ยอดเขาหินผาสูงตระหง่านนั้นราวกับเป็นเวทีประลองของเหล่าทวยเทพ สายลมที่บ้าคลั่งราวกับผีเสื้อสมุทรที่กำลังโกรธเกรี้ยว พัดกระหน่ำทุกสิ่งให้ปลิวว่อน เมฆดำทะมึนก่อตัวหนาแน่นจนบดบังแสงอาทิตย์ที่ควรจะสาดส่องลงมา เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องเป็นท่วงทำนองแห่งความตาย สายฟ้าสีขาวสว่างแลบแปลบปลาบราวกับพิโรธของสรวงสวรรค์ ท่ามกลางมหาวาตภัยนี้ ชายหนุ่มผู้หนึ่งยืนหยัดอย่างมั่นคง ดาบพิรุณในมือเปล่งประกายเรืองรอง ราวกับดวงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณที่แผ่รัศมีเจิดจ้า ชายหนุ่มผู้นั้นคือ พิรุณ ผู้ซึ่งเคยถูกทอดทิ้ง แต่บัดนี้กลับกลายเป็นศูนย์กลางแห่งพายุอันเกรี้ยวกราด
เบื้องหน้าพิรุณ คือกลุ่มนักพรตวิถีอสูรนับร้อยที่บุกขึ้นมาเพื่อช่วงชิง "แก่นแท้แห่งสายลม" อาวุธโบราณที่สถิตอยู่บนยอดเขาแห่งนี้ สีหน้าของเหล่านักพรตเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและความกระหายอำนาจ ดวงตาฉายแววแห่งความมุ่งมั่นที่จะโค่นล้มพิรุณ ผู้ที่พวกเขาเคยดูถูกดูแคลนว่าเป็นเพียงเด็กกำพร้าไร้ค่า
"พิรุณ! แกมันก็แค่หมาข้างถนนที่หลงขึ้นมาอยู่บนนี้! สละแก่นแท้แห่งสายลมเสีย แล้วเราจะให้แกตายอย่างมีเกียรติ!" เสียงแหบพร่าของผู้นำนักพรตดังขึ้น ท่ามกลางเสียงลมที่หวีดหวิว
พิรุณเพียงแย้มยิ้มที่มุมปาก ดวงตาที่เคยฉายแววเศร้าหมอง บัดนี้กลับลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความเด็ดเดี่ยว "เกียรติอย่างนั้นหรือ? เกียรติสำหรับคนอย่างพวกแก คือการเหยียบย่ำผู้อื่นเพื่อปีนป่ายไปสู่จุดสูงสุดสินะ? น่าสมเพชสิ้นดี!"
สิ้นเสียงของพิรุณ พายุรอบกายก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น สายลมหมุนวนรอบตัวเขา ก่อให้เกิดกระแสลมหมุนที่รุนแรงราวกับพายุทอร์นาโด พลังแห่งสายลมและสายฟ้าถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไม่ยั้งคิด
"พวกแกจะไม่มีวันได้ครอบครองสิ่งนี้!" พิรุณตะโกนก้อง ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องที่ดังสนั่น
"อย่าได้โอ้อวด! ด้วยจำนวนคนของเรา แกจะไม่มีวันต้านทานได้!" เหล่านักพรตพากันตะโกนตอบ พลางชักอาวุธออกมาจากฝัก ดาบ กระบี่ หอก ง้าว หลากชนิดส่องประกายวาววับภายใต้แสงฟ้าแลบ
"ลองดูก็แล้วกัน!" พิรุณกระชับด้ามดาบพิรุณไว้แน่น ยิ่งเมื่อสัมผัสด้ามดาบอันเย็นเยียบ เขาก็ยิ่งรู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ภายในดาบเล่มนี้ พลังที่เชื่อมโยงกับเขาอย่างลึกซึ้ง ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย
ทันใดนั้น พิรุณก็เคลื่อนไหว เขาไม่ได้พุ่งเข้าใส่ศัตรูโดยตรง แต่กลับกระโดดขึ้นไปบนอากาศ ใช้กระแสลมหมุนรอบตัวเป็นฐานส่งตัว เขาปรากฏตัวอยู่เหนือกลุ่มนักพรตราวกับเงาของพญาอินทรี
"วายุพิโรธ!" พิรุณตะโกนก้อง พร้อมกับเหวี่ยงดาบพิรุณลงมาเป็นเส้นตรง!
สายลมที่รุนแรงยิ่งทวีความหนาแน่นขึ้น พุ่งเข้าใส่เหล่านักพรตราวกับคมมีดที่มองไม่เห็น เสียงหวีดหวิวของลมกลายเป็นเสียงกรีดร้องที่น่าสะพรึงกลัว นักพรตหลายสิบคนถูกกระแสลมพัดกระเด็นปลิวไปไกล ร่างกายกระแทกเข้ากับโขดหินจนแหลกละเอียด
"อะไรกัน! พลังของมัน... ไม่ใช่แค่คนธรรมดา!" ผู้นำนักพรตอุทานด้วยความตกตะลึง
"ข้าบอกแล้วไง ว่าพวกแกจะไม่มีวันได้ครอบครองมัน!" พิรุณกล่าวพลางร่อนลงมาสู่พื้นอีกครั้ง ดาบพิรุณยังคงส่องประกายเจิดจ้า
"อย่าได้ยอมแพ้! มันมีแค่คนเดียว! โจมตีมันให้ตาย!" ผู้นำนักพรตปลุกระดม
เหล่านักพรตที่เหลือรุมเข้าโจมตีพิรุณพร้อมกัน พิรุณยืนประจันหน้ากับกลุ่มนักพรตที่เข้ามาใกล้ เขายังคงเคลื่อนไหวอย่างสง่างามราวกับนักเต้นรำ แต่ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยอันตราย
"วายุหมุนสังหาร!" พิรุณหมุนตัวอย่างรวดเร็ว ดาบพิรุณฟาดฟันเป็นวงกว้าง สร้างคลื่นลมที่หมุนวนเข้าปะทะกับเหล่านักพรตที่เข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง เสียงคมดาบกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว
"สายฟ้าฟาด! พิรุณฟาด!" ในขณะที่นักพรตคนหนึ่งพุ่งเข้ามาใช้กระบี่ฟันใส่ พิรุณก็สะบัดข้อมือ ดาบพิรุณส่องแสงวาบ ราวกับฟ้าผ่าลงมา พลังสายฟ้าที่อัดแน่นอยู่ภายในดาบพุ่งตรงเข้าใส่กระบี่เล่มนั้น เกิดประกายไฟสว่างวาบ นักพรตผู้นั้นกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด มือของเขาชาหนึบ กระบี่แทบจะหลุดมือ
"อย่าประมาทพลังแห่งสวรรค์!" พิรุณกล่าวเสียงเย็น
เขาไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น พลังแห่งสายฟ้าเริ่มไหลเวียนไปตามร่างกายของเขา เส้นเลือดสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นตามแขนและใบหน้า ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีฟ้าอมขาว
"สายฟ้าผ่า! พิรุณพิฆาต!" พิรุณยกดาบพิรุณขึ้นเหนือศีรษะ เปล่งเสียงคำราม พลังสายฟ้าจำนวนมหาศาลพุ่งออกมาจากดาบ ก่อให้เกิดสายฟ้าเส้นมหึมาฟาดลงมาจากฟากฟ้า ตรงเข้าใส่กลุ่มนักพรตที่อยู่เบื้องล่าง
"อ๊ากกกก!" เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วหุบเขา
นักพรตหลายสิบคนถูกสายฟ้าฟาดเข้าใส่ จนร่างของพวกเขาไหม้เกรียม ล้มลงไปกองกับพื้น เสียงลมและเสียงฝนดูเหมือนจะดังขึ้นอีก เป็นการขับกล่อมให้กับภาพอันน่าสะพรึงกลัวเบื้องหน้า
ผู้นำนักพรตที่อยู่แถวหน้าสุดเห็นเหตุการณ์ก็ผงะถอยหลังไป เขามีสีหน้าซีดเผือด ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเด็กหนุ่มธรรมดาอย่างพิรุณจะมีพลังอำนาจที่น่ากลัวถึงเพียงนี้
"แก... แกมันปีศาจ! ไม่ใช่มนุษย์!" ผู้นำนักพรตตะโกนด้วยความหวาดกลัว
"ข้าไม่ใช่ปีศาจ และก็ไม่ใช่ปีศาจที่พวกแกจะบังคับให้ทำตามใจได้!" พิรุณกล่าว พลางเดินช้าๆ เข้าไปหาผู้นำนักพรต ดาบพิรุณในมือยังคงเปล่งประกาย แต่คราวนี้กลับมีความเย็นเยียบแฝงอยู่
"แก... แกจะทำอะไร!" ผู้นำนักพรตชักดาบออกมา ปลายดาบสั่นเทา
"ข้าจะทำลายความโลภของพวกแก! ข้าจะพิสูจน์ให้เห็นว่าอำนาจที่ได้มาโดยไม่ชอบธรรมนั้น ไม่ยั่งยืน!" พิรุณตอบ ดวงตาของเขาสะท้อนประกายสีฟ้าของสายฟ้า
"แกอย่าเข้ามานะ!"
"ช้าไปแล้ว!"
พิรุณเร่งฝีเท้าขึ้นอีกครั้ง เขากระโดดลอยตัวขึ้นไปบนอากาศ ใช้พลังสายลมพยุงตัวไว้ เขากลายเป็นพายุหมุนขนาดย่อมหมุนวนอยู่เหนือศีรษะของผู้นำนักพรต
"วายุคลั่ง! พิรุณปลิดชีพ!"
พิรุณเหวี่ยงดาบพิรุณลงมาอย่างรวดเร็ว ดาบเปล่งประกายแสงสีฟ้าราวกับสายฟ้าที่ถูกบีบอัดมาหลายปี พุ่งเข้าใส่ร่างของผู้นำนักพรต
"อ๊ากกกกก!"
เสียงร้องของผู้นำนักพรตขาดหายไปพร้อมกับเสียงคมดาบที่กรีดผ่านอากาศ ร่างของเขาล้มลงสู่พื้นโดยไร้ลมหายใจ
เมื่อผู้นำล้มลง นักพรตที่เหลือก็แตกกระเจิง ไม่มีความกล้าที่จะต่อสู้ต่อไปอีก พวกเขาวิ่งหนีลงจากยอดเขาไปอย่างไม่คิดชีวิต ราวกับเห็นปีศาจมาเกิด
พิรุณมองดูเหล่านักพรตที่กำลังวิ่งหนีอย่างหมดสิ้นหนทาง เขากระชับดาบพิรุณไว้แน่น ไม่มีความรู้สึกยินดีในชัยชนะ มีแต่ความรู้สึกว่างเปล่าและความเหนื่อยล้า
"จบแล้วหรือ?" เขาพึมพำกับตัวเอง
พายุเริ่มสงบลง เมฆดำทะมึนที่เคยปกคลุมก็เริ่มจางหายไป แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมาบนยอดเขาอีกครั้ง เผยให้เห็นภาพของสมรภูมิที่เต็มไปด้วยศพและความเสียหาย
พิรุณทรุดตัวลงนั่งบนโขดหิน หยาดเหงื่อไหลรินลงมาตามใบหน้า เขาปล่อยดาบพิรุณวางไว้ข้างกาย ดาบยังคงส่องประกายอ่อนๆ แต่ดูเหมือนจะบ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าเช่นเดียวกับเจ้าของ
"แก่นแท้แห่งสายลม..." พิรุณมองไปยังแท่นบูชาโบราณที่อยู่เบื้องหน้า แท่นบูชานั้นมีหินผลึกสีฟ้าใสส่องประกายเรืองรองอยู่ตรงกลาง หินก้อนนั้นคือ "แก่นแท้แห่งสายลม" ที่เหล่านักพรตต้องการ
"ข้า... มาถึงแล้วจริงๆ หรือ?"
เขาหยิบดาบพิรุณขึ้นมาอีกครั้ง สัมผัสกับความเย็นเยียบของมัน ความรู้สึกของพลังที่เชื่อมโยงกันยังคงชัดเจน แต่มันก็เป็นพลังที่มาพร้อมกับภาระอันหนักอึ้ง
"ข้าชื่อ พิรุณ..." เขาพึมพำชื่อที่ได้รับเมื่อถูกทอดทิ้ง "แต่ข้าคือใครกันแน่? ข้าคือ เทพวายุ จริงหรือ?"
คำถามนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา คำถามที่ไร้คำตอบ
ในขณะที่พิรุณกำลังครุ่นคิดอยู่กับชะตากรรมของตนเองนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากเบื้องล่างก็ดังขึ้น เสียงฝีเท้านั้นไม่ใช่เสียงฝีเท้าของเหล่านักพรตที่หนีไป แต่เป็นเสียงที่แตกต่างออกไป
พิรุณเงยหน้าขึ้นมอง เขาสังเกตเห็นเงาร่างที่กำลังปีนป่ายขึ้นมาอย่างไม่ลดละ เงาร่างนั้นเคลื่อนไหวอย่างว่องไว ผิดแผกจากนักพรตทั่วไป
"ยังมีใครอีกหรือ?" พิรุณขมวดคิ้ว
เขาปรับท่าทาง เตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับศัตรูคนต่อไป ดาบพิรุณถูกยกขึ้นอีกครั้ง เปล่งประกายรอคอยการต่อสู้
เงาร่างนั้นปีนป่ายขึ้นมาเรื่อยๆ จนกระทั่งมาปรากฏอยู่ตรงหน้าของพิรุณ
สิ่งที่พิรุณเห็นทำให้เขาต้องตกตะลึง...
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
ดาบพิรุณไร้เทียมทาน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก