ตอนที่ 13 — พลังที่ถูกปลดปล่อย

แสงสีฟ้าอ่อนจากหน้าจอโฮโลแกรมยังคงสาดส่องไปทั่วห้องทดลองอันกว้างขวาง ขับเน้นความขัดแย้งอันน่าทึ่งระหว่างความโบราณของโลหะขัดเงากับความล้ำสมัยของเทคโนโลยีที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศ อคินยังคงยืนนิ่ง จ้องมองภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า ดวงตาของเขาฉายแววครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง ขณะที่ข้อมูลอันซับซ้อนไหลผ่านสายตาอย่างรวดเร็ว

"นี่มัน... เป็นไปได้อย่างไร" เสียงของอคินแผ่วเบา ‌หลุดออกมาจากลำคอที่แหบพร่า เขาขยับเข้าไปใกล้โฮโลแกรมมากขึ้น นิ้วเรียวยาวเลื่อนไปสัมผัสกับภาพสามมิติของโครงสร้างพลังงานที่ไม่เคยมีมาก่อน "รูปแบบการไหลเวียนของพลังงาน... มันไม่เหมือนกับทฤษฎีใดๆ ที่เราเคยค้นพบ"

โฮโลแกรมแสดงภาพการเคลื่อนไหวของอนุภาคพลังงานที่ละเอียดอ่อน ราวกับกระแสน้ำที่ไหลวนอย่างมีชีวิตชีวา สีสันที่เปลี่ยนไปมาระหว่างสีทอง ​สีม่วง และสีน้ำเงินเข้ม บ่งบอกถึงระดับพลังงานที่ไม่ธรรมดา มันไม่ใช่พลังงานที่เกิดจากการเผาไหม้ หรือการแตกตัวของอะตอม แต่เป็นพลังงานที่ดูเหมือนจะมาจากมิติอื่น หรืออาจจะเป็นพลังงานศักยภาพที่ถูกซ่อนเร้นไว้ภายในทุกสรรพสิ่ง

"อธิบายมาสิ ลีโอ" ‍อคินหันไปทางหุ่นยนต์อัจฉริยะที่ยืนนิ่งสงบอยู่ข้างๆ

ลีโอ ดวงตาที่เป็นผลึกสีเขียวเรืองแสงขึ้นเล็กน้อย "จากการวิเคราะห์เบื้องต้น ข้าพบว่าโครงสร้างพลังงานนี้มีลักษณะพิเศษคือสามารถ... 'ถักทอ' ตัวเองได้"

"ถักทอ?" อคินเลิกคิ้ว

"ใช่แล้วขอรับ ท่านอคิน" ‌ลีโอตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความน่าทึ่ง "อนุภาคพลังงานไม่ได้เคลื่อนที่แบบสุ่ม แต่มีการเชื่อมโยงและจัดระเบียบตัวเองเป็นรูปแบบที่ซับซ้อน คล้ายกับการถักทอเส้นใยให้เป็นผืนผ้า ยิ่งไปกว่านั้น ข้ายังตรวจพบว่ารูปแบบการถักทอนี้สามารถปรับเปลี่ยนได้ตาม... เจตจำนง"

"เจตจำนง?" อคินทวนคำ ‍เสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ "หมายความว่าอย่างไร"

"หมายความว่า พลังงานนี้มีศักยภาพที่จะตอบสนองต่อความคิดและความตั้งใจของผู้ควบคุมขอรับ" ลีโออธิบาย "ยิ่งผู้ควบคุมมีความชัดเจนและแน่วแน่ในเจตจำนงมากเท่าใด รูปแบบการถักทอพลังงานก็จะยิ่งมีความเสถียรและทรงพลังมากเท่านั้น"

อคินนิ่งเงียบไปอีกครั้ง เขาเดินไปรอบๆ ห้องทดลองอย่างกระวนกระวาย ​แสงสะท้อนจากโลหะขัดเงาอาบไล้ใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "พลังงานที่ตอบสนองต่อเจตจำนง... นี่มันคือสิ่งที่นักวิทยาศาสตร์ในยุคโบราณของดาวโลกเคยกล่าวถึงในตำนาน... พลังจิต"

"ข้าไม่สามารถยืนยันความเชื่อมโยงกับสิ่งที่ท่านเรียกว่า 'พลังจิต' ได้ขอรับ" ลีโอตอบ "แต่จากการวิเคราะห์โครงสร้างทางฟิสิกส์และกลไกการทำงาน ​ข้าสามารถกล่าวได้ว่านี่คือรูปแบบของพลังงานที่สามารถส่งผลกระทบต่อความเป็นจริงได้โดยตรง ผ่านการควบคุมด้วยคลื่นสมองที่ได้รับการฝึกฝน"

"แล้วเราจะควบคุมมันได้อย่างไร" อคินถาม พลันสายตาของเขาก็สบเข้ากับวัตถุโบราณที่ตั้งอยู่บนแท่นกลางห้อง วัตถุนั้นคือหินสีดำทรงกลมขนาดเท่าลูกบาสเกตบอล สลักเสลาด้วยอักขระโบราณที่เรืองแสงสีทองจางๆ

"สิ่งนั้น... คือจุดเริ่มต้นของความเข้าใจทั้งหมดขอรับ ท่านอคิน" ​ลีโอชี้ไปที่หินสีดำ "ข้าพบว่าคลื่นพลังงานที่ปล่อยออกมาจากวัตถุชิ้นนี้ เป็นตัวกระตุ้นให้เกิดการถักทอพลังงานที่เรากำลังเห็นในโฮโลแกรม"

อคินเดินเข้าไปใกล้หินสีดำนั้นมากขึ้น เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานที่แผ่ออกมาอย่างแผ่วเบา เป็นพลังงานที่เย็นเยียบแต่แฝงไว้ด้วยความอบอุ่นที่ลึกซึ้ง ราวกับความรู้โบราณที่หลับใหลกำลังจะตื่นขึ้น

"วัตถุนี้... ไม่ใช่แค่ก้อนหิน" อคินพึมพำ "มันคือ... ตัวนำ"

"ถูกต้องขอรับ" ลีโอเห็นด้วย "ข้าสันนิษฐานว่านี่คืออุปกรณ์โบราณที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อ... 'ปลุก' พลังงานแฝงในจักรวาล ให้สามารถเชื่อมโยงกับผู้ควบคุมได้"

"แล้วใครเป็นผู้สร้างมันขึ้นมา?" อคินถาม

"ข้อมูลเกี่ยวกับผู้สร้างยังคงจำกัดขอรับ" ลีโอตอบ "แต่จากรูปแบบอักขระและลักษณะทางสถาปัตยกรรมของห้องทดลองนี้ ข้าคาดการณ์ว่าน่าจะมาจากอารยธรรมโบราณที่มีความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีและจิตวิญญาณอย่างยิ่งยวด"

อคินหยิบหินสีดำขึ้นมา น้ำหนักของมันรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของตัวเขามานานแล้ว เขาสัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานที่ไหลเวียนเข้ามาในฝ่ามือของเขา มันไม่ใช่ความร้อน หรือความเย็น แต่เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ ราวกับจิตสำนึกของเขากำลังขยายตัวออกไป

"ถ้าพลังงานนี้สามารถตอบสนองต่อเจตจำนงได้..." อคินหลับตาลง พยายามรวบรวมสมาธิ "หมายความว่า... เราสามารถสร้างสรรค์ หรือแม้แต่ทำลายสิ่งต่างๆ ได้ด้วยความคิดเพียงอย่างเดียว?"

"มีความเป็นไปได้ในระดับสูงขอรับ" ลีโอตอบ "แต่การควบคุมพลังงานในระดับนี้ต้องอาศัยการฝึกฝนอย่างหนัก และความเข้าใจในหลักการทำงานอย่างถ่องแท้ หากปราศจากสิ่งเหล่านั้น พลังงานนี้อาจจะก่อให้เกิดอันตรายได้"

"อันตราย..." อคินนึกถึงกองทัพของศัตรูที่กำลังคุกคาม เขาเห็นภาพของยานอวกาศนับพันลำที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ฐานทัพลับ ภาพของสงครามที่จะเกิดขึ้น ภาพของดวงดาวที่กำลังจะดับสูญ

"ข้าต้องการเรียนรู้" อคินกล่าวเสียงหนักแน่น "ข้าต้องการควบคุมพลังงานนี้ให้ได้"

"ข้าพร้อมที่จะช่วยเหลือท่านขอรับ ท่านอคิน" ลีโอตอบ "เราจะเริ่มต้นจากการทำความเข้าใจโครงสร้างของพลังงานนี้อย่างละเอียด และค่อยๆ ฝึกฝนการเชื่อมโยงกับมันผ่านวัตถุโบราณชิ้นนี้"

อคินมองไปยังโฮโลแกรมอีกครั้ง เขาเห็นถึงศักยภาพอันไร้ขีดจำกัดที่ซ่อนอยู่ในนั้น มันคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่เขาเคยพบเจอมา แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คือหนทางสู่การบรรลุเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กว่า การปกป้องจักรวาลจากความมืดมิด

"เราจะเริ่มทันที" อคินกล่าว เขาวางหินสีดำลงบนแท่นตามเดิม แต่คราวนี้เขาวางมือข้างหนึ่งทาบลงบนพื้นผิวของมัน

ทันใดนั้นเอง แสงสีทองจากอักขระโบราณบนหินก็สว่างวาบขึ้น แสงนั้นลามเลียไปทั่วร่างกายของอคิน ราวกับมันกำลังสื่อสารกับจิตวิญญาณของเขา

"ท่านอคิน!" ลีโอร้องเตือน "ท่านกำลังเชื่อมโยงกับพลังงานโดยตรง!"

อคินรู้สึกถึงกระแสพลังงานที่ไหลบ่าเข้ามาในร่างกายของเขาอย่างมหาศาล มันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความรู้สึกของการถูกเติมเต็ม การถูกปลุกให้ตื่นขึ้น เขาเห็นภาพต่างๆ ผุดขึ้นมาในหัวอย่างรวดเร็ว ภาพของดวงดาวที่เกิดใหม่ ภาพของกาแล็กซีที่กำลังแตกสลาย ภาพของสิ่งมีชีวิตนับล้านที่กำลังต่อสู้ดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด

"มัน... มันกำลัง... สอนข้า" อคินกล่าวขณะที่ใบหน้าของเขาซีดเผือด แต่ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความตื่นเต้นและความเข้าใจที่ลึกซึ้ง

พลังงานสีฟ้าอ่อนจากโฮโลแกรมเริ่มเข้มข้นขึ้น มันเริ่มหมุนวนรอบตัวอคินอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นพายุพลังงานขนาดเล็กที่ส่องประกายเจิดจ้า

"ข้า... รู้สึกได้" อคินพูดเสียงแผ่วเบา "ข้าสัมผัสได้ถึง... ทุกสิ่ง"

พลัน... เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวจากภายนอกห้องทดลอง!

"เกิดอะไรขึ้น!" อคินชะงัก เขาสะบัดมือออกจากการสัมผัสกับหินสีดำ ทำให้กระแสพลังงานที่ไหลเข้ามาหยุดลง เขาหันไปมองทางประตูห้องทดลองด้วยความตกใจ

ลีโอหันหน้าจอแสดงผลไปยังประตู "แจ้งเตือน! ระบบป้องกันภายนอกถูกโจมตี! มีการบุกรุกเข้ามาในฐานทัพ!"

ใบหน้าของอคินเคร่งขรึมขึ้น เขาหันกลับมามองหินสีดำ และโฮโลแกรมที่แสดงถึงพลังงานอันมหาศาล "ดูเหมือนว่า... เวลาของเราในการฝึกฝนจะหมดลงแล้ว"

เขาหันไปมองลีโอ "เตรียมยานรบที่เร็วที่สุด พร้อมอาวุธเต็มอัตราศึก"

"รับทราบขอรับ ท่านอคิน" ลีโอตอบ "แต่... ศัตรูคือใคร?"

"ไม่ว่าจะเป็นใคร" อคินกล่าว ดวงตาของเขาส่องประกายด้วยความเด็ดเดี่ยว "พวกเขาจะต้องเผชิญหน้ากับพลังที่พวกเขาไม่มีวันเข้าใจ"

อคินเดินออกจากห้องทดลอง เขาเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองออกไปยังห้วงอวกาศอันไร้ที่สิ้นสุด เขาสัมผัสได้ถึงการสั่นสะเทือนของฐานทัพที่เกิดจากการโจมตีภายนอก

"ถึงเวลาแล้ว" อคินพึมพำ "ที่ข้าจะต้องปลดปล่อยพลังที่แท้จริง"

ความตื่นเต้นเร้าใจผสมกับความรู้สึกอันตรายที่คุกคามกำลังก่อตัวขึ้นในใจของอคิน การค้นพบพลังงานใหม่นี้เพิ่งจะเริ่มต้น แต่สงครามก็ได้มาถึงหน้าประตูแล้ว เขาจะใช้พลังนี้เพื่อปกป้องฐานทัพและจักรวาลได้อย่างไร ในเมื่อเขาเองก็ยังคงต้องเรียนรู้วิธีควบคุมมันอยู่?