สายฝนยังคงโปรยปรายไม่หยุดหย่อน ราวกับสวรรค์จะโศกเศร้าไปกับความจริงอันดำมืดที่กำลังจะถูกเปิดเผย ละอองเย็นเยียบที่เกาะกุมกายเพชรนั้นไม่ใช่ความเย็นจากธรรมชาติ หากแต่เป็นสัมผัสแห่งพลังงานบางอย่างที่แผ่ซ่านจากตัวเขาเอง เป็นความเย็นที่หนาวเหน็บถึงกระดูก เป็นความเย็นที่บอกเป็นนัยว่าเขากำลังก้าวเข้าสู่ดินแดนที่อันตรายยิ่งกว่าที่เคยเผชิญมา
ใบหน้าของเพชรฉายแววเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบราวกับดวงดาวที่ส่องประกายท่ามกลางหมู่เมฆดำ ท่ามกลางม่านฝนที่บดบังทัศนียภาพจนแทบมองไม่เห็นสิ่งใด เขาค่อยๆ ก้าวเท้าไปข้างหน้า ไม่ได้เร่งรีบ หากแต่ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความมั่นคงและความมุ่งมั่น
"เงามายา..." เสียงของเขาเอ่ยออกมาแผ่วเบา แต่กลับก้องกังวานไปทั่วผืนฟ้าที่มืดมิด "พวกเจ้าเล่นซ่อนหามานานเกินไปแล้ว"
เขาจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ได้ยินชื่อนี้ คือจากปากของ "นภา" ศิลปินสาวผู้ลึกลับที่เขาเพิ่งจะเริ่มผูกพัน ความทรงจำเกี่ยวกับใบหน้าซีดเซียวของเธอ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว และคำเตือนที่เปราะบาง ยังคงติดตรึงอยู่ในใจ
"เธอเตือนฉันแล้ว..." เพชรพึมพำกับตัวเอง "ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คนธรรมดาจะมาได้... แต่ฉันไม่ใช่คนธรรมดา"
ความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเริ่มก่อตัวเป็นชั้นพลังงานบางๆ ห่อหุ้มร่างของเขาไว้ เป็นเกราะกำบังที่มองไม่เห็นจากสายตา แต่สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า ราวกับร่างกายของเขากำลังปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมที่แปรเปลี่ยนไป
เบื้องหน้าของเขาคือทางเข้าสู่ตรอกแคบๆ ที่ซุกซ่อนอยู่ในใจกลางเมืองหลวงแห่งนี้ ตรอกแห่งนี้ดูธรรมดา ราวกับจะเป็นเพียงทางผ่านของชาวบ้านที่ต้องการประหยัดเวลา แต่เพชรรู้ดีว่าเบื้องหลังความธรรมดานั้น ซ่อนความลับอันดำมืดเอาไว้
"ฐานปฏิบัติการ..." เขาพึมพำอีกครั้ง "เป็นไปได้ว่าพวกเงามายาจะใช้ที่นี่เป็นที่รวมพล"
เขาสูดหายใจลึก รวบรวมสมาธิ และก้าวเข้าไปในตรอกนั้นทันที
เมื่อเท้าแตะพื้นคอนกรีตที่เปียกชื้นของตรอก อากาศรอบตัวก็แปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ความรู้สึกกดดันที่มองไม่เห็นเริ่มคืบคลานเข้ามา ราวกับมีสายตาจำนวนมากกำลังจับจ้องเขาอยู่จากทุกซอกทุกมุม
แสงไฟนีออนสีแดงสลัวๆ ที่ลอดมาจากบาร์ชั้นล่างของอาคารแห่งหนึ่ง สาดส่องเป็นเงาประหลาดที่เต้นระบำไปตามผนังอิฐที่ชื้นแฉะ กลิ่นอายของความชื้น กลิ่นคาวเลือดจางๆ และกลิ่นฉุนของสารเคมีบางอย่างลอยมาปะทะจมูก
"กลิ่นพวกนี้..." เพชรขมวดคิ้ว "มันไม่ใช่สิ่งที่ควรจะพบเจอในย่านชุมชนทั่วไป"
เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของพลังงานในอากาศ พลังงานที่บิดเบี้ยวและแฝงไว้ด้วยเจตนาร้าย เป็นพลังงานที่เขารู้จักดี... พลังงานของ "เงามายา"
"พวกเจ้าอยู่ที่ไหนกันแน่" เพชรตั้งคำถามในใจ
เขาก้าวเดินไปตามตรอกอย่างระมัดระวัง ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ทุกรายละเอียด สังเกตทุกความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ แม้ในความมืดมิดและสายฝนที่บดบัง ทว่าประสาทสัมผัสของเขายังคงทำงานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ
ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
"หยุดอยู่ตรงนั้น!" เสียงห้าวๆ ของชายคนหนึ่งตะโกนขึ้น
เพชรชะงักฝีเท้า แต่ไม่ได้หันกลับไปทันที เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของคนที่ตะโกน คนๆ นั้นไม่ได้แข็งแกร่งราวกับนักรบ แต่ก็มีพลังงานที่น่าสนใจซ่อนอยู่
"ใครน่ะ?" เพชรเอ่ยถาม เสียงของเขาเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ทำให้ผู้ฟังต้องขนลุก
"แกเข้ามาในที่ของพวกเรา ทำไม!" ชายคนเดิมตะโกนกลับมา คราวนี้มีเสียงฝีเท้าอีกหลายคู่ดังตามมา บ่งบอกว่าเขาไม่ได้มาคนเดียว
เพชรค่อยๆ หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับกลุ่มคนเหล่านั้น
เบื้องหลังของเขา มีชายฉกรรจ์ราวห้าถึงหกคน ยืนขวางทางเข้าตรอกเอาไว้ พวกเขาสวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าส่วนใหญ่ถูกปกปิดด้วยหน้ากากหรือผ้าคลุม มีเพียงดวงตาที่แสดงออกถึงความมุ่งร้าย
"พวกแกคือ 'เงามายา' สินะ" เพชรกล่าว สายตาของเขากวาดมองไปที่แต่ละคน สัมผัสถึงพลังงานที่แตกต่างกันไปในแต่ละคน บางคนมีพลังงานดิบๆ เหมือนนักเลง แต่บางคนกลับแฝงไว้ด้วยพลังงานที่เหมือนนักวิชาการผู้ชั่วร้าย
"แกไม่ใช่พวกเรา! แกเป็นใครกันแน่!" ชายที่นำกลุ่มถามอย่างไม่ไว้วางใจ
"ข้าชื่อเพชร" เขาตอบ "และข้ามาตามหาความจริง"
"ความจริงงั้นเหรอ!" ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ "ที่นี่ไม่มีความจริง มีแต่ความลับ!"
"แล้วข้าก็ต้องการเปิดเผยความลับเหล่านั้น" เพชรตอบอย่างหนักแน่น
ทันใดนั้น ชายคนหนึ่งในกลุ่มก็ชักมีดสั้นออกมาจากซองที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อ
"พูดมากจริง! จัดการมัน!" ชายคนนั้นตะโกน
กลุ่มคนชุดดำก็พุ่งเข้ามาหาเพชรทันที
แต่เพชรไม่ได้ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย
"น่าเสียดาย..." เพชรเอ่ยพลางยกมือขึ้น
ในเสี้ยววินาทีที่พวกคนชุดดำเข้ามาใกล้ เพชรก็ปล่อยพลังงานที่เขาเก็บกักเอาไว้
พลังงานสีฟ้าอ่อนเรืองรองแผ่ซ่านออกมาจากมือของเขาอย่างรวดเร็ว มันไม่ได้เป็นเพียงแสง แต่เป็นแรงดันมหาศาลที่พุ่งเข้าปะทะกับร่างของพวกคนชุดดำ
"อุ๊ค!"
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น พร้อมกับร่างของพวกคนชุดดำที่กระเด็นถอยหลังไปไกลราวกับถูกลมพายุพัด
"อะไรกัน!?" ชายที่นำกลุ่มอุทานด้วยความตกตะลึง
"พลังแบบนี้..." เพชรกล่าว "ไม่ใช่พวกนักเลงธรรมดาจริงๆ"
เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานที่ซับซ้อนกว่าที่คิด พลังงานที่ถูกปรุงแต่งด้วยศาสตร์บางอย่าง
"พวกแกใช้พลังงานพวกนี้ทำอะไรกันแน่?" เพชรถาม
"แกไม่จำเป็นต้องรู้!" ชายนำกลุ่มตะโกนกลับ เขาดูตกใจกับพลังของเพชร แต่ก็ยังคงยืนหยัดต่อสู้ "พวกเรามีหน้าที่ปกป้องความลับนี้! แกไม่มีสิทธิ์มายุ่ง!"
"ความลับที่ว่า... เกี่ยวข้องกับ 'นภา' หรือเปล่า?" เพชรเอ่ยถาม
คำถามนั้นทำให้ใบหน้าของพวกคนชุดดำทุกคนแข็งค้างไปชั่วขณะ
"แก... รู้จักนภา?" ชายนำกลุ่มถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
"รู้สิ" เพชรตอบ "และข้าจะปกป้องเธอ"
"แกคิดว่าแกทำได้งั้นเหรอ!" ชายนำกลุ่มตะคอก "แกไม่รู้หรอกว่ากำลังเผชิญหน้ากับอะไร!"
"ข้ารู้ว่าข้ากำลังเผชิญหน้ากับองค์กรที่ชั่วร้าย" เพชรกล่าว "และข้าพร้อมจะหยุดพวกแก"
เขาปล่อยพลังงานออกมาอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงกว่าเดิม
ลำแสงสีฟ้าอ่อนพุ่งเข้าใส่กลุ่มคนชุดดำอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้แค่ผลักไส พวกเขารู้สึกราวกับถูกแรงบีบคั้นอย่างรุนแรง
"อ๊ากกก!"
เสียงร้องคร่ำครวญดังขึ้น พวกคนชุดดำพยายามต้านทาน แต่พลังของเพชรนั้นเหนือกว่าพวกเขามากนัก
"หยุด! อย่าทำอะไรพวกเรา!" ชายนำกลุ่มร้องขอ
"บอกข้ามา" เพชรพูดเสียงเย็น "ว่าพวกแกซ่อนอะไรไว้ที่นี่"
"เรา... เราแค่ทำตามคำสั่ง" ชายนำกลุ่มอึกอัก "เราเป็นเพียงผู้ใต้บังคับบัญชา"
"แล้วใครคือผู้บังคับบัญชาของพวกแก?" เพชรคาดคั้น
"ท่าน 'มายา'..." ชายนำกลุ่มกล่าว "ท่านมายาคือผู้สร้างเงามายา"
"มายา..." เพชรทวนคำ "แล้วท่านมายาอยู่ที่ไหน?"
"เราไม่รู้!" ชายนำกลุ่มตอบด้วยความหวาดกลัว "ท่านมายาไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าพวกเราตรงๆ"
เพชรสัมผัสได้ว่าพวกเขากำลังพูดความจริง แต่เขาก็รู้ว่านี่ไม่ใช่ทั้งหมด
"แล้วเรื่องของนภาล่ะ?" เพชรยิงคำถามต่อไป
"นภา..." ชายนำกลุ่มลังเล "เธอ... เธอรู้ความลับบางอย่างของเรา"
"ความลับอะไร?"
"ความลับ... เกี่ยวกับต้นกำเนิดของพลังพวกเรา"
หัวใจของเพชรเต้นแรงขึ้น นี่คือสิ่งที่เขากำลังตามหา
"ต้นกำเนิดของพลัง... ของเงามายา?" เพชรถาม
"ใช่" ชายนำกลุ่มพยักหน้า "แต่เธอ... เธอพยายามจะเปิดเผยความจริงนั้น"
"เธอเป็นอันตรายต่อพวกแกมากสินะ" เพชรสรุป
"มาก!" ชายนำกลุ่มอุทาน "และท่านมายาก็เลยสั่งให้พวกเรา... ลากตัวเธอมา"
"ลากตัวมา..." เพชรพูดซ้ำ น้ำเสียงของเขาเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด "พวกแกทำร้ายเธอหรือเปล่า?"
"เรา... เราไม่ได้ทำร้ายเธออย่างรุนแรง" ชายนำกลุ่มกล่าว "เราแค่... พาเธอมาที่นี่"
"ที่นี่... คือที่ไหน?" เพชรถาม
"คือ... ที่ซ่อนของพวกเรา" ชายนำกลุ่มชี้ไปยังส่วนลึกของตรอก "คือ... ห้องทดลอง"
"ห้องทดลอง!?" เพชรขมวดคิ้ว
"ใช่" ชายนำกลุ่มกล่าว "พวกเรากำลังทำการทดลองบางอย่าง... เกี่ยวกับพลังของมายา"
"การทดลองอะไร?" เพชรคาดคั้น
"เรา... เราพยายามจะสร้าง... พลังที่เหนือกว่า" ชายนำกลุ่มตอบอย่างติดขัด "พลังที่สามารถควบคุมทุกสิ่งได้"
เพชรหลับตาลงครู่หนึ่ง เขาพยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ
"ควบคุมทุกสิ่ง..."
เขารู้สึกได้ถึงความดำมืดขององค์กรนี้ มันไม่ใช่เพียงแค่การก่ออาชญากรรมธรรมดา แต่เป็นการแสวงหาอำนาจที่ไร้ขอบเขต
"แล้วนภา... ถูกขังอยู่ที่ไหน?" เพชรถาม
"เธอ... อยู่ในห้องทดลองด้านในสุด" ชายนำกลุ่มตอบ "ที่นั่น... คือที่ที่ท่านมายาใช้ในการทดลอง"
ทันใดนั้น เสียงไซเรนดังขึ้นมาจากที่ไกลๆ ท่ามกลางสายฝน
"แย่แล้ว!" ชายนำกลุ่มอุทาน "ตำรวจมา!"
"ตำรวจ?" เพชรเลิกคิ้ว "พวกแกทำเรื่องผิดกฎหมายถึงขนาดที่ตำรวจต้องเข้ามาแล้วเหรอ?"
"เรา... เราแค่ทำการทดลองบางอย่างที่อาจเป็นอันตราย" ชายนำกลุ่มอธิบาย "แต่พวกเรามีวิธีจัดการกับตำรวจเสมอ"
"จัดการยังไง?" เพชรสงสัย
"เรามี... ผู้ช่วย" ชายนำกลุ่มกล่าว "ผู้ช่วยที่ทรงพลังกว่าพวกแกมากนัก"
"ผู้ช่วย?" เพชรทวนคำ
"ใช่... ผู้ช่วยที่มาจาก 'เงามายา' ที่แท้จริง"
คำพูดนั้นทำให้เพชรรู้สึกถึงอันตรายที่กำลังจะมาถึง
"ขอขอบคุณสำหรับข้อมูล" เพชรกล่าว
ก่อนที่พวกคนชุดดำจะมีโอกาสตอบสนอง เพชรก็ปล่อยพลังงานสีฟ้าอ่อนออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้ใช้มันเพื่อโจมตี
เขาใช้มันเพื่อสร้าง "เงา" ของตัวเองขึ้นมา เงาที่ดูราวกับจริงทุกประการ
"พวกแกไปจัดการกับตำรวจซะ" เพชรสั่ง "ส่วนข้า... จะเข้าไปหา 'นภา' เอง"
ร่างจริงของเพชรใช้โอกาสที่เงาของเขาก่อกวนพวกคนชุดดำ และพุ่งตรงเข้าไปในตรอกที่ลึกกว่าเดิม
เขาทิ้งให้พวกคนชุดดำงุนงงอยู่กับเงาของเขา ขณะที่เขากำลังก้าวเข้าสู่ใจกลางของความลับอันดำมืดของ "เงามายา"
ในความมืดมิดของตรอก ลึกเข้าไปอีก เขาเห็นแสงไฟสีเขียวเรืองรองสว่างวาบขึ้นมา เป็นแสงที่ดูแปลกประหลาดและชวนขนลุก
"ห้องทดลอง..." เพชรพึมพำ "นภา... ข้ากำลังไปหาเธอ"
เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่ลังเล ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปราย และความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผย
แต่ในใจกลางของห้องทดลองนั้น เขากลับรู้สึกถึงพลังงานที่แผ่ซ่านออกมาอย่างรุนแรง เป็นพลังงานที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน เป็นพลังงานที่ทั้งน่าเกรงขามและน่ากลัว
"นี่มันอะไรกันแน่?" เพชรถามในใจ
เขาไม่รู้เลยว่า สิ่งที่เขากำลังจะเผชิญหน้านั้น ยิ่งกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้ทั้งหมด... และอาจจะเป็นสิ่งที่ทำให้เขาต้องก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองไปอีกขั้น
เพชรลวงราตรี
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก