ตอนที่ 25 — รอยร้าวในเงามายา

ลมหนาวโหยหวนพัดผ่านซอกหลืบของตรอกแคบๆ กัดเซาะความอบอุ่นของราตรีให้เลือนหายไป เพชรยืนนิ่งอยู่กลางความมืดที่โอบล้อม ซ่อนเร้นกายภายใต้เงาของอาคารเก่าแก่ ลมเหล่านั้นไม่ได้เพียงแค่พัดพาเอาความเย็นยะเยือกมาสู่ผิวกาย แต่ยังพัดพาเอาความรู้สึกบางอย่างที่บอบบางและกำลังจะแตกสลายเข้ามาในห้วงคำนึงของเขา ความรู้สึกราวกับน้ำแข็งบางๆ ที่ก่อตัวขึ้นภายในใจ ‌กำลังขยายอาณาเขตอย่างช้าๆ บดขยี้ความมั่นคงที่เคยมี

หากแต่ความหนาวเหน็บภายนอกนั้น ไม่อาจเทียบเคียงได้กับความร้าวฉานที่กำลังคืบคลานเข้ามาในใจ ความสั่นคลอนที่เกิดขึ้นไม่ใช่เพียงความรู้สึกที่ไม่สบายตัว แต่เป็นสัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้นในจิตวิญญาณ เป็นการยืนยันถึงการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

"แกมาถึงแล้วสินะ" เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นจากมุมมืด ร่างของชายฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่ปรากฏตัวขึ้นราวกับลอยออกมาจากเงามืด ​แสงจันทร์สลัวลอดผ่านช่องหน้าต่างที่ผุพัง ส่องกระทบใบหน้าของเขา เผยให้เห็นรอยแผลเป็นยาวเหยียดที่พาดผ่านโหนกแก้มซ้าย ดวงตาของเขาฉายแววเย็นชา ทว่ามีความเจ็บปวดแฝงเร้นอยู่

เพชรหันไปมอง ชายผู้นั้นคือ "เสือ" หนึ่งในสมาชิกเก่าแก่ที่สุดของกลุ่มเงามายา ‍ผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเสาหลักที่แข็งแกร่ง แต่บัดนี้กลับดูทรุดโทรมลงไปมาก

"ข้ามาตามที่นัดไว้" เพชรตอบเสียงเรียบ พยายามระงับความรู้สึกที่กำลังตีรวนอยู่ในอก

"เห็นแก่ความภักดีที่แกเคยมีให้ข้า ข้าจะให้โอกาสแกอธิบาย" เสือเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว เงาร่างของเขาทาบทับลงบนพื้นหินเย็นเยียบ "แต่ถ้าคำอธิบายของแกมันชวนให้เชื่อไม่ลง...แกก็รู้ผล"

เพชรสูดลมหายใจลึก ‌พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะ "ข้าไม่ได้ทรยศ แต่ข้ากำลังพยายามปกป้อง"

"ปกป้อง? ปกป้องใคร? ปกป้องพวกมันที่กำลังจะทำลายทุกสิ่งที่เราสร้างมาอย่างนั้นรึ!" เสียงของเสือดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด "แกมันก็แค่เด็กหนุ่มที่หลงผิด คิดว่าตัวเองฉลาดกว่าคนอื่น! ‍แกไม่รู้หรอกว่ากลุ่มเงามายานี้มีความสำคัญต่อเมืองนี้มากแค่ไหน!"

"ข้ารู้ดี" เพชรกล่าว "แต่พวกเรากำลังเดินอยู่บนเส้นทางที่ผิด พวกเรากำลังถูกชักจูงให้ทำสิ่งที่เลวร้ายโดยไม่รู้ตัว"

"ถูกชักจูง?" เสือหัวเราะเยาะ "แกคิดว่าใครกันที่ชักจูง? หัวหน้าใหญ่ของเราน่ะรึ? แกกล้าดียังไง!"

"หัวหน้าใหญ่...ท่านกำลังถูกครอบงำ" ​เพชรเลือกใช้คำที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ "มีบางอย่างกำลังบิดเบือนการตัดสินใจของท่าน ทำให้ท่านมองเห็นแต่สิ่งที่จะนำพาเราไปสู่หายนะ"

"ไร้สาระ!" เสือตะคอก "แกมันก็แค่หาข้ออ้างให้กับความผิดพลาดของตัวเอง! แกมันก็แค่พยายามจะปัดความรับผิดชอบ!"

"ข้าไม่ได้กำลังหาข้ออ้าง" เพชรกล่าว "ข้ากำลังพยายามแก้ไขในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น"

"แก้ไข? ​ด้วยการไปแอบพบปะกับพวกสายลับของทางการอย่างนั้นรึ? ด้วยการส่งข่าวให้พวกมันล่วงรู้แผนการของเราอย่างนั้นรึ?" คำกล่าวหาของเสือดังก้องในความเงียบ เขาเดินเข้ามาประชิดตัวเพชรมากขึ้น จนเกือบจะจมูกชนจมูก

เพชรไม่ตอบ เขาเพียงแค่มองเข้าไปในดวงตาของเสือ เห็นความขัดแย้งที่กำลังปะทุอยู่ภายในนั้น เห็นความภักดีเก่าแก่ที่กำลังถูกบั่นทอนด้วยความสงสัยและความโกรธ

"ข้าเชื่อในหัวหน้าใหญ่" ​เพชรเอ่ยเสียงหนักแน่น "แต่สิ่งที่ท่านกำลังทำ...ข้าไม่อาจยอมรับได้"

"และแกคิดว่าสิ่งที่แกกำลังทำอยู่นี้ถูกต้องแล้วรึ?" เสือถาม ดวงตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย "แกกำลังจะทำลายทุกอย่าง! ชื่อเสียงของกลุ่มเงามายา! ความเชื่อใจของสมาชิก! ทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเราต่อสู้มาตลอด!"

"ข้ากำลังพยายามรักษาทุกอย่างไว้" เพชรยืนยัน "ข้ากำลังพยายามดึงหัวหน้าใหญ่กลับมา ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป"

"แล้วถ้าแกทำไม่สำเร็จล่ะ?" เสือถามเสียงลอดไรฟัน "แกคิดว่าพวกมันจะไว้ชีวิตแกงั้นรึ? พวกมันจะยอมให้คนอย่างแกมีชีวิตอยู่หลังจากที่รู้ความลับของพวกเรา?"

"ข้าไม่เคยหวังให้ใครไว้ชีวิต" เพชรกล่าว "ข้าทำในสิ่งที่ข้าคิดว่าถูกต้อง"

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร็วดังมาจากด้านหลัง เสือหันไปมองอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นตึงเครียด

"มาแล้วสินะ" เสือพึมพำ "พวกมันรู้แล้วว่าแกอยู่ที่นี่"

ร่างอีกสองร่างปรากฏขึ้นจากเงามืด เป็นชายหนุ่มสองคนในชุดสีดำทะมึน ใบหน้าของพวกเขาเย็นชา ดวงตาฉายแววอำมหิต

"เสือ" ชายคนหนึ่งในนั้นเอ่ยชื่อของเสืออย่างเย็นชา "เจ้าพาเขามาที่นี่ทำไม?"

"ข้าแค่มาคุยกับเด็กคนนี้" เสือตอบ พยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติ แต่เพชรสัมผัสได้ถึงความสั่นเครือบางๆ ที่แฝงอยู่ในนั้น

"คุย?" ชายคนที่สองยิ้มมุมปากอย่างเหี้ยมเกรียม "ดูเหมือนว่าการคุยของเจ้าจะนำพาภัยมาสู่พวกเรานะ"

"เพชร" ชายคนแรกหันมามองเพชรอย่างพิจารณา "เจ้าทำผิดพลาดครั้งใหญ่"

"ข้าไม่ได้ทำผิด" เพชรตอบอย่างมั่นคง "แต่พวกท่านกำลังจะทำ"

"อย่าได้ปากดี!" ชายคนที่สองตะโกน "เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร! กล้ามาสั่งสอนพวกเรา!"

"ข้าไม่ได้สั่งสอน" เพชรกล่าว "ข้าแค่กำลังบอกในสิ่งที่ข้าเห็น"

"สิ่งที่แกเห็นมันคือภาพลวงตา!" ชายคนแรกกล่าว "นายท่านของเราไม่ได้กำลังจะทำลายเมืองนี้ แต่กำลังจะปกป้องมันจากภัยคุกคามที่ใหญ่กว่า!"

"ภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่กว่า?" เพชรเลิกคิ้ว "แล้วภัยคุกคามนั้นคืออะไร? แล้วทำไมเราถึงต้องทำสิ่งที่โหดร้ายและไร้มนุษยธรรมเพื่อต่อสู้กับมัน?"

"เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้" ชายคนที่สองกล่าว "หน้าที่ของเจ้าคือเชื่อฟัง!"

"ข้าไม่สามารถเชื่อฟังในสิ่งที่ข้าไม่เห็นด้วย" เพชรตอบ "และข้าจะไม่ยอมให้ใครก็ตามมาบงการให้ข้าทำสิ่งที่ขัดต่อมโนธรรม"

"มโนธรรมของแกมันจะนำพาความฉิบหายมาสู่พวกเราทุกคน!" ชายคนแรกตะคอก "หากแกยังยืนกรานเช่นนี้...แกก็ต้องถูกกำจัด!"

สิ้นคำ ชายทั้งสองก็พุ่งเข้าใส่เพชรอย่างรวดเร็ว ร่างของพวกเขาเคลื่อนไหวราวกับสายลม รวดเร็วและเงียบเชียบ

แต่เพชรไม่ได้ตกใจ เขาคาดการณ์สิ่งนี้ไว้แล้ว

เมื่อร่างของศัตรูทั้งสองพุ่งเข้ามาใกล้ เพชรก็กระโจนหลบอย่างพลิ้วไหว ร่างกายของเขาเบาหวิวราวกับขนนก เขาหลบการโจมตีได้อย่างหวุดหวิด ชายทั้งสองคนผิดคาด การเคลื่อนไหวของเพชรเหนือกว่าที่พวกเขาประเมินไว้

"เร็ว!" ชายคนแรกตะโกน "อย่าให้มันหนีไปได้!"

การต่อสู้เริ่มขึ้นในความมืดของตรอกแคบๆ เพชรหลบหลีกการโจมตีของทั้งสองคนได้อย่างคล่องแคล่ว การเคลื่อนไหวของเขานั้นไม่ใช่แค่การหลบหนี แต่เป็นการหาจังหวะตอบโต้

ทันใดนั้นเอง ร่างของเสือที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พลันเคลื่อนไหว เขาตะโกนเสียงดัง "พวกแกหยุดเดี๋ยวนี้นะ!"

เสือพุ่งเข้าขวางการโจมตีของชายคนที่สองไว้ได้ทันเวลา เขาใช้ท่อนแขนปัดป้องการฟาดฟันของอีกฝ่ายอย่างยากลำบาก

"เสือ!" ชายคนแรกตะโกนอย่างไม่เชื่อสายตา "เจ้ากำลังทำอะไร!"

"ข้ากำลังทำในสิ่งที่ถูกต้อง!" เสือตะคอก ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจากการต่อสู้ "เจ้าสองคนนั่นแหละที่กำลังเดินผิดทาง!"

"เจ้าทรยศพวกเรา!" ชายคนที่สองตะโกนด้วยความโกรธแค้น

"ข้าไม่ได้ทรยศ" เสือตอบ "ข้าแค่กำลังรักษาความเชื่อของข้าไว้! ความเชื่อที่ว่าเราจะปกป้องเมืองนี้อย่างแท้จริง ไม่ใช่การทำลายมัน!"

เพชรมองภาพตรงหน้าอย่างประหลาดใจ เสือ...คนที่ดูเหมือนจะภักดีต่อหัวหน้าใหญ่มาตลอด บัดนี้กลับยืนหยัดต่อสู้เพื่อเขา

"เจ้าจะเสียใจที่เลือกเส้นทางนี้ เสือ" ชายคนแรกกล่าวเสียงเย็นชา "พวกเราจะไม่ปล่อยให้เจ้ากับเด็กคนนี้มีชีวิตอยู่!"

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ระหว่างเพชรที่กำลังเผชิญหน้ากับชายคนแรก และเสือที่กำลังต่อสู้กับชายคนที่สอง

เพชรสัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้าที่เริ่มคืบคลานเข้ามา แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ เขายังคงหลบหลีกการโจมตี พร้อมกับสังเกตการณ์ทุกการเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้

ในขณะเดียวกัน เสือกำลังเสียเปรียบ เขาถูกโจมตีอย่างหนักหน่วง แต่เขาก็ยังคงต่อสู้ต่อไป ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเลือดที่ไหลซึม

"เพชร...หนีไป!" เสือตะโกนเสียงแหบพร่า "ข้าจะถ่วงเวลาให้!"

เพชรมองเสือด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เขาเห็นความเสียสละที่ยิ่งใหญ่ ชายผู้นี้กำลังยอมแลกชีวิตเพื่อเขา

"ข้าไม่ทิ้งท่าน!" เพชรตะโกนกลับ "เราจะไปด้วยกัน!"

แต่คำพูดของเพชรก็ดังไม่ทัน ชายคนแรกที่เห็นโอกาส ก็พุ่งเข้าใส่เพชรอย่างรวดเร็ว

เพชรเบี่ยงตัวหลบ แต่ก็ไม่ทันการ เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นผ่านสีข้าง

ท่ามกลางความโกลาหลนั้นเอง เสียงเพลงแผ่วเบาดังขึ้นจากที่ใดที่หนึ่ง เป็นท่วงทำนองที่คุ้นหู...ท่วงทำนองที่เขาเคยได้ยินจาก...

"เสียงนั่น..." เพชรพึมพำ

ทันใดนั้นเอง สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

ร่างของชายทั้งสองที่กำลังต่อสู้กับเพชรและเสือ พลันแข็งทื่อไปในอากาศ ราวกับถูกหยุดด้วยแรงที่มองไม่เห็น

ประกายแสงสีม่วงอ่อนๆ วาบขึ้นรอบตัวพวกเขา ก่อนที่ร่างของพวกเขาจะค่อยๆ สลายไป เหลือเพียงฝุ่นสีม่วงเรืองรองที่ค่อยๆ จางหายไปในความมืด

ความเงียบกลับคืนมาอีกครั้ง เหลือเพียงเพชรที่ยืนนิ่งด้วยความตกตะลึง และเสือที่ทรุดตัวลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง

"เกิดอะไรขึ้น?" เสือถามเสียงแผ่วเบา

เพชรไม่ตอบ เขาพยายามประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้น ภาพการสลายไปของศัตรูนั้นน่าเหลือเชื่อเกินกว่าที่จะเข้าใจ

แล้วเขาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างบนพื้น...

เหรียญสีเงินสลักลายที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ตกอยู่ไม่ไกลจากจุดที่ศัตรูสลายไป

เขาหยิบมันขึ้นมาดู มันเย็นเฉียบในมือ สลักลวดลายที่ซับซ้อนและงดงาม

"นี่มัน..." เพชรพึมพำ

เขารู้สึกถึงความเชื่อมโยงบางอย่างกับเหรียญนี้...

แล้วเสียงเพลงแผ่วเบานั้น ก็ดังขึ้นอีกครั้ง...คราวนี้ชัดเจนกว่าเดิม...ราวกับกำลังเรียกหาเขา...

เพชรเงยหน้าขึ้นมองไปในความมืด...ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความสงสัยและความมุ่งมั่น...

บางสิ่งกำลังเปลี่ยนแปลง...บางสิ่งกำลังเผยตัวออกมา...และเขาจะต้องค้นหาคำตอบให้ได้...ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป...