดขึ้นมาอีกครั้ง เขาพยายามเก็บอาการ แต่ดูเหมือนว่านภาจะจับสังเกตได้

"ยัง... ยังไม่มีความคืบหน้าอะไรมากนัก" เพชรตอบ ลังเลที่จะเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น

"ฉันรู้ว่าเธอพยายามเต็มที่ เพชร" นภาพูด "แต่บางครั้ง... บางครั้งเราก็ต้องยอมรับว่ามีบางสิ่งที่เราไม่สามารถทำได้ด้วยตัวคนเดียว"

เพชรเงียบไป นภาพูดถูก ความรู้สึกสั่นคลอนที่เกิดขึ้นในใจของเขา เกิดจากการพยายามแบกรับภาระที่หนักอึ้งเกินไป การเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้าย

"ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำได้หรือเปล่า" ในที่สุด เขาก็เอ่ยปากยอมรับความรู้สึกที่แท้จริงออกมา

นภาจับมือของเขาไว้แน่น "เธอทำได้เพชร ฉันเชื่อในตัวเธอ"

เพชรรู้สึกได้ถึงพลังที่ส่งผ่านมาจากมือของนภา มันเป็นพลังที่ช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้กับเขา

"ฉันกลัว... กลัวว่าจะทำผิดพลาด กลัวว่าจะทำให้ทุกคนผิดหวัง" เขาสารภาพ

"ไม่มีใครสมบูรณ์แบบหรอกเพชร" นภาปลอบ "ความผิดพลาดเป็นส่วนหนึ่งของการเรียนรู้ สิ่งสำคัญคือเราจะลุกขึ้นมาใหม่ได้อย่างไร"

เสียงสนทนาของทั้งสองถูกขัดจังหวะด้วยเสียงไซเรนที่ดังใกล้เข้ามา ราวกับจะบอกว่าเรื่องราวที่กำลังจะเกิดขึ้นนั้น ไม่ได้มีเพียงแค่ความรู้สึกภายในใจของเพชรเท่านั้น

"เสียงอะไรน่ะ?" นภาถามด้วยความสงสัย

เพชรมองไปยังทิศทางที่เสียงไซเรนดังขึ้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "มัน... มันไม่ใช่เสียงของตำรวจ"

เขาจำได้ เสียงไซเรนที่แหลมเล็กและดังเป็นจังหวะถี่ๆ แบบนี้ ไม่ใช่เสียงที่เขาคุ้นเคย มันเป็นเสียงที่เขาเคยได้ยินเพียงครั้งเดียว ในเหตุการณ์ที่นำพาเขามาสู่โลกอันอันตรายใบนี้

"มันคือเสียงเตือน" เพชรกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียดขึ้น "สัญญาณว่า... บางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น"

ทันใดนั้นเอง แสงไฟสีแดงสว่างวาบก็ปรากฏขึ้นที่มุมตึกด้านล่าง สาดส่องไปทั่วบริเวณ ราวกับจะเปิดเผยความลับที่ซ่อนเร้นมานาน

"อะไรนั่น?" นภาถามด้วยความตื่นตระหนก

"เราต้องลงไปดู" เพชรตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา

ทั้งสองรีบลงจากระเบียง วิ่งไปยังบันไดหนีไฟอย่างรวดเร็ว เสียงไซเรนดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะเร่งเร้าให้พวกเขาต้องรีบไปเผชิญหน้ากับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

เมื่อพวกเขามาถึงชั้นล่าง ภาพที่ปรากฏต่อสายตาทำให้ทั้งคู่ถึงกับผงะ

บริเวณลานกว้างด้านหลังตึกที่เคยเป็นเพียงพื้นที่โล่งธรรมดา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลุ่มคนในชุดสีดำสนิท พวกเขามีท่าทางคล่องแคล่วว่องไว และบางคนก็กำลังถืออาวุธที่ดูอันตราย

"เงามายา..." เพชรพึมพำ ชื่อขององค์กรลับที่เขาตามล่ามาตลอด บัดนี้ปรากฏตัวต่อหน้าเขาอย่างโจ่งแจ้ง

"พวกเขาเข้ามาทำอะไรที่นี่?" นภาถามด้วยความตกใจ

"ไม่รู้สิ แต่ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังค้นหาอะไรบางอย่าง" เพชรสังเกตการณ์ กลุ่มคนเหล่านั้นกำลังกระจายกำลังออกไป ตรวจค้นไปทั่วบริเวณอย่างละเอียด

ทันใดนั้นเอง สายตาของเพชรก็เหลือบไปเห็นกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังขนย้ายกล่องไม้ขนาดใหญ่ลงจากรถตู้ที่จอดซุ่มอยู่

"นั่นไง... สิ่งที่พวกเขากำลังหา" เพชรกล่าว พลางชี้ไปยังกล่องไม้เหล่านั้น

"แต่... มันคืออะไร?" นภาถาม

"ฉันไม่แน่ใจ... แต่ดูเหมือนว่ามันจะสำคัญมาก" เพชรตอบ

ทันใดนั้นเอง หนึ่งในกลุ่มคนชุดดำก็หันมาทางพวกเขา สายตาของเขาจับจ้องมาที่เพชรอย่างเฉียบพลัน

"พวกมันอยู่ที่นี่!" เสียงตะโกนดังขึ้น

สิ้นเสียงนั้น กลุ่มคนชุดดำก็หันมาทางเพชรและนภาเป็นตาเดียว

"แย่แล้ว!" นภาอุทาน

"หลบเร็ว!" เพชรตะโกนพลางดึงมือนภาให้เข้าไปหลบอยู่หลังถังขยะใบใหญ่

กระสุนปืนดังสนั่นหวั่นไหว แตกกระจายไปทั่วบริเวณ เศษปูนร่วงหล่นลงมาจากกำแพง

"พวกมันรู้ว่าเราอยู่ที่นี่" เพชรกล่าวเสียงเครียด "ดูเหมือนว่า... รอยร้าวในใจฉัน มันอาจจะกำลังจะนำพามาซึ่งเรื่องร้ายแรงยิ่งกว่าที่คิด"

เขาตั้งท่าเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่เปลี่ยนไปในตัวเขา ความรู้สึกสั่นคลอนเมื่อครู่ บัดนี้กลับกลายเป็นความเด็ดเดี่ยวที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด

"ฉันจะไม่ยอมให้พวกแกทำร้ายใครได้อีก" เขาพึมพำกับตัวเอง พลางสบตากับนภาที่ยืนอยู่ข้างๆ อย่างมั่นคง

ถึงแม้จะมีรอยร้าวปรากฏขึ้นในจิตใจ แต่เพชรก็รู้ดีว่า เขาจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องคนที่เขารัก และเพื่อไขความลับที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง "เงามายา" นี้ให้ได้

การเผชิญหน้าครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น และครั้งนี้... มันอาจจะเป็นการเผชิญหน้าที่อันตรายที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา