ตอนที่ 28 — เงามืดที่เผยตัว

สายฝนที่เริ่มโหมกระหน่ำ ราวกับจะชะล้างเอาความลับที่ซุกซ่อนใต้พื้นผิวของเมืองหลวงแห่งนี้ให้เปิดเผย เพชรรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง มิใช่ความเย็นจากหยาดฝน หากแต่เป็นความเย็นที่ก่อตัวขึ้นจากภายใน ลมหนาวที่หอบเอากลิ่นอายแห่งอันตรายมากับมันในตอนก่อนหน้านั้น บัดนี้ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น เมื่อผืนม่านสีเทาของเมฆฝนค่อยๆ ‌จางหายไป เผยให้เห็นดวงจันทร์เสี้ยวที่ส่องแสงเรืองรองลงมาอาบไล้ทั่วบริเวณ

เขาไม่ได้ยืนนิ่งอยู่เพียงลำพังอีกต่อไป เงาร่างผอมสูงในชุดคลุมสีดำทะมึน ปรากฏขึ้นจากความมืดเบื้องหลังเสาหินโบราณ ราวกับว่ามันถูกหล่อหลอมขึ้นจากความมืดมิดเหล่านั้น ดวงตาภายใต้ฮู้ดคลุม บัดนี้ฉายแววอำมหิตที่จ้องมองมายังเพชรโดยตรง

"ในที่สุด เจ้าก็เผยตัวออกมาเสียที" ​เสียงทุ้มต่ำ ราวกับเสียงกระซิบจากยมโลก ดังขึ้นท่ามกลางเสียงคร่ำครวญของสายฝน "ข้าคาดไว้แล้วว่า เจ้าจะมาถึงที่นี่"

เพชรไม่ได้ตอบโต้ เขาเพียงแค่ก้าวเท้าออกมายืนในที่ที่แสงจันทร์สาดส่องลงมาอย่างเต็มที่ เขาปลดฮู้ดคลุมออก เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว ‍ดวงตาของเขาทอประกายสีทองวาววับ สะท้อนแสงจันทร์จนดูน่าเกรงขาม

"ข้ามาเพื่อยุติเรื่องทั้งหมด" เพชรกล่าว เสียงของเขาหนักแน่น แต่แฝงไว้ด้วยความสงบนิ่งที่น่าประหลาด

"ยุติเรื่องทั้งหมด?" ชายในชุดคลุมหัวเราะเสียงเยาะ "เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร? เทพเจ้าหรือไง? ‌เจ้าเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา ที่หลงเข้ามาในเกมของพวกเรา"

"เกมที่พวกเจ้าพรากชีวิตผู้บริสุทธิ์ไปนับไม่ถ้วน" เพชรสวนกลับ "เกมที่พวกเจ้าก่อความเดือดร้อนให้กับผู้คนมากมาย"

"ความเดือดร้อน?" ชายในชุดคลุมกล่าว ใบหน้าภายใต้ฮู้ดเผยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว "นั่นคือสิ่งที่ข้าเรียกว่า 'สมดุล' ‍โลกนี้เต็มไปด้วยความเน่าเฟะ ความอ่อนแอ หากปราศจากผู้ชี้ทาง ผู้ที่จะคอยกรองสิ่งที่ดีออกจากสิ่งเลวร้าย"

"และเจ้าคิดว่าเจ้าคือผู้ชี้ทางนั่น?" เพชรถาม ดวงตาของเขาสบประสานกับดวงตาคมกริบของอีกฝ่าย "เจ้าคือผู้ที่สร้างความมืดมิด สร้างความหวาดกลัวต่างหาก"

"ความหวาดกลัวคือเครื่องมือ" ​ชายในชุดคลุมกล่าว "มันทำให้ผู้คนยอมทำตาม ทำให้ผู้คนเชื่อฟัง มันคืออำนาจที่แท้จริง"

ทันใดนั้น ชายในชุดคลุมก็ก้าวเท้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว ปลายแขนเสื้อสีดำกวาดไปในอากาศราวกับจะฉีกกระชากทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า เพชรเองก็ว่องไวไม่แพ้กัน เขาย่อตัวหลบหลีกการโจมตีนั้นอย่างเฉียดฉิว ​ก่อนจะสวนกลับด้วยหมัดที่เต็มไปด้วยพลัง

หมัดของเพชรปะทะเข้ากับแขนเสื้อสีดำของศัตรู เกิดเสียงดังสนั่นราวกับค้อนทุบเหล็ก แขนเสื้อสีดำนั้นแข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ ทว่ามันก็ยังไม่อาจต้านทานพลังของเพชรได้ทั้งหมด รอยปริเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนพื้นผิวของมัน

"พลังของเจ้า... น่าสนใจ" ชายในชุดคลุมกล่าว ​ดวงตาของเขาฉายแววประหลาดใจ "แต่ก็ยังไม่พอ"

เขาโบกมือไปในอากาศอย่างรวดเร็ว เงาร่างหลายร่างก็ปรากฏขึ้นจากรอบทิศทาง พวกมันเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบราวกับผีดิบ มีทั้งชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำ สวมชุดเกราะสีดำสนิท และกลุ่มหญิงสาวในชุดคลุมสีเข้ม ที่มีดวงตาเรืองรองด้วยแสงสีแดงฉาน

"ยินดีต้อนรับสู่ฐานทัพของพวกเรา 'เงามายา'" ชายในชุดคลุมกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "เจ้าคิดว่าเจ้าจะต่อกรกับพวกเราได้เพียงลำพังหรือ?"

เพชรมองไปยังกลุ่มเงามายาที่รายล้อมเขาอยู่รอบด้าน เขาไม่แสดงอาการหวาดหวั่นแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน รอยยิ้มบางๆ คลี่ออกบนมุมปากของเขา

"ข้าไม่ได้มาเพียงลำพัง" เพชรกล่าว

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังมาจากด้านหลังของเพชร แสงไฟฉายจากเจ้าหน้าที่ตำรวจจำนวนมากสาดส่องเข้ามาในบริเวณนั้น ราวกับถูกนำทางมาโดยเพชรเอง

"จับกุมพวกมันทั้งหมด!" เสียงตะโกนดังขึ้น

เหล่าสมาชิกของเงามายาที่คิดว่าตนเองอยู่เหนือการควบคุม บัดนี้ต้องตกตะลึงกับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝัน พวกเขาเริ่มแตกตื่น พยายามหลบหนีไปในความมืด

"เป็นไปไม่ได้!" ชายในชุดคลุมร้องอุทานด้วยความไม่เชื่อ "เจ้า... เจ้าไปเรียกพวกมันมาได้อย่างไร?"

"บางครั้ง การเปิดเผยทุกอย่าง ก็เป็นการปิดเกมที่ดีที่สุด" เพชรกล่าว พร้อมกับมองไปยังชายในชุดคลุมอย่างท้าทาย

การต่อสู้ปะทุขึ้นอย่างรวดเร็ว เจ้าหน้าที่ตำรวจที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี สามารถควบคุมสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว พวกเขาเข้าปะทะกับเหล่าสมาชิกเงามายาที่พยายามหลบหนี

เพชรไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการต่อสู้ของเจ้าหน้าที่ เขาเพียงแค่ก้าวเข้าไปหาชายในชุดคลุม ซึ่งบัดนี้ยืนนิ่งอย่างหัวเสีย

"เจ้าจะหนีไปไหนไม่ได้อีกแล้ว" เพชรกล่าว

"เจ้าคิดว่าจบแค่นี้หรือ?" ชายในชุดคลุมกล่าว หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "เจ้าคิดผิดแล้ว! พลังที่แท้จริงของข้า... เจ้าไม่มีวันเข้าใจ!"

จู่ๆ ร่างของชายในชุดคลุมก็เริ่มเรืองแสงเป็นสีดำทะมึน เปลวเพลิงสีดำราวกับเขม่าควันเริ่มก่อตัวขึ้นรอบกายของเขา อากาศโดยรอบเริ่มบิดเบี้ยว ราวกับจะถูกดูดกลืนเข้าไปในความมืดนั้น

"นี่คือพลังที่เจ้าไม่อาจต้านทานได้!" ชายในชุดคลุมตะโกนเสียงดัง

เพชรมองไปยังปรากฏการณ์ตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง เขารู้ดีว่านี่คือจุดสูงสุดของแผนการอันชั่วร้ายของเงามายา ที่จะใช้พลังบางอย่างเปิดทางไปสู่มิติที่มืดมิดกว่าเดิม

"ข้าจะหยุดเจ้า!" เพชรกล่าว

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่บัดนี้เริ่มมีแสงสีแดงฉานสาดส่องมาจากขอบฟ้า ราวกับจะเป็นสัญญาณเตือนถึงหายนะที่กำลังจะมาถึง

"ถึงเวลาแล้ว ที่เพชรจะเปล่งประกาย ท่ามกลางราตรีอันมืดมิด" เพชรพึมพำกับตัวเอง

ร่างของเขากระจายออกไปเป็นละอองแสงสีทองที่ส่องประกายวาววับ สะท้อนกับเปลวเพลิงสีดำของชายในชุดคลุม สร้างภาพที่ตระการตา แต่ก็แฝงไว้ด้วยอันตราย

ก่อนที่เปลวเพลิงสีดำจะแผ่ขยายไปทั่วบริเวณ เพชรก็พุ่งตัวเข้าใส่ชายในชุดคลุมด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ หมัดที่เปล่งประกายสีทองของเขาพุ่งตรงเข้าปะทะกลางอกของศัตรู

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว พลังอันมหาศาลปะทะกันอย่างรุนแรง แรงอัดอากาศพัดกระหน่ำจนผู้คนที่อยู่บริเวณใกล้เคียงต้องรีบหมอบลง

เมื่อควันและฝุ่นจางหายไป ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ทุกคนตะลึง

ชายในชุดคลุมหายไป ไม่มีร่องรอยแม้แต่น้อย มีเพียงรอยแตกขนาดใหญ่บนพื้นดิน ที่ยังคงเปล่งประกายสีดำเรืองรอง

เพชรยืนนิ่งอยู่กลางรอยแตกนั้น ร่างกายของเขาเปล่งประกายสีทองอ่อนๆ ราวกับจะฟื้นฟูจากพลังงานที่ใช้ไป

"มัน... มันหนีไปแล้ว" เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งอุทานด้วยความผิดหวัง

แต่เพชรไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่ก้าวเท้าออกจากรอยแตก ค่อยๆ เดินเข้าไปในความมืดที่เริ่มกลับคืนมาอีกครั้ง

"มันยังไม่จบ" เพชรกล่าว เสียงของเขาแผ่วเบา แต่กลับหนักแน่นเกินกว่าใครจะปฏิเสธ "นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น"

เบื้องหลังของเขา เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นมาจากมุมมืดของตรอก ราวกับจะมีใครบางคนกำลังจับตามองอยู่

"เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วหรือ? ฮ่าๆๆ... เจ้ายังเด็กเกินไปนัก"

เงาของบางสิ่งบางอย่างที่ใหญ่โตกว่าที่เคยเห็น ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในความมืด...

(โปรดติดตามตอนต่อไป)