ตอนที่ 17 — ม่านหมอกแห่งความจริง

แสงสีฟ้าอ่อนจากหน้าจอโฮโลแกรมยังคงสาดส่องไปทั่วห้องทดลองอันกว้างขวาง ขับเน้นความขัดแย้งอันน่าทึ่งระหว่างความโบราณของโลหะขัดเงากับความล้ำสมัยของเทคโนโลยีที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศ อคินยังคงยืนนิ่ง จ้องมองภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ภาพของสิ่งมีชีวิตที่ดูเหมือนจะเคยมีอยู่จริงในอดีต แต่บัดนี้เหลือเพียงโครงกระดูกโบราณที่ประดับประดาอยู่ตามผนังและแท่นจัดแสดง

“นี่คือ… สิ่งที่เรียกกันว่า ‘บรรพกาล’ ‌สินะ” เสียงทุ้มของอคินเอ่ยขึ้นเบาๆ ราวกับพึมพำกับตัวเอง แม้จะผ่านการเตรียมตัวมามาก แต่การได้เห็นหลักฐานทางชีวภาพของเผ่าพันธุ์ที่สาบสูญไปนานขนาดนี้ ก็ยังคงทำให้เขารู้สึกประหลาดใจไม่น้อย

ดร.เอลิยาห์ ชายชราในชุดกาวน์สีขาวสะอาดที่ดูราวกับเป็นส่วนหนึ่งของเทคโนโลยีล้ำสมัยรอบตัว เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ​“ใช่แล้ว ท่านอคิน ‘บรรพกาล’ คือชื่อที่เราตั้งให้กับเผ่าพันธุ์ที่เคยครอบครองอารยธรรมอันยิ่งใหญ่แห่งนี้ ก่อนที่หายนะจะมาเยือน”

อคินกวาดสายตามองไปรอบๆ เขาเห็นโครงกระดูกของสิ่งมีชีวิตที่มีลักษณะคล้ายมนุษย์ แต่มีขนาดใหญ่กว่าอย่างเห็นได้ชัด มีแขนขาที่แข็งแรง ‍และกะโหลกศีรษะที่มีส่วนขยายออกไปด้านหลัง ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่รูปแกะสลักที่ตั้งอยู่บนแท่นกลางห้อง เป็นรูปของสิ่งมีชีวิตตนหนึ่งที่กำลังกางแขนออก สื่อถึงความยิ่งใหญ่และอำนาจ

“หายนะ… ที่ว่านั้นคืออะไรหรือ ดร.เอลิยาห์?” อคินถาม สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่รูปแกะสลัก

ดร.เอลิยาห์ถอนหายใจยาว ‌“นั่นเป็นคำถามที่นักโบราณคดีและนักวิทยาศาสตร์พยายามไขมาหลายชั่วอายุคน แต่เรายังไม่มีคำตอบที่ชัดเจน บางทฤษฎีเชื่อว่าเกิดจากสงครามกลางเมืองที่รุนแรงระหว่างเผ่าพันธุ์ บรรพกาลที่มีอำนาจต่างแข่งขันกันเพื่อครอบครองทรัพยากรและเทคโนโลยีอันล้ำสมัย บางทฤษฎีก็เชื่อว่าเกิดจากภัยธรรมชาติที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน หรือแม้กระทั่งการระบาดของโรคระบาดร้ายแรงที่ไม่มีทางรักษา”

“แต่… มีสิ่งใดที่บ่งชี้ถึงสาเหตุที่ชัดเจนกว่านี้หรือไม่?” อคินถามต่อ ‍เขาพยายามหาเบาะแสที่อาจนำไปสู่ความเข้าใจในพลังงานที่เขาได้สัมผัสก่อนหน้านี้

“มี… แต่ก็ยังเป็นเพียงทฤษฎีที่ยังต้องค้นคว้าต่อ” ดร.เอลิยาห์เดินเข้าไปใกล้แท่นโฮโลแกรม เขาโบกมือเบาๆ ลำดับภาพบนจอโฮโลแกรมก็เปลี่ยนไป ปรากฏเป็นภาพจำลองของเมืองโบราณที่เคยรุ่งเรือง รายล้อมไปด้วยอาคารสูงเสียดฟ้าที่สร้างจากวัสดุที่ไม่คุ้นเคย “นี่คือภาพจำลองของเมือง ​‘อาร์คาเดีย’ เมืองหลวงของอารยธรรมบรรพกาล จากการศึกษาซากปรักหักพังที่หลงเหลืออยู่ เราพบร่องรอยของเทคโนโลยีที่ก้าวหน้าเกินกว่าที่เราจะจินตนาการได้ เทคโนโลยีที่สามารถควบคุมสสารและพลังงานได้อย่างน่าทึ่ง”

อคินพยักหน้า “พลังงาน… ที่ผมสัมผัสได้ก่อนหน้านี้ มันเกี่ยวข้องกับเทคโนโลยีของพวกเขาใช่หรือไม่?”

“เป็นไปได้สูงมาก ​ท่านอคิน” ดร.เอลิยาห์ตอบ “เราเชื่อว่าพลังงานนั้นคือ ‘แก่นแท้’ หรือ ‘พลังงานต้นกำเนิด’ ที่บรรพกาลสามารถควบคุมได้ มันเป็นพลังงานที่หล่อเลี้ยงอารยธรรมของพวกเขา ​เป็นแหล่งพลังงานที่ไม่มีวันหมดสิ้น แต่… การควบคุมพลังงานระดับนี้ย่อมมาพร้อมกับความเสี่ยงที่ไม่อาจประเมินได้”

ภาพบนจอโฮโลแกรมเปลี่ยนอีกครั้ง คราวนี้ปรากฏเป็นแผนภาพที่ซับซ้อน แสดงถึงการไหลเวียนของพลังงานที่เชื่อมโยงระหว่างดาวเคราะห์ต่างๆ ในระบบสุริยะแห่งนี้ “จากการค้นพบ ‘บันทึกโบราณ’ ในรูปแบบผลึกข้อมูล เราพบข้อมูลบางส่วนเกี่ยวกับ ‘มหาวิหารแห่งพลังงาน’ ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นศูนย์กลางในการควบคุมแก่นแท้”

“มหาวิหารแห่งพลังงาน…” อคินทวนคำ “มันอยู่ที่ไหน?”

“นั่นคือปริศนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุด” ดร.เอลิยาห์กล่าว “บันทึกข้อมูลนั้นไม่สมบูรณ์นัก แต่เราเชื่อว่ามันตั้งอยู่ในสถานที่ที่ห่างไกลและเข้าถึงได้ยาก อาจจะอยู่ลึกเข้าไปในใจกลางของกลุ่มดาวอันตราย หรืออาจจะ… ถูกซ่อนไว้ในมิติอื่น”

อคินหลับตาลง เขาพยายามนึกถึงความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อเขาสัมผัสพลังงานนั้น มันไม่ใช่แค่พลังงานดิบๆ แต่เป็นเหมือนกับ… สัญญาณบางอย่าง เป็นเสียงกระซิบจากอดีตที่พยายามสื่อสารบางอย่างกับเขา

“ผมรู้สึกได้ถึง… สัญญาณบางอย่าง” อคินกล่าว “ไม่ใช่แค่พลังงาน แต่เป็นเหมือนกับ… ความทรงจำที่ถูกฝังไว้”

ดร.เอลิยาห์มองอคินด้วยความสนใจ “ความทรงจำ… ท่านหมายความว่าอย่างไร?”

“ผมไม่แน่ใจนัก” อคินส่ายหน้า “มันเหมือนกับว่า… พลังงานนั้นไม่ได้มีเพียงแค่พลังงานดิบๆ แต่มีข้อมูลบางอย่างซ่อนอยู่ภายใน มีบางสิ่งที่บรรพกาลต้องการจะสื่อสารกับผู้ที่สามารถเข้าถึงมันได้”

“ข้อมูล… หรือความทรงจำ…” ดร.เอลิยาห์ครุ่นคิด “หากเป็นเช่นนั้นจริง… นั่นอาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการไขปริศนาแห่งหายนะของพวกเขา… และอาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการทำความเข้าใจพลังที่ท่านกำลังครอบครองอยู่ด้วย”

ดวงตาของอคินเบิกกว้างขึ้น เขารู้สึกถึงประกายแห่งความหวัง ความเป็นไปได้ที่ว่าสิ่งที่เขาค้นพบ อาจจะเชื่อมโยงกับอดีตอันลึกลับของเผ่าพันธุ์นี้

“ท่าน ดร.เอลิยาห์ มีวิธีใดที่จะช่วยให้ผม… เข้าถึง ‘ความทรงจำ’ นั้นได้มากขึ้นหรือไม่?” อคินถาม

ดร.เอลิยาห์พยักหน้า “เรามีเทคโนโลยีที่เรียกว่า ‘เครื่องสกัดข้อมูลเชิงมิติ’ ซึ่งสามารถใช้สแกนและวิเคราะห์คลื่นพลังงานที่ผิดปกติได้ หากพลังงานที่ท่านสัมผัสมีข้อมูลที่ถูกฝังอยู่จริง เราอาจจะสามารถสกัดมันออกมาได้… แต่… กระบวนการนี้ค่อนข้างอันตราย อาจจะส่งผลกระทบต่อตัวท่านเองได้”

“ผมพร้อม” อคินตอบทันที โดยไม่มีความลังเล “ผมต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา และผมต้องเข้าใจพลังนี้ให้ถ่องแท้”

ดร.เอลิยาห์มองอคินอย่างพิจารณา เขาเห็นความมุ่งมั่นที่ฉายชัดในดวงตาของชายหนุ่ม “ก็ได้… แต่ท่านต้องระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง ข้าจะเตรียมเครื่องมือให้พร้อม”

ขณะที่ดร.เอลิยาห์เดินจากไป อคินก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม เขามองไปยังโครงกระดูกของบรรพกาลอีกครั้ง คราวนี้เขามองเห็นมากกว่าแค่ซากปรักหักพัง แต่เป็นเรื่องราวที่ยังไม่ถูกเล่า เรื่องราวที่ถูกปิดผนึกไว้ภายใต้กาลเวลาอันยาวนาน

“สิ่งที่ข้าสัมผัส… มันคือเสียงเรียกจากอดีต” อคินพึมพำกับตัวเอง “ข้าจะตอบรับเสียงเรียกนั้น… และข้าจะค้นหาความจริง”

บรรยากาศในห้องทดลองเริ่มเปลี่ยนไป ความเงียบสงบถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้น เขาจะสามารถเข้าถึง “ความทรงจำ” นั้นได้หรือไม่? และ “ความทรงจำ” นั้นจะเปิดเผยความลับอันน่าสะพรึงกลัวเพียงใด? หรือบางที… ความจริงที่เขาจะค้นพบ อาจจะนำมาซึ่งอันตรายที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เขาคาดคิดก็ได้

อคินก้าวเดินไปยังแท่นทดลองกลางห้อง เขากำลังจะเผชิญหน้ากับอดีตที่ซ่อนเร้น และเส้นทางสู่การเป็น “จอมทัพดาราจักร” ของเขากำลังจะก้าวไปอีกขั้นหนึ่งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน.