ตอนที่ 26 — พิรุณสังหาร

ลมหนาวโหยหวนในตอนที่แล้ว ยังคงกอดรัดเมืองหลวงแห่งนี้ไว้ แต่บัดนี้ มันได้ผสมผสานเข้ากับละอองฝนโปรยปรายเย็นเยียบ ก่อตัวเป็นผืนม่านสีเทาที่บดบังแสงจันทร์จนมิด เพชรยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ หยดน้ำเย็นเฉียบกระทบผิวกายราวกับคมมีดนับพันที่กรีดแทงลงมา แต่ความเจ็บปวดทางกายนั้นช่างเล็กน้อยนัก ‌เมื่อเทียบกับความปั่นป่วนภายในใจที่กำลังถาโถมเข้าใส่

ภาพของ “ดาวเดือน” หญิงสาวผู้เป็นดั่งแสงสว่างท่ามกลางความมืดมิด ยังคงก้องอยู่ในมโนสำนึกของเขา ดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความหวัง กำลังถูกความสิ้นหวังกลืนกิน ความลับดำมืดที่เขาเพิ่งค้นพบมันได้กระชากเอาโลกทั้งใบของเขาให้พลิกคว่ำ การที่รู้ว่าผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจ ​กำลังถูกผูกมัดอยู่กับแผนการอันชั่วร้ายของกลุ่ม "เงามายา" คือความทรมานที่แสนสาหัสยิ่งกว่าสิ่งใด

"ดาวเดือน..." เสียงของเขาแผ่วเบา ราวกับจะเอ่ยเรียกชื่อใครบางคนในความว่างเปล่า

เขาเหลือบมองไปยังตรอกแคบๆ เบื้องหน้า อันเป็นทางเข้าสู่โลกอีกใบ โลกที่เขาพยายามจะหลีกเลี่ยงมาตลอด ‍แต่บัดนี้ มันกลับกลายเป็นเส้นทางเดียวที่จะนำเขาไปสู่การคลี่คลายทุกสิ่ง การเผชิญหน้ากับความจริงที่เจ็บปวด และการปกป้องคนที่เขารัก

"ไม่ว่าแกจะซ่อนตัวอยู่ที่ไหน ฉันก็จะตามหาจนเจอ" เพชรกล่าวกับตัวเองอย่างมุ่งมั่น เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่คร่ำครวญ เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้อง ‌ราวกับจะเย้ยหยันความอ่อนแอของมนุษย์

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่รีบร้อนก็ดังแว่วมาแต่ไกล เพชรหันขวับไปยังทิศทางของเสียง ร่างเงาหนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางสายฝน ร่างนั้นสวมเสื้อคลุมสีเข้ม ใบหน้าถูกซ่อนภายใต้หมวกปีกกว้าง เขาเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนเพชรพอจะมองเห็นได้รางๆ ‍ว่าเป็นใคร

"ท่านเพชร!" เสียงที่ดังขึ้นนั้นคุ้นเคยยิ่งนัก มันคือ "พยัคฆ์" ลูกน้องคนสนิทของเขาเอง

"พยัคฆ์ มาทำอะไรที่นี่?" เพชรเอ่ยถาม น้ำเสียงแฝงความประหลาดใจ

"ข้าเห็นท่านออกมายามวิกาลเช่นนี้ ​คิดว่าอาจมีเรื่องสำคัญ จึงรีบตามมาขอรับ" พยัคฆ์ตอบพลางก้าวเข้ามาใกล้ "แต่ดูจากสภาพแล้ว ท่านคงกำลังมีเรื่องหนักใจ"

เพชรพยักหน้าช้าๆ เขาไม่คิดจะปิดบังพยัคฆ์ ความไว้เนื้อเชื่อใจที่มีต่อลูกน้องคนนี้มีอยู่เต็มเปี่ยม "ข้าเพิ่งค้นพบความจริงบางอย่างเกี่ยวกับดาวเดือน..."

เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้พยัคฆ์ฟัง ​ตั้งแต่การพบสมุดบันทึกของบิดาตนเอง ไปจนถึงเบาะแสที่ชี้ว่าดาวเดือนอาจเข้าไปพัวพันกับ "เงามายา" ความไม่เชื่อปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพยัคฆ์ แต่เมื่อเห็นความจริงจังในแววตาของเพชร เขาก็เริ่มรับฟังอย่างตั้งใจ

"เป็นไปได้อย่างไรขอรับ! คุณหนู... คุณหนูดาวเดือนเนี่ยนะ ​จะไปยุ่งกับพวกเงามายา?" พยัคฆ์อุทานด้วยความตกใจ "ข้าไม่เชื่อเด็ดขาด!"

"ข้าเองก็ไม่อยากจะเชื่อเช่นกัน" เพชรตอบเสียงเครือ "แต่หลักฐานมันชัดเจนเหลือเกิน พยัคฆ์ ข้ากลัว... กลัวว่าดาวเดือนกำลังตกอยู่ในอันตราย"

"ถ้าเช่นนั้น เราต้องรีบช่วยคุณหนูขอรับ!" พยัคฆ์กล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "ท่านมีแผนแล้วใช่ไหมขอรับ?"

เพชรถอนหายใจยาว "แผนของข้าคือการเข้าไปยังฐานปฏิบัติการของเงามายา พวกมันต้องมีข้อมูลบางอย่างที่เกี่ยวกับดาวเดือนอยู่ที่นั่น"

"แต่ท่านเพชร... ที่นั่นมันอันตรายยิ่งนัก! เป็นที่ของพวกอสรพิษร้ายกาจ หากเราเข้าไปโดยไม่มีการเตรียมการที่ดี..." พยัคฆ์เอ่ยด้วยความกังวล

"ข้ารู้" เพชรตอบ "แต่ข้าไม่มีเวลาแล้ว พยัคฆ์ ถ้าเจ้าไม่สะดวก ข้าจะไปคนเดียวก็ได้"

"ไม่ขอรับ! ท่านจะไปคนเดียวได้อย่างไร! ข้าจะไปด้วยอย่างแน่นอน!" พยัคฆ์ยืนกราน "ถึงแม้จะอันตรายเพียงใด ข้าก็จะอยู่เคียงข้างท่าน!"

รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเพชร "ดีมากพยัคฆ์ ข้าไว้ใจเจ้าเสมอ"

ทั้งสองมองหน้ากัน ก่อนจะหันไปทางตรอกแคบๆ อันเป็นประตูสู่ความลับดำมืด พายุฝนยังคงโหมกระหน่ำ ราวกับจะเตือนให้ทั้งสองรู้ถึงภัยอันตรายที่กำลังจะเผชิญ

"เราไปกันเถอะ" เพชรกล่าว เสียงของเขามั่นคงขึ้นอีกครั้ง

ทั้งสองก้าวเข้าไปในตรอกแคบๆ ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไป ความมืดก็โอบล้อมพวกเขาทันที กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสาบสางของเมืองเก่าแทรกซึมเข้ามาในอากาศ เสียงฝนที่เคยได้ยินภายนอกก็เบาลง ทว่าเสียงน้ำหยดที่ดังติ๋งๆ จากผนังเปียกชื้นกลับดังชัดเจนขึ้น

"ที่นี่... ไม่เหมือนที่เคยเห็น" พยัคฆ์กระซิบ

"พวกมันซ่อนตัวได้แนบเนียนจริงๆ" เพชรตอบ ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ พยายามปรับสายตาให้คุ้นชินกับความมืด

พวกเขาเดินลึกเข้าไปในตรอกเรื่อยๆ ผนังที่เคยเป็นอิฐมอญเก่าๆ บัดนี้กลับกลายเป็นคอนกรีตดิบๆ ที่ประดับด้วยภาพวาดกราฟฟิตี้ที่ดูน่าขนลุก บางภาพเป็นสัญลักษณ์แปลกประหลาดที่เพชรไม่เคยเห็นมาก่อน

"สัญลักษณ์พวกนั้น..." พยัคฆ์ชี้ไปที่ภาพวาดหนึ่ง "ข้าเคยเห็นมัน... บนตัวของพวกอันธพาลที่เคยมีเรื่องกับเราเมื่อครั้งก่อน!"

เพชรขมวดคิ้ว "แสดงว่าพวกเงามายา มีเครือข่ายอยู่ที่นี่จริงๆ"

พวกเขาเดินลัดเลาะผ่านซอกซอยเล็กๆ น้อยๆ ที่ซับซ้อน ราวกับเขาวงกต ผู้คนในละแวกนี้ดูจะน้อยลงไปทุกที แสงไฟสลัวๆ ที่ลอดออกมาจากหน้าต่างบางบาน ยิ่งทำให้บรรยากาศดูอึมครึมและน่าหวาดหวั่น

"ข้าได้ยินเสียงคน" พยัคฆ์กระซิบ พลางชักมีดสั้นที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกมา

เพชรพยักหน้า เขาได้ยินเช่นกัน เสียงพูดคุยที่ดังมาจากทางด้านหน้า แต่เป็นเสียงภาษาที่ฟังดูแปลกหู ไม่ใช่ภาษาที่เขาคุ้นเคย

ทั้งสองย่องเข้าไปใกล้ พยายามซ่อนตัวอยู่หลังกองขยะขนาดใหญ่ เพชรค่อยๆ โผล่หน้าออกไปมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

เบื้องหน้าของพวกเขาคือลานกว้างที่ซ่อนตัวอยู่หลังอาคารร้างแห่งหนึ่ง มีแสงไฟสว่างจ้าจากตะเกียงน้ำมันหลายดวงสาดส่องไปทั่ว บริเวณนั้นมีชายฉกรรจ์หลายคนยืนล้อมวงสนทนากันอยู่ พวกเขาสวมเสื้อผ้าสีดำสนิท และบางคนก็มีรอยสักเป็นรูปงูเลื้อยพัน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่เพชรเคยเห็นในเอกสารลับของบิดาตนเอง

"พวกนั้น... คือคนของเงามายาแน่ๆ" เพชรกล่าวเสียงเบา

"แล้วเราจะเข้าไปยังไงขอรับ?" พยัคฆ์ถาม

"ต้องหาทางอื่น" เพชรตอบ เขาสำรวจไปรอบๆ ลานอย่างละเอียด สายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่ประตูเหล็กบานหนึ่งที่อยู่มุมสุดของลาน ประตูนั้นดูแข็งแรงและปิดสนิท

"ประตูนั่น..." เพชรชี้ "ข้าว่ามันน่าจะนำไปสู่ที่ที่พวกเราต้องการ"

"แต่มีคนเฝ้าอยู่ขอรับ" พยัคฆ์ชี้ไปยังชายฉกรรจ์สองคน ที่ยืนกอดอกมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง

"ข้าจะทำให้พวกมันเสียสมาธิเอง" เพชรกล่าว พลางยิ้มมุมปาก "เจ้าคอยดูจังหวะให้ดี"

เพชรหยิบก้อนหินขนาดพอเหมาะจากพื้นขึ้นมา เขาเล็งไปที่ถังโลหะใบหนึ่งที่วางอยู่ห่างออกไปไม่มากนัก เมื่อได้จังหวะ เขาก็ขว้างก้อนหินออกไปอย่างแม่นยำ

"ปัง!" เสียงถังโลหะกระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหว ชายฉกรรจ์ทั้งสองคนหันขวับไปยังทิศทางของเสียงด้วยความตกใจ

"เฮ้ย! เสียงอะไรวะ!" หนึ่งในนั้นตะโกน

"ไปดูกัน!"

ทั้งสองรีบวิ่งไปยังทิศทางที่เกิดเสียง เพชรรีบคว้ามือพยัคฆ์ "ไป!"

ทั้งสองวิ่งฝ่าความมืดไปยังประตูเหล็กอย่างรวดเร็ว เพชรใช้เครื่องมือเล็กๆ ที่พกติดตัวมาไขลูกบิดประตูอย่างชำนาญ แม้ว่าจะมีเสียงตะโกนไล่หลังมา แต่เขาก็ยังคงทำงานของเขาต่อไป

"แกร็ก!" เสียงลูกบิดดังขึ้น ประตูเหล็กเปิดออก เผยให้เห็นบันไดวนที่ทอดลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง

"เร็วเข้า!" เพชรผลักพยัคฆ์เข้าไปก่อน แล้วตามเข้าไปปิดประตูอย่างรวดเร็ว

เสียงฝีเท้าของพวกอันธพาลใกล้เข้ามา เพชรภาวนาขอให้พวกเขาไม่พบประตูที่เปิดออก

พวกเขาลงบันไดวนไปเรื่อยๆ ความเย็นยะเยือกยิ่งเพิ่มขึ้น ยิ่งลงไปลึกเท่าไหร่ กลิ่นอับก็ยิ่งรุนแรงขึ้น ราวกับเป็นกลิ่นของความลับและความตาย

ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงพื้นด้านล่าง เป็นห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และตู้เก็บเอกสารมากมาย แสงไฟสีเขียวอ่อนๆ ส่องสว่างทั่วบริเวณ สร้างบรรยากาศที่น่าอึดอัด

"ที่นี่... คือฐานปฏิบัติการของพวกเงามายาจริงๆ" พยัคฆ์อุทานด้วยความทึ่ง

เพชรมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว สายตาของเขาพุ่งเป้าไปที่โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ใจกลางห้อง บนโต๊ะนั้นมีแฟ้มเอกสารวางเรียงรายอยู่หลายปึก

"ข้าจะค้นหาเอกสารเกี่ยวกับดาวเดือน เจ้าคอยระวังหลังให้ข้า" เพชรกล่าว

ขณะที่เพชรกำลังค้นหาเอกสาร พยัคฆ์ก็ยืนสอดส่องอยู่บริเวณทางเข้า เขาได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากทางเดินด้านใน

"ท่านเพชร... เหมือนจะมีคนอยู่ข้างใน" พยัคฆ์กระซิบ

เพชรเงยหน้าขึ้นมาทันที "เรารู้"

ทันใดนั้นเอง ร่างเงาหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นจากมุมหนึ่งของห้อง เป็นร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อคลุมสีดำที่คล้ายกับชุดของพวกอันธพาล แต่ดูหรูหรากว่า ร่างนั้นก้าวออกมาอย่างช้าๆ ภายใต้แสงไฟที่สลัวๆ ทำให้เห็นใบหน้าของเขาได้รางๆ

"คาดไม่ถึง... ที่จะมีคนกล้าบุกเข้ามาถึงที่นี่" เสียงนั้นแหวนแหวน นุ่มลึก แต่แฝงไปด้วยอำนาจ

เพชรยืนนิ่ง สายตาจ้องมองไปยังร่างนั้นอย่างไม่กระพริบ "เจ้าคือใคร!"

"ข้าคือผู้ดูแล... ของสถานที่แห่งนี้" ร่างนั้นตอบ "และเจ้า... ก็คือศัตรู"

ทันใดนั้นเอง ร่างของชายปริศนาผู้นั้นก็พุ่งเข้าใส่เพชรอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า ฟันดาบสีดำเงาวาวที่อยู่ในมือของเขาสะท้อนแสงไฟอย่างน่ากลัว

เพชรตั้งรับไม่ทัน เขาพุ่งหลบไปด้านข้างอย่างฉิวเฉียด แต่คมดาบก็เฉียดโดนแขนเสื้อของเขาไปเพียงนิดเดียว

"อ้า!" พยัคฆ์ร้องขึ้นเมื่อเห็นว่าเพชรกำลังตกอยู่ในอันตราย

การต่อสู้ที่ดุเดือดได้เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความลับดำมืดของกลุ่ม "เงามายา" เพชรต้องต่อสู้กับศัตรูที่แข็งแกร่งและไม่คาดฝัน โดยไม่รู้ว่าแท้จริงแล้ว "ดาวเดือน" ของเขากำลังเผชิญหน้ากับอะไรอยู่กันแน่

การต่อสู้ครั้งนี้จะเป็นอย่างไร? เพชรจะค้นพบความจริงเกี่ยวกับดาวเดือนได้หรือไม่? และอันตรายที่แท้จริงของ "เงามายา" คืออะไร?