ตอนที่ 3 — ปริศนาแห่งอารยธรรมสาบสูญ

ประกายดาวอันเยือกเย็นยังคงสะท้อนผ่านกระจกห้องทดลองอันกว้างขวาง สร้างเงาทะมึนที่บิดเบี้ยวไปตามรูปทรงของอุปกรณ์อันซับซ้อน โลหะขัดเงาวาววับสะท้อนแสงสีฟ้าอ่อนจากหน้าจอโฮโลแกรมที่ลอยอยู่กลางห้อง เปล่งออร่าแห่งเทคโนโลยีล้ำสมัยออกมา อคินยังคงยืนนิ่ง สายตาจับจ้องไปยังสิ่งที่ปรากฏขึ้นบนจอโฮโลแกรมตรงหน้า การวิเคราะห์ข้อมูลเบื้องต้นเสร็จสิ้นแล้ว แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับสร้างความฉงนยิ่งกว่าเดิม

"ข้อมูลที่ได้มา... ‌มันไม่สอดคล้องกันเลย" เสียงของเขาทุ้มต่ำ แต่แฝงไว้ด้วยความขุ่นเคือง แขนข้างหนึ่งเท้าเอว มืออีกข้างยกขึ้นลูบคางเบาๆ แสงสีฟ้าจากหน้าจอฉายสะท้อนบนใบหน้าคมคายของเขา ทำให้เห็นริ้วรอยแห่งความครุ่นคิดปรากฏขึ้น

"ไม่สอดคล้องกันอย่างไร ท่านอคิน?" ​เสียงใสของเอลิเซ่ ดังขึ้นจากด้านหลัง เธอก้าวเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตข้อมูลในมือ ชุดเครื่องแบบสีดำสนิทที่เธอสวมใส่ขับเน้นรูปร่างที่สง่างามของเธอ ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความใคร่รู้

"อุณหภูมิของวัตถุที่ถูกค้นพบ อยู่ในช่วงที่ต่ำกว่าศูนย์สัมบูรณ์เกือบสิบองศาเซลเซียส แต่วัสดุที่ใช้สร้าง... มันกลับแสดงค่าการนำความร้อนที่สูงอย่างไม่น่าเชื่อ" ‍อคินหันหน้ามาเผชิญหน้ากับเอลิเซ่ สีหน้าของเขายังคงไม่คลายความกังวล "เหมือนกับว่ามันกำลังพยายามรักษาอุณหภูมิให้ต่ำกว่าสภาพแวดล้อม แต่ในขณะเดียวกันก็สามารถนำพาความร้อนได้อย่างมีประสิทธิภาพ"

เอลิเซ่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เธอเดินเข้ามาใกล้หน้าจอโฮโลแกรม มองตามสายตาของอคินไปยังภาพจำลองสามมิติของวัตถุที่ถูกค้นพบ เป็นแท่งโลหะสีดำสนิท ยาวประมาณหนึ่งเมตร ‌ผิวเรียบเนียนไร้รอยต่อ มีลวดลายเรขาคณิตที่ซับซ้อนสลักอยู่ทั่วพื้นผิว ลวดลายเหล่านั้นเปล่งแสงสีม่วงอ่อนๆ จางๆ เมื่อถูกแสงตกกระทบ

"ถ้าเช่นนั้น... วัตถุนี้อาจไม่ใช่สิ่งที่พวกเราเคยพบเห็นมาก่อน" เอลิเซ่เอ่ย "หรือมันอาจเป็นเทคโนโลยีที่ก้าวล้ำเกินกว่าความเข้าใจของเราในปัจจุบัน"

"แน่นอน ‍มันไม่เหมือนอะไรที่เรามีในคลังข้อมูล" อคินถอนหายใจ "นี่คือสิ่งที่เราพบในซากอารยธรรมโบราณที่ดาวเคราะห์ 'เอเทอร์เนีย' เมื่อหลายพันปีก่อน... อารยธรรมที่สาบสูญไปอย่างลึกลับ"

เอเทอร์เนีย... ชื่อนี้กระตุ้นความสนใจของเอลิเซ่เป็นพิเศษ เธอเคยได้ยินตำนานเกี่ยวกับดาวเคราะห์ดวงนั้น ​เป็นดาวเคราะห์ในตำนานที่เล่าขานกันว่าเคยเป็นศูนย์กลางของอารยธรรมอันรุ่งเรือง แต่กลับอันตรธานหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์อย่างไร้ร่องรอย

"ตำนานกล่าวว่า ชาวเอเทอร์เนียมีความรู้ความสามารถทางวิทยาการที่เหนือกว่าเผ่าพันธุ์อื่นอย่างเทียบกันไม่ได้" เอลิเซ่กล่าว "แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาหายไปไหน"

"และนี่ อาจเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญ" อคินชี้ไปที่วัตถุบนหน้าจอ "ดูจากสภาพของมัน ​มันถูกทิ้งร้างมานานหลายพันปี แต่ยังคงสภาพสมบูรณ์อย่างไม่น่าเชื่อ แถมยังคงทำงานบางอย่างอยู่"

"ทำงาน? มันทำงานอะไรหรือคะ?" เอลิเซ่ถามด้วยความกระตือรือร้น

"นั่นคือสิ่งที่ฉันกำลังพยายามหาคำตอบ" อคินเดินไปยังแท่นควบคุมขนาดใหญ่ที่อยู่ถัดจากหน้าจอโฮโลแกรม นิ้วเรียวยาวของเขากดลงบนแผงสัมผัสที่เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ "ระบบของมันยังคงทำงานอยู่ ​แต่เราไม่สามารถเข้าถึงรหัสการทำงานได้เลย เหมือนกับว่ามันถูกเข้ารหัสด้วยระบบที่เราไม่เคยรู้จัก"

"เราได้ลองสแกนโครงสร้างโมเลกุลของมันแล้ว ท่านอคิน" เอลิเซ่เปิดข้อมูลในแท็บเล็ตของเธอ "พบว่าเป็นโลหะผสมที่ไม่เคยมีปรากฏในตารางธาตุของเราเลย เป็นองค์ประกอบที่ไม่เสถียรอย่างยิ่งภายใต้สภาวะปกติ แต่กลับมีความแข็งแกร่งทนทานอย่างไม่น่าเชื่อ"

"ไม่เสถียร... แต่มันยังอยู่ได้?" อคินขมวดคิ้ว "และยังคงมีพลังงานบางอย่างหล่อเลี้ยงระบบของมันอยู่"

"พลังงาน... มันมาจากไหนคะ?"

"นั่นก็เป็นอีกหนึ่งปริศนา" อคินส่ายหน้า "เซ็นเซอร์ของเราตรวจจับพลังงานได้ แต่ไม่สามารถระบุแหล่งที่มาได้ มันเหมือนกับว่าพลังงานกำลังถูกสร้างขึ้นภายในตัววัตถุเอง"

"สร้างพลังงานได้เอง?" เอลิเซ่ทวนคำด้วยความตื่นตะลึง "นี่มัน... เทคโนโลยีระดับพระเจ้าเลยหรือเปล่าคะ?"

อคินเงียบไปชั่วขณะ เขาหันกลับมามองหน้าจอโฮโลแกรมอีกครั้ง ดวงตาของเขาสะท้อนภาพของวัตถุสีดำสนิทนั้น ลวดลายเรขาคณิตที่สลักอยู่บนพื้นผิวดูเหมือนจะขยับไหวได้เล็กน้อย ราวกับมีชีวิต

"ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงๆ..." เขาพึมพำ "ชาวเอเทอร์เนียคงไม่ใช่แค่เผ่าพันธุ์ที่มีความรู้ความสามารถทางวิทยาการสูงส่ง แต่พวกเขาอาจค้นพบความลับของการดำรงอยู่ของจักรวาลไปแล้ว"

"แต่ทำไม... พวกเขาถึงทิ้งสิ่งนี้ไว้?" เอลิเซ่ถาม "และทำไมอารยธรรมของพวกเขาถึงสาบสูญไป?"

"คำถามเหล่านี้... คือกุญแจสำคัญ" อคินกล่าว "ฉันเชื่อว่าวัตถุชิ้นนี้มีความเชื่อมโยงกับชะตากรรมของชาวเอเทอร์เนีย"

เขาเดินเข้าไปใกล้หน้าจอโฮโลแกรมมากขึ้น ยกมือขึ้นสัมผัสกับภาพจำลองสามมิติ ราวกับจะสัมผัสได้ถึงพลังงานที่แผ่ออกมาจากมัน

"ระบบการทำงานของมัน... มีความซับซ้อนเกินกว่าที่เราจะเข้าใจได้ในตอนนี้" อคินกล่าว "แต่ฉันรู้สึกได้ถึง... สัญญาณบางอย่าง"

"สัญญาณ? สัญญาณอะไรคะ?"

"เป็นเหมือน... ภาษา" อคินกล่าว "เป็นภาษาที่ไม่ได้ใช้คลื่นเสียง หรือคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่เราคุ้นเคย แต่มันเป็นสัญญาณที่ส่งผ่าน... มิติอื่น"

เอลิเซ่เบิกตากว้าง "มิติอื่น? หมายความว่าอย่างไรคะ?"

"ลองดูนี่" อคินขยับมือไปบนแผงควบคุม จอโฮโลแกรมสั่นไหวเล็กน้อย ลวดลายบนวัตถุสีดำเริ่มเปล่งแสงสีม่วงเข้มขึ้น แล้วก็ปรากฏภาพของสัญลักษณ์แปลกประหลาดขึ้นมามากมาย สัญลักษณ์เหล่านั้นดูคล้ายกับอักขระโบราณ แต่ก็มีความเป็นเรขาคณิตที่ซับซ้อนอย่างคาดไม่ถึง

"นี่คือ... คำแปลเบื้องต้น" อคินกล่าว "จากการวิเคราะห์โครงสร้างพลังงานและรูปแบบการเรียงตัวของสัญลักษณ์"

บนหน้าจอโฮโลแกรมปรากฏข้อความที่แปลออกมาได้ส่วนหนึ่ง ซึ่งเป็นประโยคที่สั้น กระชับ แต่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง

"เราคือ... ผู้เฝ้ามอง... ที่ถูกทอดทิ้ง... ในกาลเวลา... ที่ไร้สิ้นสุด..."

"ผู้เฝ้ามอง?" เอลิเซ่ทวนคำ "พวกเขากำลังเฝ้ามองอะไรอยู่?"

"นั่นคือสิ่งที่เราต้องหาคำตอบ" อคินกล่าว "ข้อความที่เหลือ... ยังไม่สามารถแปลได้ทั้งหมด มันเหมือนกับว่ามีความบกพร่องในข้อมูลที่ส่งมา หรือไม่ก็... คำศัพท์บางคำมีความหมายที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เราจะตีความได้"

เขาหรี่ตาลง มองไปยังสัญลักษณ์ที่ยังคงปรากฏอยู่บนหน้าจอ "คำว่า 'ถูกทอดทิ้ง'... มันมีความหมายแฝงอะไรอยู่?"

"บางที..." เอลิเซ่ลองเสนอ "บางทีพวกเขาอาจไม่ได้สาบสูญไป แต่อาจจะ... ถูกพาตัวไป หรือถูกกักขังอยู่ที่ไหนสักแห่ง"

"เป็นไปได้" อคินพยักหน้า "และวัตถุชิ้นนี้... อาจเป็นกุญแจที่จะไขปริศนาทั้งหมด"

เขาก้าวถอยหลังไปเล็กน้อย มองภาพรวมของห้องทดลองอีกครั้ง แสงดาวภายนอกยังคงส่องประกายเยือกเย็น ราวกับจะเยาะเย้ยความพยายามของมนุษย์ในการไขความลับของจักรวาล

"เราต้องศึกษาวัตถุชิ้นนี้ให้ละเอียดกว่านี้" อคินกล่าว "ทุกรายละเอียด ทุกอนุภาค ทุกพลังงานที่เราตรวจจับได้... อาจมีความหมายสำคัญ"

"ฉันจะเตรียมทีมวิเคราะห์เพิ่มเติม" เอลิเซ่กล่าวอย่างมั่นใจ "เราจะใช้ทุกทรัพยากรที่มีเพื่อไขความลับนี้"

"ดี" อคินพยักหน้า "และเราต้องระมัดระวัง... ถ้าหากชาวเอเทอร์เนียมีความสามารถถึงระดับนี้จริง... พวกเขาก็อาจมีศัตรูที่น่ากลัวเช่นกัน"

เขากวาดสายตามองไปยังแผงควบคุมที่ซับซ้อนอีกครั้ง สัญญาณจากอดีตกาลที่ถูกส่งผ่านมานับพันปี กำลังจะเปิดเผยความจริงที่อาจพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์ของจักรวาล

"ปริศนาของเอเทอร์เนีย... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น" อคินกล่าว เสียงของเขาทุ้มต่ำ แต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า "และเรา... จะเป็นผู้ที่ไขมัน"

เขาเดินตรงไปยังหน้าจอโฮโลแกรมอีกครั้ง นิ้วของเขาแตะลงบนสัญลักษณ์สีม่วงเรืองรองอย่างแผ่วเบา ราวกับจะรับฟังเสียงกระซิบจากอดีตกาลที่ถูกเก็บงำไว้ในห้วงอวกาศอันไร้ขอบเขตนี้

"เราคือผู้เฝ้ามอง..." เขาพึมพำอีกครั้ง "เฝ้ามองอะไรกันแน่?"

คำถามนั้นยังคงค้างอยู่ในอากาศ พร้อมกับประกายแสงสีม่วงที่สว่างวาบขึ้นมาบนวัตถุสีดำสนิท... ปริศนาที่ยิ่งใหญ่กว่าที่คาดการณ์ไว้ กำลังจะปรากฏสู่สายตาของพวกเขา