ตอนที่ 5 — พิรุณทะลวงพายุ ปะทะเทพวายุ

ยอดเขาหินผาอันโดดเดี่ยว ราวกับเสาหินผาที่แทงทะลุผืนฟ้า สลับซับซ้อนไปด้วยรอยขีดข่วนของกาลเวลาที่สายลมและฟ้าผ่าสลักไว้ ณ เบื้องบนสุดที่ลมฟ้าคะนองเกรี้ยว ดุจดังเวทีสุดท้ายของโลก พิรุณยืนหยัดอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางสายลมที่กรีดร้องราวกับวิญญาณที่ถูกจองจำ ‌แสงสายฟ้าสีขาวสว่างวาบสะท้อนบนใบหน้าที่ไร้อารมณ์ ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังเบื้องหน้า ร่างของศัตรูที่ถูกขึงไว้ด้วยพลังงานบางอย่าง

“เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ พิรุณ” เสียงทุ้มต่ำราวกับฟ้าร้องดังขึ้นจากเบื้องหน้า “พลังแห่งสายลมนั้นไร้รูป ไร้ตัวตน มันคือทุกสิ่ง ​ทุกอย่างที่เจ้ามองไม่เห็น แต่สัมผัสได้ เจ้าจะต่อกรกับมันด้วยดาบที่จับต้องได้ อย่างไร”

พิรุณไม่ตอบ ดวงตาของเขากลับวาวโรจน์ยิ่งขึ้น เขาชู “ดาบพิรุณ” ขึ้นเหนือหัว ‍ดาบเล่มนั้นที่ครั้งหนึ่งเคยถูกทอดทิ้งให้จมอยู่กับความมืดมิด บัดนี้กลับส่องประกายเจิดจ้า ราวกับดวงตะวันดวงใหม่ที่กำลังจะถือกำเนิดขึ้นบนยอดเขาแห่งนี้ ร่างของพิรุณเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนจางๆ พลังแห่งสายลมเริ่มก่อตัวหมุนวนรอบกายเขา ดุจดังเกราะกำบังที่แข็งแกร่ง

“ข้าสัมผัสได้” พิรุณเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยความมั่นคง ‌“ข้าสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของมัน และข้าจะใช้สัมผัสนั้น ฉีกกระชากมันให้สิ้นซาก”

ทันใดนั้น พิรุณก็พุ่งตัวออกไป ดาบพิรุณฟาดฟันออกไปเป็นวงกว้าง ประกายดาบสีฟ้าสว่างตัดผ่านม่านหมอกที่หนาทึบราวกับปีกแมลงปอที่ถูกตัดขาด ทว่าสิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้ามิใช่เพียงอากาศ แต่เป็นพายุหมุนขนาดมหึมาที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรง ‍ราวกับปากปล่องภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิด

“ไร้สาระ!” เสียงทุ้มต่ำดังอีกครั้ง พายุหมุนนั้นเริ่มบีบอัดเข้าหากัน พัดพาเอาเศษหิน เศษดิน และก้อนน้ำแข็งที่ลอยคว้างกลางอากาศ เข้ามาเป็นอาวุธร้าย

พิรุณเพียงแค่กระตุกมุมปาก เขากระโดดลอยขึ้นไปในอากาศ ​ดาบพิรุณถูกเหวี่ยงออกไปอีกครั้ง คราวนี้มิใช่เพื่อโจมตี แต่เป็นการปลดปล่อยพลัง! แสงสีฟ้าจากดาบแผ่กระจายออกไปครอบคลุมพื้นที่โดยรอบ พลังแห่งสายลมที่เคยหมุนวนอยู่รอบกายพิรุณพลันเปลี่ยนทิศทาง มันไม่ได้หมุนวนเพื่อป้องกันอีกต่อไป แต่กำลังจะกลายเป็นอาวุธ!

“เจ้าคิดจะทำลายพายุด้วยพายุอย่างนั้นหรือ?” เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้น ​“ช่างน่าขันเสียจริง!”

แต่พิรุณไม่ได้ฟัง เขาหลับตาลง สมาธิทั้งหมดพุ่งตรงไปยังศูนย์กลางของพายุหมุน ภาพในหัวของเขาคือภาพของสายลมที่กำลังกระเพื่อมไหว ราวกับผืนน้ำที่ถูกรบกวน การเคลื่อนไหวแต่ละครั้งของสายลมแต่ละทิศทาง แต่ละกระแส มันมีรูปแบบ ​มันมีจังหวะ

“เจ้าผิดแล้ว” พิรุณเอ่ยเบาๆ “ข้าไม่ได้จะทำลายพายุด้วยพายุ ข้าจะใช้พายุ สั่งการพายุ!”

ทันใดนั้น แสงสีฟ้าจากดาบพิรุณก็พลันเปลี่ยนเป็นสีขาวสว่างเจิดจ้าราวกับแสงอาทิตย์แผดเผา พลังแห่งสายลมรอบกายเขาพลันปะทุออกไปอย่างรุนแรง ไม่ได้ปะทุออกไปเป็นวงกว้าง แต่ปะทุออกไปเป็นลำแสงเล็กๆ นับพันลำแสงเล็กๆ เหล่านั้นพุ่งตรงเข้าใส่พายุหมุนที่กำลังบีบอัด

“นี่คือ… ‘สายลมพันกรีด’!” พิรุณคำราม

ลำแสงสายลมสีขาวนับพันพุ่งเข้าปะทะกับพายุหมุนราวกับคมมีดนับพันที่กรีดลงไปบนผืนผ้า พายุหมุนที่เคยแข็งแกร่ง บัดนี้กลับสั่นคลอน มันเริ่มฉีกขาดเป็นริ้วๆ เศษหินเศษดินที่ถูกพายุพัดพามาถูกแรงกรีดของสายลมสลายเป็นผงธุลี

“เป็นไปไม่ได้!” เสียงทุ้มต่ำของศัตรูแฝงไปด้วยความตกตะลึง

“พลังของสายลมนั้นไร้รูป ไร้ตัวตน” พิรุณกล่าว พร้อมกับยิ้มบางๆ “แต่เมื่อใดที่ข้าสลักความตั้งใจลงไปบนมัน มันก็จะกลายเป็นสิ่งที่จับต้องได้ และทรงพลังยิ่งกว่าสิ่งใด!”

ร่างของพิรุณเริ่มเปล่งแสงสีฟ้าราวกับฟ้าคะนองอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงยิ่งกว่าเดิม สายฟ้าสีขาวสว่างเริ่มก่อตัวขึ้นรอบตัวเขา ทอดยาวไปตามปลายดาบพิรุณ ดาบในมือของเขาพลันกลายเป็นอัสนีบาตที่พร้อมจะฟาดฟัน

“ข้าคือ ‘เทพวายุ’!” พิรุณเอ่ยเสียงก้อง “และนี่คือการพิพากษาของข้า!”

ทันใดนั้น พิรุณก็กระโจนเข้าใส่พายุที่กำลังสั่นคลอน ดาบพิรุณที่บัดนี้เต็มไปด้วยพลังแห่งสายฟ้า ฟาดฟันลงไปตรงกลางใจกลางของพายุหมุน!

“สายฟ้าหมื่นอัสนี!”

แสงสีขาวสว่างวาบ พลันระเบิดออกไปพร้อมกับเสียงฟ้าร้องคำรามที่ดังสนั่นหวั่นไหว ยอดเขาหินผาที่เคยถูกปกคลุมไปด้วยพายุหมุน กลับพลันสว่างไสวราวกับกลางวันแสกๆ สายฟ้าสีขาวนับหมื่นสาย พุ่งทะลวงออกไปจากดาบพิรุณราวกับงูพิษที่กำลังฉกกัด

สิ่งที่เคยเป็นพายุหมุนอันทรงพลัง บัดนี้กลับถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ร่างของศัตรูที่เคยถูกขึงไว้ด้วยพลังงานบางอย่าง พลันปรากฏขึ้นจากกลางพายุที่สลายไป

เขาคือบุรุษผู้สง่างาม แต่แฝงไว้ด้วยความเยือกเย็น ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ผมสีดำขลับยาวสยายไปตามแรงลม ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีดำสนิทราวกับห้วงอวกาศ

“เจ้า… พิรุณ…” น้ำเสียงของบุรุษผู้นั้นแฝงไปด้วยความประหลาดใจและความขุ่นเคือง “เจ้า… คือ… เทพวายุ…”

“ใช่” พิรุณตอบเสียงเรียบ “ข้าคือ เทพวายุ ผู้ถูกลืม ผู้ถูกทอดทิ้ง แต่บัดนี้ ข้ากลับมาแล้ว”

บุรุษผู้นั้นหัวเราะเบาๆ “เทพวายุ… ฮ่าๆๆ… ช่างเป็นชื่อที่น่าขัน… เมื่อครั้งหนึ่งเจ้าเคยเป็นเทพผู้ยิ่งใหญ่ แต่บัดนี้… เจ้ากลับกลายเป็นเพียงเศษซาก… ที่รอวันถูกกลืนกิน…”

“เช่นนั้นหรือ” พิรุณกล่าว พลางหมุนดาบในมือ “ถ้าเช่นนั้น… มาดูกันว่า… ใครคือเศษซาก… และใครคือผู้ที่แท้จริง…”

ทันใดนั้น บุรุษผู้นั้นก็ยกมือขึ้น พลังงานสีดำทะมึนเริ่มก่อตัวขึ้นรอบตัวเขา ไม่ใช่พลังแห่งสายลม แต่เป็นพลังแห่งความมืด ที่ดูดกลืนแสงสว่างทุกอย่างที่อยู่รอบกาย

“เจ้าคิดว่าพลังแห่งสายลมของเจ้า จะสามารถเอาชนะพลังแห่งความมืดของข้าได้งั้นหรือ?” น้ำเสียงของบุรุษผู้นั้นแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน

“ข้าไม่ได้คิด” พิรุณตอบ “ข้า… รู้…”

ร่างของพิรุณพลันเปล่งแสงสีฟ้าเข้มราวกับสีน้ำทะเลลึก ผสมผสานกับแสงสีขาวของสายฟ้า ดาบพิรุณในมือส่องประกายเจิดจ้ากว่าครั้งใดๆ ไม่ใช่เพียงแสงแห่งสายลมและสายฟ้าอีกต่อไป แต่เป็นแสงแห่งเจตจำนงอันแน่วแน่

“ข้าคือ ‘พิรุณ’!” เขาตะโกน “และข้าจะขจัดความมืดนี้ให้สิ้นซาก!”

ทันใดนั้น พิรุณก็พุ่งตัวออกไปอีกครั้ง ดาบพิรุณสาดแสงสีฟ้าขาวเจิดจ้า ตัดผ่านม่านพลังงานสีดำที่กำลังก่อตัวขึ้นมาของศัตรู

การปะทะครั้งใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น บนยอดเขาที่สูงที่สุด เหนือเมฆหมอก และเหนือกฎแห่งธรรมชาติ!