ตอนที่ 24 — เพลิงพิโรธแห่งแผ่นดิน

ม่านเมฆทะมึนที่เคยปกคลุมท้องฟ้ากรุงศรีอยุธยาในยามรุ่งอรุณ บัดนี้ได้สลายตัวไป เหลือเพียงแสงสุรีย์อันเจิดจ้าที่สาดส่องลงมา ยังผืนดินให้ระอุระอุร้อนยิ่งกว่าเดิม ทว่าความร้อนจากภายนอกนั้นเทียบมิได้กับไฟอันพลุ่งพล่านในดวงใจของขุนฤทธิ์และเหล่าขุนนางผู้ภักดี ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนวานยังคงแจ่มชัด ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่เดียว เสียงประกาศอันโอหังของทูตชาวตะวันตก ‌ผู้แทนแห่งอำนาจมืดที่แฝงกายมาในคราบของอารยธรรมที่ก้าวหน้า ท้าทายอธิปไตยของกรุงศรีอยุธยาอย่างไม่ละอายปาก ราวกับว่าผืนแผ่นดินอันอุดมสมบูรณ์นี้เป็นเพียงก้อนดินที่พวกมันจะมาปั้นแต่งตามใจปรารถนา

ภายในท้องพระโรงหลวง บรรยากาศตึงเครียดกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เสียงกระซิบกระซาบดังแว่วมาจากกลุ่มขุนนางผู้ใหญ่บางส่วน พวกเขาล้วนมีสีหน้าเคร่งเครียด กังวลใจ แต่ในสายตาของขุนฤทธิ์นั้น ​เขากลับมองเห็นประกายแห่งความเด็ดเดี่ยวที่ซ่อนเร้นอยู่ ท่ามกลางความหวาดหวั่น

“ท่านขุนฤทธิ์” สมเด็จพระนารายณ์มหาราช ตรัสเรียกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความกดดัน “เจ้ามีความเห็นประการใดต่อคำกล่าวอ้างอันไร้เหตุผลของทูตผู้นั้น”

ขุนฤทธิ์ค้อมกายลงรับราชโองการ รวบรวมสติที่ยังคงปั่นป่วนจากความโกรธเคือง “หม่อมฉัน… ‍หม่อมฉันคิดว่า คำกล่าวอ้างของทูตผู้นั้นเป็นการดูหมิ่นศักดิ์ศรีแห่งกรุงศรีอยุธยาอย่างร้ายแรง” เขาเว้นจังหวะ มองไปยังพระพักตร์อันสงบนิ่งขององค์เหนือหัว “พวกเขามาในนามของการค้าขาย แต่กลับเอ่ยอ้างถึงการยึดครองดินแดน ราวกับว่าแผ่นดินนี้ไม่มีเจ้าของ”

เสียงทุ้มต่ำของออกพระเพทราชาดังขึ้น “แล้วเราจะปล่อยให้พวกมันเหิมเกริมได้เช่นไร ‌หากเราไม่แสดงความเด็ดขาดในครั้งนี้ เกรงว่าภายภาคหน้าพวกมันจะยิ่งได้ใจ”

“แต่การตอบโต้ด้วยกำลัง อาจนำมาซึ่งสงครามที่เรายังไม่พร้อม” ขุนนางอาวุโสท่านหนึ่งท้วงขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เรายังคงต้องพึ่งพาการค้าขายกับชาวตะวันตกเหล่านี้ เพื่อนำมาซึ่งทรัพย์สินและเทคโนโลยีใหม่ๆ”

ขุนฤทธิ์หันไปมองขุนนางผู้นั้น ด้วยแววตาที่ไม่เห็นด้วย “ท่านออกพระ… ‍หม่อมฉันเข้าใจในความห่วงใยของท่าน แต่หากเรายอมจำนนต่อแรงกดดันในครั้งนี้ เราจะสูญเสียสิ่งที่มีค่ากว่าทรัพย์สินใดๆ นั่นคือ ‘แผ่นดิน’ และ ‘อธิปไตย’ ของเรา” ​เขาก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย “หม่อมฉันเชื่อว่า ชาติใดก็ตามที่ยอมก้มหัวให้แก่ผู้รุกราน ย่อมไม่สามารถดำรงอยู่ได้อย่างสง่างาม”

“แล้วเจ้าจะให้เราทำอย่างไรเล่า” สมเด็จพระนารายณ์มหาราช ตรัสถาม “จะให้เรายอมให้พวกมันยึดครองดินแดนของเราไปโดยดีเช่นนั้นหรือ”

“มิได้… พระเจ้าค่ะ” ​ขุนฤทธิ์ตอบรับอย่างหนักแน่น “หม่อมฉันขอเสนอให้เราแสดงความเด็ดขาด ทว่ายังคงไว้ซึ่งความสุขุม” เขาเงยหน้าขึ้นมองพระองค์ “เราจะปฏิเสธข้อเสนออันอัปยศอดสูของทูตผู้นั้นอย่างแข็งขัน แต่เราจะมิใช่ฝ่ายเริ่มการกระทำใดๆ ที่จะนำไปสู่สงคราม เราจะตั้งรับ ​หากพวกเขาคิดจะรุกราน”

“ตั้งรับ? ด้วยกำลังอันน้อยนิดของเราเช่นนั้นหรือ” ทูตชาวตะวันตกผู้หนึ่ง ซึ่งยังคงได้รับอนุญาตให้เข้ามาในห้องพิจารณาคดีนี้ด้วยความอดทนขององค์เหนือหัว ถามกลับด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

ขุนฤทธิ์หันไปเผชิญหน้ากับทูตผู้นั้น ดวงตาคมกริบสะท้อนแสงเทียนในท้องพระโรง “ท่านคงไม่เคยได้ยินเรื่องราวของ ‘เสือ’ ที่ซ่อนตัวในป่าใหญ่สินะ” เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันกลับ “ถึงแม้จะมีจำนวนน้อยกว่า… แต่เมื่อมันกระโจนเข้าใส่ ด้วยความหิวกระหายและความเด็ดเดี่ยว มันก็สามารถล้มเหยื่อที่ใหญ่กว่ามันหลายเท่าได้”

“สำนวนของเจ้าช่างน่าสนใจ” ทูตผู้นั้นว่า “แต่โปรดจำไว้ว่า เสือตัวนั้นย่อมต้องตกอยู่ในกรงขังของนายพรานที่มีปืนที่ทรงอานุภาพยิ่งกว่า”

“เช่นนั้นหรือ” ขุนฤทธิ์ยิ้มกว้างขึ้น “แล้วท่านแน่ใจได้อย่างไรว่า ‘นายพราน’ ผู้นั้น จะไม่เจอ ‘กับดัก’ ที่เจ้าป่าได้เตรียมไว้”

บทสนทนาอันดุเดือดในท้องพระโรงดำเนินต่อไป ทว่าน้ำเสียงของขุนฤทธิ์กลับหนักแน่นและชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เขาอธิบายถึงความสำคัญของผืนแผ่นดินที่บรรพบุรุษได้ปกป้องรักษามาอย่างยากลำบาก ความภาคภูมิใจในเอกราชที่ชาวยุโรปอาจไม่เข้าใจ เขาชี้ให้เห็นถึงความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้น หากยอมเสียดินแดนบางส่วนไป มันจะเป็นช่องโหว่ที่จะเปิดทางให้พวกเขากลืนกินแผ่นดินที่เหลือไปได้ในภายหลัง

“หม่อมฉันขอเสนอให้พระองค์ทรงประกาศปฏิเสธข้อเสนอของทูตผู้นั้นอย่างเป็นทางการ” ขุนฤทธิ์กล่าว “และขอให้ทรงมีตราสารประกาศออกไปทั่วพระนคร ว่าหากมีผู้ใดคิดจะย่ำยีแผ่นดินของเรา จะต้องเผชิญหน้ากับการต่อต้านอย่างถึงที่สุด”

หลังจากผ่านการถกเถียงอันยาวนาน สมเด็จพระนารายณ์มหาราชก็ทรงพยักพระพักตร์ เห็นชอบกับข้อเสนอของขุนฤทธิ์ คำประกาศถูกร่างขึ้นอย่างเร่งด่วน และถูกส่งออกไปพร้อมกับทหารที่คอยดูแลความเรียบร้อย การตัดสินใจครั้งนี้เป็นเหมือนการจุดชนวนให้ไฟสงครามที่คุกรุ่นอยู่ใต้ผืนแผ่นดินเริ่มลุกโชน

ไม่นานนัก ข่าวร้ายก็เดินทางมาถึง กองทหารของพวกตะวันตกที่ประจำการอยู่ตามชายแดน ได้เริ่มเคลื่อนทัพเข้ามา พร้อมกับเรือรบที่แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าอย่างโอหัง พวกมันประกาศว่า คำปฏิเสธของกรุงศรีอยุธยา เป็นการประกาศสงคราม และพวกมันจะยึดครองดินแดนที่ต้องการให้ได้

เสียงปืนใหญ่ดังสนั่นหวั่นไหว ทำลายความสงบสุขที่เคยมีมาในเมือง เสียงระเบิดดังเป็นระยะๆ ท้องฟ้าเต็มไปด้วยควันสีดำทึบ ราวกับว่าธรรมชาติกำลังร่วมโศกเศร้าไปกับชะตากรรมของกรุงศรีอยุธยา

ขุนฤทธิ์ยืนอยู่บนกำแพงเมืองด้านหน้า พร้อมกับเหล่านักรบผู้กล้าหาญ เขาชักดาบเล่มยาวออกมา สะท้อนแสงอาทิตย์อันร้อนแรง เป็นสัญญาณให้แก่เหล่าทหาร

“พี่น้องทั้งหลาย!” เสียงของขุนฤทธิ์กึกก้องไปทั่ว “เราต่อสู้เพื่อแผ่นดิน! เพื่อศักดิ์ศรี! เพื่อเลือดเนื้อของบรรพบุรุษ! เราจะมิยอมให้ผู้ใดมารุกราน! จงจำไว้ว่า เราคือ ‘เสือ’ แห่งบูรพา! เราจะพิสูจน์ให้พวกมันเห็นว่า ความกล้าหาญของเรานั้น ยิ่งใหญ่กว่าอำนาจใดๆ!”

เสียงโห่ร้องกึกก้องตอบรับจากเหล่าทหาร เป็นคำมั่นสัญญาที่จะสู้จนถึงที่สุด

ข้าศึกเริ่มบุกเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัว พวกมันมีอาวุธที่ทันสมัยกว่า มีจำนวนมากกว่า ทว่านักรบแห่งกรุงศรีอยุธยา ได้เตรียมพร้อมรับมือไว้แล้ว

ขุนฤทธิ์พุ่งเข้าใส่ข้าศึกเป็นคนแรก ดาบของเขาฟาดฟันอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เขาหลบหลีกกระสุนที่พุ่งเข้ามาอย่างฉิวเฉียด ราวกับเต้นรำท่ามกลางเปลวเพลิงแห่งสงคราม

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เลือดของนักรบทั้งสองฝ่ายหลั่งรินลงสู่พื้นดิน เสียงร้องของการต่อสู้ เสียงดาบกระทบกัน เสียงปืนดังระงมไปทั่ว

ข้าศึกพยายามบุกเข้ามาทางประตูเมือง แต่ก็ต้องเผชิญหน้ากับการป้องกันอันแข็งแกร่งของเหล่าทหารอยุธยา พวกเขาใช้ทุกวิถีทางที่มี ทั้งกลยุทธ์โบราณ และการปรับใช้กับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

ขุนฤทธิ์ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเหล่าทหารของเขา เขาเห็นเพื่อนร่วมรบหลายคนล้มลง แต่ก็ไม่มีใครยอมถอย พวกเขาได้เห็นความโหดร้ายของข้าศึก เห็นการกระทำอันป่าเถื่อนที่พวกมันกระทำต่อผู้บริสุทธิ์ ทำให้ความโกรธแค้นในใจของพวกเขายิ่งทวีคูณ

แม้ว่ากองทหารอยุธยาจะมีจำนวนน้อยกว่า และอาวุธอาจไม่ทันสมัยเท่า แต่พวกเขามีสิ่งที่เหนือกว่า นั่นคือ ‘หัวใจ’ ที่พร้อมจะปกป้องแผ่นดิน

ท่ามกลางความวุ่นวายของการต่อสู้ ขุนฤทธิ์สังเกตเห็นนายทหารคนหนึ่งของฝ่ายตรงข้าม กำลังสั่งการให้พลทหารของตนจุดไฟเผาบ้านเรือนของชาวบ้านที่อยู่ใกล้เคียง

“บังอาจ!” ขุนฤทธิ์ตะโกนลั่น พุ่งเข้าใส่ทหารผู้นั้นด้วยความเร็วสูง ดาบในมือของเขาฟาดฟันไปอย่างรวดเร็ว เป็นการสกัดกั้นแผนการอันชั่วร้าย

ทหารผู้นั้นหันมาเผชิญหน้ากับขุนฤทธิ์ ด้วยสีหน้าตกใจปนโกรธ เขาชักดาบออกมา แต่ด้วยความเก่งกาจของขุนฤทธิ์ การต่อสู้จึงกินเวลาไม่นาน ขุนฤทธิ์สามารถเอาชนะทหารผู้นั้นได้ และหยุดยั้งการเผาบ้านเรือนได้ทันเวลา

แต่การกระทำเหล่านั้น ก็ทำให้ขุนฤทธิ์ตระหนักได้ว่า การต่อสู้ครั้งนี้มิใช่เพียงการปกป้องเมือง แต่คือการต่อสู้เพื่อรักษา ‘ความเป็นมนุษย์’ และ ‘คุณธรรม’ ที่ข้าศึกพยายามจะเหยียบย่ำ

กองทหารของข้าศึกยังคงถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน ราวกับกระแสน้ำเชี่ยวที่ไม่อาจต้านทานได้ ขุนฤทธิ์และเหล่าทหารของเขาเริ่มอ่อนล้า แต่ก็ยังคงยืนหยัดต่อสู้

แล้วท่ามกลางสมรภูมิอันดุเดือด ขณะที่ขุนฤทธิ์กำลังจะปะทะกับกลุ่มทหารข้าศึกกลุ่มใหญ่ เขาก็เห็นแสงบางอย่างสะท้อนมาจากทิศเบื้องบน

แสงนั้น… ไม่เหมือนแสงอาทิตย์ หรือแสงจากเปลวไฟ… มันเป็นแสงที่สว่างเจิดจ้า… ราวกับจะมาจากท้องฟ้า…

อะไรกันแน่ที่กำลังจะเกิดขึ้น…!