ตอนที่ 27 — ม่านหมอกแห่งความจริง

ละอองฝนเย็นเยียบที่เริ่มหนักขึ้น โปรยปรายลงมากลืนกินความชัดเจนของทิวทัศน์รอบกาย เพชรยืนนิ่งอยู่กลางสายฝนที่เริ่มโหมกระหน่ำ แต่แทนที่จะรู้สึกถึงความเปียกชื้นที่รุกคืบเข้ามา เขากลับรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่ก่อตัวจากภายใน ความเย็นที่ทิ่มแทงเข้าไปถึงขั้วหัวใจ ยิ่งกว่าความหนาวเหน็บจากฟากฟ้าใดๆ

ในตอนที่แล้ว เขาเพิ่งเผชิญหน้ากับความจริงอันน่าตกใจ ‌ภาพมายาที่เขาเคยเชื่อมั่นกำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรง และครั้งนี้ ลมหนาวไม่ได้พัดพาเพียงแค่ความเย็นยะเยือก แต่ยังพัดพาสิ่งที่เหมือนจะมองไม่เห็นมาด้วย เป็นบางสิ่งที่มองไม่เห็น แต่สัมผัสได้ถึงการมีอยู่… เป็นความรู้สึกประหลาด ที่เหมือนมีใครกำลังจ้องมองเขาอยู่จากเงามืด

“แก… ​มาอยู่ที่นี่ทำไม?” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลังอาคารเก่าแก่ ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เงาที่สายฝนยิ่งทำให้มืดมิดกว่าเดิม

เพชรหันขวับกลับไป ดวงตาสีเข้มสุกใสราวกับนิลกาฬจับจ้องไปยังทิศทางของเสียงนั้น แสงไฟจากเสาไฟริมถนนสาดส่องมาเพียงเล็กน้อย เผยให้เห็นร่างเงาสูงใหญ่ ร่างที่เคยปรากฏอยู่ในความทรงจำของเขา… เงาร่างของ ‍“เมฆา” ชายหนุ่มผู้เป็นที่ปรึกษาคนสนิทของ “อรุณ” ผู้เป็นเหมือนพี่ชายของเขา

“เมฆา…” เพชรเอ่ยชื่อนั้นออกมาเบาๆ เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เป็นเพราะความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาในห้วงขณะนั้น

เมฆาค่อยๆ ‌ก้าวออกมาจากเงามืดอย่างช้าๆ สายฝนโปรยปรายลงมาบนใบหน้าหล่อเหลา แต่ดวงตาของเขากลับดูมืดมนยิ่งกว่าผืนฟ้าที่ปิดมิด “ฉันเฝ้าตามแกมานานแล้ว เพชร”

“ตามฉัน? ทำไม? แก… แกคือหนึ่งในนั้นใช่ไหม?” ‍เพชรเอ่ยถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อและสั่นคลอน

เมฆาหยุดยืนห่างจากเพชรไม่กี่ก้าว เขามองตรงมาที่เพชร สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเป็นมิตร บัดนี้กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะตีความซ่อนอยู่ “มันซับซ้อนกว่านั้น เพชร… ซับซ้อนกว่าที่แกเคยรู้”

“ซับซ้อน? ​แกกำลังจะบอกว่า สิ่งที่แกกับอรุณทำ… มันคือการหลอกลวงฉันงั้นเหรอ?” เพชรเอ่ยถาม เสียงของเขาเริ่มดังขึ้น แม้จะพยายามระงับอารมณ์ไว้ก็ตาม

เมฆาถอนหายใจเบาๆ “ไม่ได้หลอกลวง… แต่เป็นการปกป้อง”

“ปกป้อง? ​ปกป้องอะไร? จากอะไร?” เพชรย่างเท้าเข้าไปใกล้เมฆาเล็กน้อย ใบหน้าของเขาปรากฏความไม่พอใจอย่างชัดเจน

“จากความจริง… ที่โหดร้ายเกินกว่าแกจะรับไหว” เมฆาตอบกลับ สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่เพชร ราวกับกำลังประเมินปฏิกิริยาของอีกฝ่าย

“ความจริง? ​ความจริงที่แกสร้างขึ้นมาน่ะเหรอ? ความจริงที่ทำให้ฉันเชื่อว่า… ฉันเป็นใคร? ฉันเป็นอะไร? แกทำลายทุกอย่างที่ฉันเชื่อไปหมดแล้ว!” น้ำเสียงของเพชรเริ่มสั่นเครือ

“ฉันเข้าใจว่าแกกำลังรู้สึกยังไง… แต่สิ่งที่แกเห็น… มันเป็นเพียงภาพมายาที่ถูกสร้างขึ้นมาเท่านั้น” เมฆากล่าว

“ภาพมายา? แล้วแกคิดว่าฉันเป็นคนโง่รึไง! ที่จะเชื่อคำพูดของแกหลังจากสิ่งที่ฉันได้เห็นมา! ฉันเห็น… ฉันได้ยิน… ทุกอย่างมันชัดเจน!” เพชรตะโกน เสียงของเขาดังแข่งกับเสียงฝนที่สาดกระหน่ำ

“แกได้เห็น… แต่แกไม่ได้เข้าใจ” เมฆาขัดขึ้น “สิ่งที่แกเห็น… มันคือการแสดงที่เตรียมไว้… เพื่อปกป้องแก”

“แสดง? ป้องกันฉัน? จากใคร? แล้วทำไมต้องมาทำแบบนี้กับฉัน?” เพชรคำราม

“จาก ‘เงามายา’… กลุ่มที่เรากำลังเผชิญหน้าอยู่” เมฆากล่าว

คำว่า “เงามายา” ที่หลุดออกมาจากปากของเมฆา ทำให้เพชรชะงักไปครู่หนึ่ง เขาจำชื่อนี้ได้ดี เป็นชื่อที่เขาได้ยินจาก “เซร่า” ในวันที่เธอพยายามเตือนเขา

“เงามายา… พวกเขาคือคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี่งั้นเหรอ?” เพชรถาม

“ใช่… และพวกเขาต้องการตัวแก” เมฆาตอบ

“ต้องการตัวฉัน? ทำไม?”

“เพราะแก… คือกุญแจสำคัญ” เมฆาเว้นจังหวะ “แกมีพลัง… พลังที่พวกเขาต้องการจะช่วงชิงไป”

“พลัง? พลังอะไร?” เพชรเริ่มรู้สึกสับสน เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองมีพลังพิเศษใดๆ

“พลังแห่ง ‘เพชร’… พลังที่สืบทอดกันมาในสายเลือดของแก… พลังที่สามารถบิดเบือนความจริง… สร้างภาพลวงตา… และควบคุมจิตใจของผู้คน” เมฆากล่าว ดวงตาของเขาสบประสานกับเพชรอย่างแน่วแน่

เพชรรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง คำพูดของเมฆาเหมือนมีดที่กรีดแทงเข้าไปในจิตใจของเขา เขาจำได้ถึงความรู้สึกประหลาดที่เคยเกิดขึ้นกับเขา… ความรู้สึกที่เหมือนสามารถมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น… หรือความรู้สึกที่เหมือนสามารถควบคุมบางสิ่งบางอย่างได้โดยที่เขาไม่รู้ตัว

“แก… แกกำลังพูดถึงเรื่องอะไร? ฉัน… ฉันไม่มีพลังอะไรทั้งนั้น!” เพชรปฏิเสธอย่างสั่นเครือ

“แกมี… แต่แกไม่รู้ตัว” เมฆาเดินเข้ามาใกล้เพชรมากขึ้น “อรุณ… เขาพยายามปกป้องแกมาตลอด… เขาพยายามซ่อนเร้นความสามารถของแก… เพื่อไม่ให้ ‘เงามายา’ รู้ตัว”

“แต่… แต่สิ่งที่ฉันเห็น… ความทรงจำที่สั่นคลอน… มันคืออะไร?” เพชรถาม

“มันคือผลกระทบ… ที่เกิดจากความพยายามของ ‘เงามายา’ ที่จะเข้าถึงแก… พวกเขาพยายามจะปลุกพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวแก… และเมื่อพวกเขาทำไม่สำเร็จ… พวกเขาก็สร้างภาพมายาขึ้นมา… เพื่อทำให้แกสับสน… เพื่อให้แกเปิดเผยพลังของตัวเองออกมา… โดยที่แกไม่รู้ตัว”

เพชรยืนนิ่ง ฟังคำพูดของเมฆาด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งตกใจ สับสน และโกรธเคือง ภาพที่เขาได้เห็นเมื่อไม่นานนี้… ภาพของ “อรุณ” ที่กำลังวางแผนกับใครบางคน… ภาพนั้นมันคืออะไร? มันเป็นส่วนหนึ่งของแผนการนี้จริงๆ หรือ?

“แล้ว… แล้วภาพที่ฉันเห็น… ในคืนนั้น… ในตอนที่ฉันไปที่ตึกร้าง… ฉันเห็นแก… กับใครบางคน… กำลังพูดคุยกัน…” เพชรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

เมฆาเงียบไปชั่วขณะ สายตาของเขามองออกไปยังความมืดที่ไร้ขอบเขต “ในคืนนั้น… ฉันกำลังพยายาม… หาทางแก้ปัญหา… เพื่อหยุดยั้งแผนการของ ‘เงามายา’… ฉันกำลังพยายาม… ที่จะหาทาง… พาแกออกมาจากที่นี่… อย่างปลอดภัย”

“แต่… ฉันเห็น… แกกำลังมอบบางสิ่งบางอย่างให้กับคนคนนั้น… ฉันเห็น… เขากำลังยิ้ม… ยิ้มแบบ… ที่ทำให้ฉันรู้สึก… หวาดกลัว…” เพชรกล่าว

“สิ่งที่แกเห็น… อาจจะไม่ใช่ทั้งหมด… ของสิ่งที่เกิดขึ้น… เพชร” เมฆาตอบ “บางครั้ง… การแสดง… ก็จำเป็น… เพื่อรักษาความลับ… เพื่อให้แผนการ… ดำเนินต่อไปได้อย่างราบรื่น…”

“การแสดง? แกกำลังจะบอกว่า… ทุกอย่างคือการแสดง? แม้กระทั่ง… ความรู้สึกของอรุณที่มีต่อฉัน? ความเป็นห่วง… ความอบอุ่น… ทั้งหมดนั่น… เป็นแค่การแสดงงั้นเหรอ?” เพชรถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

เมฆาส่ายหน้าช้าๆ “ไม่… ความรู้สึกของอรุณ… มันเป็นของจริง… แต่มันก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการ… ที่จะปกป้องแก… เขาต้องทำให้ ‘เงามายา’ เชื่อว่า… แกอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา… เพื่อที่พวกเขา… จะได้ไม่เข้ามาทำร้ายแก… โดยตรง”

“แล้ว… แล้วทำไม… ทำไมต้องหลอกฉันแบบนี้? ทำไมไม่บอกความจริงฉันตั้งแต่แรก?” เพชรถาม

“เพราะ… ถ้าแกได้รู้ความจริง… แกอาจจะทำอะไรโดยไม่คิด… อาจจะตกเป็นเป้าของ ‘เงามายา’ ได้ง่ายกว่านี้… อรุณ… เขาพยายามอย่างเต็มที่แล้ว… เพื่อให้แกปลอดภัย… แม้จะต้อง… แลกมาด้วย… ความเจ็บปวดของแกก็ตาม” เมฆากล่าว

ฝนยังคงสาดกระหน่ำลงมา ราวกับจะชะล้างทุกสิ่งทุกอย่างให้หายไป แต่กลับไม่สามารถชะล้างความสับสนและความเจ็บปวดที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจของเพชรได้

“แล้วตอนนี้… ฉันควรจะเชื่อใคร?” เพชรถามเสียงเบา “แก… หรือสิ่งที่ฉันเห็น… ด้วยตาของฉันเอง?”

เมฆาก้าวเข้ามาใกล้เพชรมากขึ้นอีก เขาเอื้อมมือมาวางบนไหล่ของเพชรอย่างแผ่วเบา “ฉันเข้าใจ… ว่ามันยาก… แต่… เชื่อฉัน… เชื่อว่า… ฉันต้องการช่วยแก… และอรุณ… เขาก็ต้องการช่วยแกเช่นกัน… เรากำลังต่อสู้กับ… ศัตรูที่ร้ายกาจ… และเราต้องการ… พลังของแก… ที่แท้จริง… เพื่อเอาชนะพวกเขา”

เพชรมองเข้าไปในดวงตาของเมฆา เขาเห็นความจริงใจ… ความเหนื่อยล้า… และความมุ่งมั่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาของมัน

“แต่… ถ้าฉันไม่ทำตาม… ถ้าฉันไม่เชื่อ… แกจะทำยังไง?” เพชรถาม

“ฉัน… จะไม่ทำร้ายแก… เพชร… แต่… ฉันจะพยายาม… ทำให้แกเข้าใจ… จนกว่าแกจะพร้อม… ที่จะรับความจริง…” เมฆากล่าว

ในขณะที่บทสนทนาของทั้งสองกำลังดำเนินไปนั้น เสียงประตูกลไกดังขึ้นเบาๆ จากด้านหลังของอาคารที่ทั้งสองยืนอยู่

“เสียงอะไรน่ะ?” เพชรหันไปมอง

เมฆาชะงักไป “น่าจะเป็น… ลูกน้องของ ‘เงามายา’… พวกเขาคงรู้แล้วว่าแกอยู่ที่นี่…”

“หมายความว่าไง? พวกเขาตามฉันมา?” เพชรเอ่ยถาม

“อาจจะ… หรืออาจจะ… เป็นแผนของพวกเขา… ที่จะล่อให้เราออกมา…” เมฆาตอบ ดวงตาของเขาสอดส่ายมองไปรอบๆ อย่างระแวง

ทันใดนั้น ร่างเงาหลายร่างก็ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดรอบๆ ตัวพวกเขา เสียงฝีเท้าที่ย่ำไปบนพื้นเปียกชื้นดังขึ้นพร้อมๆ กัน

“นี่ไง… ความจริง… ที่แกต้องเผชิญหน้า… เพชร…” เมฆากล่าว เสียงของเขาหนักแน่นขึ้น “เตรียมตัวให้พร้อม… เพราะการต่อสู้… เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น…”

เพชรยืนนิ่ง จ้องมองไปยังร่างเงาเหล่านั้นที่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ หัวใจของเขาสูบฉีดแรง แต่แทนที่จะเป็นความกลัว… มันกลับเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคย… ความรู้สึกของบางสิ่งที่กำลังจะปลุกขึ้นมา… บางสิ่งที่อยู่ภายในตัวเขา… รอคอยมานาน… รอคอยที่จะถูกปลดปล่อย…

ในคืนที่ฝนตกหนักเช่นนี้… โชคชะตาของเพชร… กำลังจะถูกตัดสิน… ด้วยน้ำมือของเขาเอง… หรือด้วยน้ำมือของ “เงามายา”… และความจริง… ที่ซ่อนเร้น… กำลังจะปรากฏ… ออกมา…