ตอนที่ 4 — พิรุณสังหาร เทพวายุคืนชีพ

ยอดเขาหินผาสูงตระหง่านนั้นราวกับเป็นเวทีประลองของเหล่าทวยเทพ สายลมที่บ้าคลั่งราวกับผีเสื้อสมุทรที่กำลังโกรธเกรี้ยว พัดกระหน่ำทุกสิ่งให้ปลิวว่อน เมฆดำทะมึนก่อตัวหนาแน่นจนบดบังแสงอาทิตย์ที่ควรจะสาดส่อง ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายราวกับม่านน้ำตา ท้องฟ้าที่เคยสดใสพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาทมิฬ คล้ายกับกำลังจะหลั่งน้ำตาให้กับชะตากรรมอันโหดร้ายที่กำลังจะอุบัติขึ้น

บนสุดของยอดเขา ณ ‌จุดที่ลมฟ้าคะนองกรีดกราย ท่ามกลางสมรภูมิเดือดที่กำลังประทุ "พิรุณ" ร่างผอมบางแต่แฝงเร้นด้วยพลังอันมหาศาล ยืนหยัดอย่างมั่นคง ดาบพิรุณที่ส่องประกายราวกับแสงแห่งอรุณรุ่งในยามราตรีถูกชักออกมาจากฝัก ปลายดาบเงื้อขึ้นเหนือศีรษะ แสงสีฟ้าเจิดจ้าสาดประกายวูบวาบเป็นประกายสายฟ้าพาดผ่านไปมา ​สร้างความอัศจรรย์ใจแก่ผู้พบเห็น

ศัตรูที่อยู่เบื้องหน้าของพิรุณนั้น มีรูปร่างน่าเกลียดน่ากลัวราวกับปีศาจร้าย ดวงตาแดงก่ำราวกับถ่านไฟนรก ร่างกายเต็มไปด้วยหนามแหลมคมที่ชุ่มไปด้วยพิษร้าย พวกมันคือเหล่าอสูรรับใช้ของ "มารโลกา" จอมมารผู้ชั่วร้ายที่หมายจะยึดครองแผ่นดิน

"ฮ่าๆๆ แกมันก็แค่เด็กน้อย ‍ไร้ซึ่งความสามารถ! คิดจะมาต้านทานอำนาจของข้าอย่างนั้นรึ!" หนึ่งในอสูรร้ายตะโกนเยาะเย้ย เสียงแหบพร่าราวกับก้อนหินที่ถูกบดขยี้

พิรุณไม่ตอบโต้ เพียงแต่ยกดาบพิรุณขึ้นสูง แสงสีฟ้าที่เปล่งประกายจากดาบยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ราวกับจะดูดกลืนทุกสรรพสิ่งรอบข้าง "พวกแก...จะไม่มีวันได้เหยียบย่างเข้าสู่ดินแดนของข้า!" ‌เสียงของพิรุณก้องกังวาน ทว่าแฝงไปด้วยความเย็นชาที่ยากจะหยั่งถึง

ทันใดนั้น ลมพายุได้พัดโหมกระหน่ำรุนแรงขึ้นอีกเป็นทวีคูณ สายลมที่เคยพัดเบาๆ บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นพายุหมุนที่ทรงพลังราวกับกำลังจะฉีกกระชากทุกสิ่งให้ขาดสะบั้น พิรุณยืนนิ่งราวกับต้นไม้ยักษ์ ท่ามกลางแรงลมที่พัดกระหน่ำ ดวงตาจับจ้องไปยังเหล่าอสูรเบื้องหน้าอย่างแน่วแน่

"ลมเอ๋ย ‍จงรับบัญชา!" พิรุณตะโกนกึกก้อง มือข้างหนึ่งจับด้ามดาบอย่างมั่นคง อีกข้างหนึ่งกางออกไป ราวกับกำลังร่ายมนต์อันศักดิ์สิทธิ์

พลัน! ลมหมุนรอบตัวพิรุณก็เริ่มหมุนวนด้วยความเร็วสูงขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นพายุทอร์นาโดขนาดย่อมที่ล้อมรอบร่างของเขา เม็ดฝนและเศษหินที่ปลิวว่อนถูกดูดเข้าไปในพายุหมุนนั้น ​และด้วยการสะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียวของพิรุณ พายุหมุนนั้นก็พุ่งเข้าใส่เหล่าอสูรราวกับหอกที่ถูกปล่อยออกจากคันธนู

เหล่าอสูรร้ายที่คิดว่าตนเองแข็งแกร่งราวกับภูผา ก็ต้องผงะเมื่อต้องเผชิญหน้ากับพลังอันไร้ขีดจำกัดของพิรุณ พวกมันพยายามต้านทาน แต่ก็ไม่เป็นผล พายุหมุนได้พัดกระหน่ำร่างของพวกมันให้ลอยละลิ่วไปในอากาศ ก่อนจะกระแทกเข้ากับโขดหินจนแหลกละเอียด

"แค่นี้เองรึ? นึกว่าจะมีอะไรมากกว่านี้!" ​พิรุณกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับว่าการกำจัดอสูรร้ายเหล่านี้เป็นเรื่องที่ง่ายดายยิ่งกว่าปลอกกล้วยเข้าปาก

"แก...แกมันตัวอะไรกันแน่!" อสูรร้ายตัวหนึ่งที่ยังรอดชีวิตตะโกนถามด้วยความหวาดผวา ดวงตาแดงก่ำที่เคยเต็มไปด้วยความแค้น บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"ข้าคือพิรุณ...ผู้ที่จะกำจัดพวกแกให้สิ้นซาก!" พิรุณกล่าวพร้อมกับยกดาบพิรุณขึ้นชี้ไปที่อสูรร้ายตัวนั้น แสงสีฟ้าจากดาบสาดส่องไปทั่ว ราวกับจะขับไล่ความมืดมิดให้สิ้นสูญ

"แก...แกมันเป็นไปไม่ได้! ​มารโลกาจะลงโทษแกแน่!" อสูรร้ายตัวนั้นตะโกนพร้อมกับพุ่งเข้าใส่พิรุณด้วยความสิ้นหวัง

พิรุณไม่สะทกสะท้าน เพียงแต่ก้าวเท้าไปข้างหน้าเล็กน้อย ก่อนจะสะบัดดาบพิรุณเข้าใส่ อสูรร้ายตัวนั้นก็ขาดสองท่อนทันที เลือดสีดำไหลทะลักออกมาเป็นสาย

"ไม่มีใคร...ที่จะกล้าทำร้ายผู้บริสุทธิ์ได้อีกต่อไป!" พิรุณกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว ท่ามกลางพายุที่เริ่มสงบลง

แต่แล้ว! จู่ๆ ร่างของพิรุณก็พลันสั่นเทา ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้น ราวกับกำลังเห็นภาพนิมิตอันน่าหวาดกลัว "ไม่...ไม่จริง! นี่มัน...!"

ภาพเหล่านั้นคือภาพความทรงจำอันเลือนรางที่ผุดขึ้นมาในหัวของเขา ภาพของเด็กชายคนหนึ่งที่ถูกทอดทิ้ง ภาพของครอบครัวที่ถูกสังหาร ภาพของความเจ็บปวดและความแค้นที่กัดกินหัวใจ

"ใคร...ใครคือผู้ที่พรากทุกสิ่งไปจากข้า!" พิรุณตะโกนด้วยความเจ็บปวด ราวกับว่าบาดแผลเก่ากำลังถูกกรีดซ้ำ

ทันใดนั้น! แสงสีฟ้าจากดาบพิรุณก็พลันสว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง ร่างกายของพิรุณเริ่มสั่นสะท้านด้วยพลังอันมหาศาล พลังที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน พลังที่ดูเหมือนจะหลับใหลอยู่ภายในตัวเขามาตลอด

"เทพวายุ...ร่างของข้า...ทำไม...!" พิรุณอุทานด้วยความตกใจ

ใช่แล้ว! พลังที่กำลังหลั่งไหลออกมาจากตัวเขานั้น คือพลังของ "เทพวายุ" เทพแห่งสายลมที่เคยยิ่งใหญ่ในอดีตกาล แต่เนื่องจากสาเหตุบางประการ เทพวายุได้สูญเสียพลังและความทรงจำไป ถูกขับไล่ลงมายังโลกมนุษย์ และอาศัยอยู่ในร่างของเด็กชายที่ถูกทอดทิ้ง นามว่า "พิรุณ"

"พลังแห่งเทพวายุ...ตื่นขึ้นแล้ว!" พิรุณกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป จากความเจ็บปวด กลายเป็นความฮึกเหิมที่เปี่ยมล้นไปด้วยพลัง

เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่บัดนี้เริ่มมีแสงแดดสาดส่องลงมา ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปราย "มารโลกา...แกทำกับข้าไว้มากเกินไปแล้ว!"

พลังแห่งเทพวายุที่ปลุกขึ้นมานั้น ทำให้พิรุณรู้สึกถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นอย่างทวีคูณ เขากำดาบพิรุณไว้แน่น ดวงตาที่เคยฉายแววอ่อนโยน บัดนี้กลับแฝงไปด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า

"ข้า...เทพวายุ! จะกลับมาทวงคืนทุกสิ่ง! และจะแก้แค้นให้สาสม!" เสียงของเขาดังก้องกังวานไปทั่วทั้งขุนเขา ราวกับจะประกาศสงครามกับเหล่าปีศาจร้าย

ขณะนั้นเอง! เงาร่างสีดำทะมึนก็ได้ปรากฏขึ้นบนฟ้าเบื้องบน "หึๆๆ...น่าประทับใจนัก! เจ้าเด็กน้อย...ที่สามารถปลุกพลังที่หลับใหลของเทพวายุขึ้นมาได้!" เสียงแหบพร่าดังมาจากเงามืดนั้น

พิรุณหันไปมองด้วยความระแวง "ใคร...! แสดงตัวออกมา!"

เงามืดนั้นค่อยๆ คลี่คลายออก เผยให้เห็นรูปร่างของชายผู้หนึ่ง สวมชุดดำสนิท ใบหน้าซ่อนอยู่ในเงามืด แต่ดวงตาสีแดงก่ำสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน "ข้าคือ...มารโลกา! ผู้ที่จะทำให้โลกนี้ตกอยู่ภายใต้อำนาจของข้า!"

"มารโลกา...!" พิรุณอุทานด้วยความโกรธเกรี้ยว ภาพความทรงจำอันโหดร้ายย้อนกลับมาอีกครั้ง ภาพของครอบครัวที่ถูกเผาผลาญ ภาพของน้ำตาของแม่ที่ไหลริน

"แก...แกคือคนที่พรากทุกสิ่งไปจากข้า! แกคือคนที่ต้องชดใช้!" พิรุณตะโกนเสียงดัง เขาชักดาบพิรุณออกมาราวกับพร้อมจะปลิดชีพศัตรูตรงหน้า

มารโลกาหัวเราะอย่างชั่วร้าย "ฮ่าๆๆ...แกมันก็แค่เด็กน้อย! คิดจะมาต่อกรกับข้าอย่างนั้นรึ! พลังของเจ้า...ยังห่างไกลนัก!"

"อย่าดูถูกข้า! ข้าคือเทพวายุ! และข้าจะทำให้แกได้รู้ว่า...พลังที่แท้จริงเป็นเช่นไร!" พิรุณกล่าวพร้อมกับปลดปล่อยพลังแห่งสายลมและสายฟ้าออกมาอย่างเต็มกำลัง

สายลมหมุนวนรอบตัวเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้รุนแรงกว่าเดิมมาก สายฟ้าฟาดลงมาจากฟากฟ้า ราวกับจะลงทัณฑ์มารโลกา

มารโลกาเองก็ไม่ยอมแพ้ เขาร่ายรำดาบสีดำในมือ พลังแห่งความมืดมิดแผ่กระจายออกมา คล้ายกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง

การต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น! ระหว่างเทพวายุผู้กลับคืนชีพ และมารโลกาผู้ชั่วร้าย การต่อสู้ที่จะตัดสินชะตากรรมของโลกมนุษย์!

พิรุณยืนอยู่บนยอดเขา ท่ามกลางพายุที่โหมกระหน่ำ ดาบพิรุณในมือส่องประกายเจิดจ้า สะท้อนแสงแห่งการต่อสู้ที่กำลังจะอุบัติขึ้น เขาพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับศัตรูที่พรากทุกสิ่งไปจากเขา

ชะตากรรมของพิรุณ เทพวายุผู้ถูกลืมเลือน จะเป็นเช่นไรต่อไป? เขาจะสามารถเอาชนะมารโลกาได้หรือไม่? และเขาจะสามารถทวงคืนความยุติธรรมให้กับผู้ที่จากไปได้หรือไม่?

เรื่องราวอันเข้มข้นกำลังจะดำเนินต่อไป...