ตอนที่ 29 — พลังที่หลับใหล

แสงสีฟ้าอ่อนจากหน้าจอโฮโลแกรมยังคงสาดส่องไปทั่วห้องทดลองอันกว้างขวาง ขับเน้นความขัดแย้งอันน่าทึ่งระหว่างความโบราณของโลหะขัดเงากับความล้ำสมัยของเทคโนโลยีที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศ อคินยังคงยืนนิ่ง จ้องมองภาพโฮโลแกรมที่ฉายออกมาจากแกนพลังงานโบราณ ภาพนั้นไม่ได้แสดงเพียงข้อมูลทางเทคนิคที่ซับซ้อนอีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นภาพจำลองของจักรวาลที่กำลังบิดเบี้ยว คลื่นพลังงานสีดำทะมึนกำลังแผ่ขยายออกไปราวกับกาฬโรคทางดาราศาสตร์ กลืนกินแสงดาวและทำลายล้างระบบสุริยะอย่างไม่ปรานี

"นี่คือผลลัพธ์... ‌หากพลังงานแห่ง 'อัสนีบาต' ไม่ถูกควบคุม" เสียงแหบพร่าของศาสตราจารย์อาร์คัส ดังขึ้นจากด้านข้าง ดวงตาที่เคยเปล่งประกายด้วยความรู้ บัดนี้กลับฉายแววแห่งความเศร้าสร้อยและหวาดหวั่น "มันไม่ใช่แค่การทำลายล้าง ​แต่เป็นการลบล้างการดำรงอยู่ทั้งหมด"

อคินขมวดคิ้วแน่น เขาเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับ 'อัสนีบาต' มาบ้าง เป็นพลังงานโบราณที่ถูกกล่าวขานว่าเป็นทั้งผู้สร้างและผู้ทำลาย เป็นเหมือนดาบสองคมที่ถูกผนึกไว้ในแกนกลางของระบบพลังงานนี้ แต่ไม่เคยมีใครคาดคิดว่ามันจะมีอำนาจทำลายล้างได้ถึงเพียงนี้

"พลังงานนี้... มันถูกผนึกไว้อย่างไร?" ‍อคินถาม เสียงของเขาหนักแน่นกว่าเดิม แม้จะแฝงความกังวลอยู่เล็กน้อย

ศาสตราจารย์อาร์คัส ถอนหายใจยาว "มันถูกผนึกด้วยเทคโนโลยีที่ล้ำหน้าเกินกว่าที่เราจะเข้าใจได้ในปัจจุบัน แต่แก่นแท้ของการผนึกนั้น อาศัย 'สมดุล' ‌พลังงานสองขั้วที่ตรงข้ามกัน หากขั้วใดขั้วหนึ่งอ่อนแอลง สมดุลก็จะเสียไป และ 'อัสนีบาต' จะปลดปล่อยตัวเองออกมา"

ภาพโฮโลแกรมเปลี่ยนไปอีกครั้ง คราวนี้แสดงให้เห็นถึงโครงสร้างของแกนพลังงานโบราณนั้นอย่างละเอียด มีวงแหวนโลหะที่แกะสลักด้วยอักขระโบราณล้อมรอบผลึกแก้วสีดำสนิทที่กำลังสั่นไหวเบาๆ

"ตรงกลางนั้นคือ ‍'แก่นแท้แห่งอัสนีบาต' ส่วนที่สั่นไหวนั่นคือ 'ดวงตาแห่งการหลับใหล' พลังงานที่รักษาเสถียรภาพของมันคือ 'คลื่นแห่งชีวิต' ที่กระจายอยู่ทั่วระบบ" ศาสตราจารย์อธิบายพลางชี้นิ้วไปที่ส่วนต่างๆ ของโฮโลแกรม

"แล้ว ​'คลื่นแห่งชีวิต' นี้... มันอยู่ที่ไหน?" อคินถาม ดวงตาจับจ้องไปที่แกนพลังงานอย่างไม่ละสาย

"ที่นี่" ศาสตราจารย์ชี้ไปที่ตัวเขาเอง "และที่นี่" เขายกมือขึ้นสัมผัสหน้าอกของอคิน ​"และที่นี่" เขายกมือขึ้นชี้ไปที่ฐานทัพลับอันกว้างใหญ่แห่งนี้ "พลังงานแห่ง 'คลื่นแห่งชีวิต' ไม่ได้มีเพียงรูปแบบเดียว มันกระจายอยู่ในทุกสิ่งที่มีชีวิต เป็นเหมือนลมหายใจของจักรวาล เป็นพลังที่เชื่อมโยงสรรพสิ่งเข้าด้วยกัน"

อคินนิ่งเงียบ ​เขารู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากฝ่ามือของศาสตราจารย์ที่แตะอยู่บนหน้าอกของเขา มันไม่ใช่ความร้อนธรรมดา แต่เป็นพลังงานที่อบอุ่นและคุ้นเคย ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของตัวเขาเอง

"แต่... ถ้าพลังงานที่รักษาเสถียรภาพคือ 'คลื่นแห่งชีวิต' ทำไมมันถึงกำลังจะอ่อนแอลง?" อคินถามด้วยความสงสัย

ศาสตราจารย์อาร์คัส หลุบตาลง "นั่นคือคำถามที่ข้าพเจ้าพยายามหาคำตอบมาตลอดหลายปี... แต่ยิ่งข้าพเจ้าศึกษามากเท่าไหร่ ข้าพเจ้าก็ยิ่งพบว่า... พลังงาน 'คลื่นแห่งชีวิต' กำลังถูกสูบออกไป... มันกำลังถูกดูดกลืนไปทีละน้อย"

"ถูกดูดกลืน... จากอะไร?"

"จาก... 'เงา' " ศาสตราจารย์ตอบเสียงเบา ราวกับกำลังเอ่ยชื่อปีศาจร้าย "พลังงานที่ดำมืดและแตกต่างจาก 'อัสนีบาต' โดยสิ้นเชิง มันไม่ได้ต้องการทำลายล้าง แต่ต้องการ 'ครอบครอง' มันค่อยๆ แทรกซึมเข้าไป กลืนกินพลังชีวิต และทำให้ 'คลื่นแห่งชีวิต' อ่อนแอลงเรื่อยๆ"

ภาพโฮโลแกรมเปลี่ยนอีกครั้ง คราวนี้แสดงให้เห็นถึงภาพของยานอวกาศรูปร่างแปลกประหลาดที่กำลังเคลื่อนที่อย่างเงียบเชียบในห้วงอวกาศ แสงสีดำสนิทที่เปล่งออกมาจากยานลำนั้นค่อยๆ แผ่ขยายออกไปราวกับหมอกพิษ กลืนกินดาวเคราะห์น้อยที่อยู่ใกล้เคียง

"นั่นคือ 'กองเรือเงา' ของเผ่าพันธุ์ที่เรียกว่า 'วอยด์' พวกมันเป็นอมนุษย์ที่ดำรงอยู่ได้ด้วยการดูดกลืนพลังงานชีวิต และเป้าหมายสูงสุดของพวกมันคือการ 'ครอบครอง' พลังงานแห่ง 'อัสนีบาต' เพื่อใช้มันในการขยายอำนาจไปทั่วกาแล็กซี" ศาสตราจารย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียด "หากพวกมันสำเร็จ... จักรวาลนี้จะตกอยู่ในความมืดมิดตลอดกาล"

อคินกำหมัดแน่น เขารู้สึกถึงความโกรธที่ปะทุขึ้นภายใน ความคิดที่ว่าจะมีเผ่าพันธุ์ใดกล้าคิดร้ายต่อจักรวาลอันกว้างใหญ่นี้ ทำให้เขาทนไม่ได้

"แล้วเราจะหยุดยั้งพวกมันได้อย่างไร?" อคินถาม

ศาสตราจารย์อาร์คัส มองหน้าอคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "มีเพียงวิธีเดียว... คือการเติมเต็ม 'คลื่นแห่งชีวิต' ที่กำลังเหือดหายไป... และวิธีที่ทรงพลังที่สุดในการทำเช่นนั้น... ก็คือการปลุกพลังที่หลับใหลอยู่ภายในตัวเจ้า"

"พลังที่หลับใหล... ในตัวข้า?" อคินประหลาดใจ

"ใช่" ศาสตราจารย์พยักหน้า "เจ้าคือผู้สืบทอด... ผู้ที่ถูกเลือกให้มายังที่แห่งนี้ พลังงานในตัวเจ้า... ไม่ใช่แค่ 'คลื่นแห่งชีวิต' ธรรมดา... แต่เป็น 'แก่นแท้แห่งชีวิต' อันบริสุทธิ์... เป็นพลังที่สามารถต้านทาน 'เงา' และชดเชย 'อัสนีบาต' ได้"

อคินมองลงไปที่ฝ่ามือของตัวเอง เขารู้สึกได้ถึงพลังงานอันอบอุ่นที่กำลังไหลเวียนอยู่ภายใน เขาเคยรู้สึกถึงพลังนี้มาก่อน แต่ไม่เคยเข้าใจความหมายที่แท้จริงของมันมาก่อน

"แต่... ข้าจะปลุกพลังนั้นได้อย่างไร?"

"นั่นคือสิ่งที่ข้าพเจ้าได้เตรียมการไว้" ศาสตราจารย์อาร์คัส กล่าวพร้อมกับเดินไปที่แผงควบคุมที่ซ่อนอยู่หลังม่านโลหะ เขาแตะบางปุ่มเบาๆ และทันใดนั้น แสงสีม่วงอ่อนก็เริ่มเปล่งประกายออกมาจากใจกลางของห้องทดลอง

"นี่คือ 'แท่นบูชาแห่งชีวิต' มันถูกสร้างขึ้นเพื่อรวมศูนย์และปลุกพลังที่หลับใหลของ 'ผู้สืบทอด' เจ้าต้องยืนอยู่บนนั้น... และปลดปล่อยพลังทั้งหมดที่เจ้ามี"

อคินมองไปยังแท่นบูชาที่กำลังเปล่งแสงสีม่วงอ่อน มันดูศักดิ์สิทธิ์และทรงพลังอย่างน่าอัศจรรย์ เขาเดินไปยืนอยู่บนแท่นนั้นทันที เมื่อเท้าสัมผัสกับพื้นผิวเย็นเฉียบ เขาก็รู้สึกถึงพลังงานอันมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามา ราวกับคลื่นยักษ์ที่ซัดสาดเข้าสู่ร่างของเขา

"จงรวบรวมสติ... จงนึกถึงสิ่งที่มีค่าที่สุด... จงปลดปล่อยมันออกมา" เสียงของศาสตราจารย์อาร์คัส ดังขึ้น เป็นเสียงกระซิบที่ทรงพลัง

อคินหลับตาลง เขาเริ่มนึกถึงใบหน้าของคนที่เขารัก นึกถึงความทรงจำอันงดงาม นึกถึงความปรารถนาที่จะปกป้องจักรวาลนี้ เขาหายใจเข้าลึกๆ และเมื่อหายใจออก เขาก็รู้สึกว่ามีบางสิ่งกำลังจะระเบิดออกมาจากภายใน

แสงสีม่วงอ่อนจากแท่นบูชาเริ่มเข้มข้นขึ้น มันแผ่ขยายออกไปรอบๆ ตัวเขา ราวกับมีพายุแห่งพลังงานที่บริสุทธิ์กำลังก่อตัวขึ้น อคินรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนไปทั่วร่างกาย เขากำหมัดแน่นยิ่งกว่าเดิม กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็ง ราวกับกำลังแบกรับน้ำหนักของจักรวาลทั้งใบ

"ใกล้แล้ว..." ศาสตราจารย์อาร์คัส พึมพำ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวังอันแรงกล้า "ใกล้จะถึงเวลาแล้ว..."

ทันใดนั้นเอง ภาพโฮโลแกรมที่แสดงถึง 'กองเรือเงา' ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้อยู่ห่างไกลอีกต่อไป มันกำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ฐานทัพลับอย่างรวดเร็ว!

"พวกมันมาแล้ว!" ศาสตราจารย์อาร์คัส ตะโกน "อคิน! เร็วเข้า! จงปลุกพลังของเจ้าก่อนที่พวกมันจะมาถึง!"

อคินรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว พลังงานภายในของเขากำลังจะปะทุออกมา แต่ความเร่งรีบและภัยคุกคามที่กำลังใกล้เข้ามา ทำให้เขาเริ่มรู้สึกสับสน

"ข้า... ข้ายังไม่พร้อม!" อคินตะโกนกลับ

"เจ้าต้องพร้อม! นี่คือเวลาเดียวเท่านั้น!" ศาสตราจารย์อาร์คัส ตะโกนเสียงดัง

ในขณะที่อคินกำลังต่อสู้กับแรงกดดันภายในและความสับสนภายนอก จู่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง ภาพที่ปรากฏขึ้นไม่ใช่ 'กองเรือเงา' แต่เป็นภาพของ... หญิงสาวที่เขารัก! เธออยู่ในชุดนักรบที่คุ้นเคย กำลังจ้องมองมาที่เขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล

"อคิน! ได้ยินข้าไหม!" เสียงของเธอดังผ่านระบบสื่อสาร "พวกมันกำลังโจมตีฐานทัพหลัก! เราต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า! เร็วเข้า!"

อคินอ้าปากค้าง เขารู้สึกราวกับหัวใจกำลังจะหยุดเต้น ภาพที่เห็นและเสียงที่ได้ยินนั้นทรงพลังยิ่งกว่าแรงกดดันใดๆ ที่เขากำลังเผชิญอยู่

"อคิน! เลือกเอา!" ศาสตราจารย์อาร์คัส ร้องบอก "ปลุกพลังของเจ้า... หรือไปช่วยเธอ!"

อคินยืนนิ่งอยู่บนแท่นบูชา สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้ง เขามองเห็นภาพโฮโลแกรมของหญิงสาวที่เขารัก สลับกับภาพของ 'กองเรือเงา' ที่กำลังคืบคลานเข้ามา

"ข้า... ข้าต้อง..." อคินพึมพำ

แล้วทันใดนั้นเอง แสงสีม่วงอ่อนจากแท่นบูชาก็เริ่มสว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง! อคินรู้สึกได้ถึงพลังงานอันมหาศาลที่กำลังจะระเบิดออกมา แต่ก็แลกมาด้วยภาพของหญิงสาวที่กำลังตกอยู่ในอันตราย

เขาจะเลือกอะไร? พลังที่จะช่วยจักรวาล หรือการต่อสู้เคียงข้างคนที่เขารัก? คำตอบนั้นแขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งชะตากรรม... และเวลาที่เหลืออยู่นั้นกำลังจะหมดลง...