ตอนที่ 7 — พิรุณสะบั้นเมฆา ชำระล้างผืนฟ้า

ยอดเขาหินผาสูงตระหง่านยังคงตั้งตระหง่านเป็นเสาหลักแห่งผืนปฐพี ดั่งที่เคยเป็นมาตลอดกาล ห้วงอากาศเบื้องบนสุด ครานี้ไม่ได้เป็นเพียงสมรภูมิของลมและฝนอีกต่อไป แต่แปรเปลี่ยนเป็นเวทีแห่งการต่อสู้ที่เดิมพันด้วยชะตากรรมของอาณาจักร สายลมที่เคยโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง บัดนี้กลับโกรธเกรี้ยวกราดยิ่งกว่าเดิม ราวกับถูกปลุกให้ตื่นจากหลับใหลอันยาวนาน ‌พัดวนเข้าหาพิรุณ รัดรึงรอบกายราวกับอสรพิษที่กำลังรัดรัดเหยื่อ แต่พิรุณมิได้หวาดหวั่น แสงประกายเจิดจ้าจาก "ดาบพิรุณ" ในมือของเขา ดาบที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความสงบสุข บัดนี้กลับกลายเป็นอาวุธที่สยบทุกสรรพสิ่ง

เบื้องหน้าเขา ​เหล่าศัตรูที่ถาโถมเข้ามาไม่ขาดสาย บัดนี้ต้องเผชิญหน้ากับพลังที่มิใช่ของมนุษย์ธรรมดา พิรุณ หรือ เทพวายุในนามเดิม รวบรวมพลังแห่งสายลมและสายฟ้าทั้งหมดที่มี ปลดปล่อยออกมาจากกายราวกับพายุที่มองไม่เห็น ร่างของเขาบิดพลิ้วไปตามแรงลม ‍ดาบพิรุณในมือวาดสะบัดเป็นวงกลม เกิดเป็นคลื่นพลังแห่งสายลมที่กวาดล้างเหล่าศัตรูให้กระเด็นกระดอนไปตามแรงลม ราวกับใบไม้ที่ถูกพายุพัดปลิว

"พวกแกจะหยุดข้าไม่ได้!" เสียงของพิรุณก้องกังวานไปทั่วหุบเขา แม้จะถูกพายุโหมกระหน่ำจนแทบจะกลืนเสียง แต่ความเด็ดเดี่ยวและแข็งแกร่งที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงนั้น ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

เหล่าศัตรูที่ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ แม้จะอ่อนแรงจากการโจมตีรอบแรก ‌เริ่มตั้งหลักอีกครั้ง พวกเขาคือเหล่าทหารรับจ้างที่ถูกว่าจ้างมาโดยกลุ่มอำนาจที่หวังจะยึดครองอาณาจักรแห่งนี้ แต่ถึงแม้จะได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีเยี่ยม พวกเขาก็ไม่เคยพบเจอการต่อสู้ที่ดุเดือดและทรงพลังเช่นนี้มาก่อน

"ไอ้เด็กนั่นมันไม่ใช่คนธรรมดา!" หนึ่งในหัวหน้าหน่วยตะโกนบอกลูกน้อง "ถอยกลับไปตั้งหลัก! อย่าเข้าประชิดตัวมันเด็ดขาด!"

แต่คำสั่งของเขาก็สายเกินไป พิรุณไม่รอให้โอกาสพวกเขาได้ตั้งตัว ‍เขาพุ่งทะยานขึ้นไปบนอากาศ ร่างกายของเขาถูกห่อหุ้มด้วยกระแสไฟฟ้าสีคราม อันเป็นสัญลักษณ์ของพลังสายฟ้าที่เขาควบคุมได้ ดาบพิรุณส่องแสงสว่างจ้ากว่าเดิม เปล่งประกายราวกับดวงดาวที่ใกล้จะระเบิด

"สายฟ้าพิรุณ! จงฉีกกระชากผืนฟ้า!"

เขาตวัดดาบลงมาเป็นเส้นตรง พลังแห่งสายฟ้าที่รุนแรงมหาศาลถูกปล่อยออกมาเป็นลำแสงสีขาวบริสุทธิ์ พุ่งตรงลงสู่กลุ่มศัตรูที่อยู่เบื้องล่าง ​ลำแสงนั้นมิเพียงแต่สร้างความเสียหายทางกายภาพเท่านั้น แต่ยังแผดเผาจิตวิญญาณของศัตรูให้หวาดหวั่นจนแทบสิ้นสติ

เสียงร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วหุบเขา ศัตรูหลายรายล้มลงไปกองกับพื้นด้วยบาดแผลฉกรรจ์ บางรายก็สิ้นใจไปในทันที พายุฝนที่เคยโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง บัดนี้กลับกลายเป็นฉากหลังที่เสริมส่งความยิ่งใหญ่ของพิรุณให้เด่นชัดยิ่งขึ้น

แต่ยังคงมีบางส่วนที่ยืนหยัดอยู่ได้ พวกเขามีอาวุธพิเศษที่ได้รับการเสริมพลังให้ต้านทานพลังเวทมนตร์ได้ในระดับหนึ่ง แต่ถึงกระนั้น ​พวกเขาก็ยังคงต้องเผชิญหน้ากับความสิ้นหวัง

"มันจะฆ่าเราให้หมด!" ชายคนหนึ่งตะโกนด้วยความหวาดกลัว "พวกเราไม่มีทางสู้กับมันได้!"

พิรุณมองลงมาด้วยสายตาที่ไร้ความรู้สึก แต่ในแววตานั้น กลับแฝงไปด้วยความเจ็บปวดอันลึกซึ้ง เขามิได้ต้องการที่จะสังหารผู้คน แต่หากพวกเขาเลือกที่จะยืนขวางทาง ความสงบสุขของอาณาจักร ​เขาจะไม่มีวันลังเล

"นี่คือราคาที่พวกแกต้องจ่าย!" พิรุณกล่าวเสียงเย็น "เมื่อพวกแกเลือกที่จะทำร้ายผู้อื่น!"

เขาเหวี่ยงดาบพิรุณไปอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่การโจมตีที่มุ่งตรง แต่เป็นการปลดปล่อยพลังแห่งสายลมในรูปแบบของพายุหมุนขนาดมหึมา พายุหมุนนั้นค่อยๆ ก่อตัวขึ้นรอบตัวเขา ก่อนจะขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนกลืนกินทุกสิ่งรอบกาย

"ลมหมุนพิรุณ! จงกวาดล้างให้สิ้น!"

พายุหมุนนั้นพัดกระหน่ำเข้าใส่กลุ่มศัตรูอย่างไม่ปรานี เหล่าทหารรับจ้างที่พยายามจะต้านทาน ก็ถูกพลังของพายุหมุนนั้นฉีกกระชากร่างจนแหลกละเอียด บางคนถูกเหวี่ยงลอยขึ้นไปบนฟ้า ก่อนจะร่วงหล่นลงมาอย่างน่าเวทนา

เมฆดำทะมึนที่เคยปกคลุมท้องฟ้า บัดนี้กลับถูกกระแสลมและสายฟ้าของพิรุณปั่นป่วนจนเริ่มแยกออกจากกัน แสงอาทิตย์บางส่วนเริ่มสาดส่องลงมา ราวกับจะประกาศชัยชนะของเขา

แต่การต่อสู้ยังไม่จบสิ้น พิรุณสัมผัสได้ถึงพลังงานอันมหาศาลที่กำลังก่อตัวขึ้นจากด้านล่างของยอดเขา ไม่ใช่พลังที่มาจากศัตรูที่เขาเพิ่งจะสังหาร แต่เป็นพลังที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น

"นี่มันอะไรกัน?" พิรุณพึมพำกับตัวเอง

ทันใดนั้น เสียงคำรามดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นจากเบื้องล่าง ภูเขาหินผาที่เคยตั้งตระหง่านมานานแสนนาน เริ่มสั่นสะเทือนรุนแรง ราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

"เป็นไปไม่ได้!" พิรุณอุทานด้วยความตกใจ

เขาหรี่ตามองลงไปเบื้องล่าง สิ่งที่เขาเห็นทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบ

จากรอยแยกของภูเขาหินผาที่กำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ พลังงานสีดำทะมึนได้พวยพุ่งออกมา พร้อมกับร่างของสิ่งมีชีวิตที่น่าเกลียดน่ากลัว ร่างกายของมันถูกปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำสนิท ดวงตาของมันลุกโชนไปด้วยเปลวไฟสีแดงฉาน ปากของมันเต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคม ที่สามารถฉีกกระชากทุกสิ่งให้แหลกละเอียด

"อสูรเงา!" พิรุณจำได้ทันที "มันปรากฏตัวแล้ว!"

อสูรเงา คือสิ่งมีชีวิตโบราณที่ถูกผนึกไว้ในส่วนลึกของภูเขาหินผาแห่งนี้ พลังของมันมหาศาลเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้ เมื่อพันปีก่อน อสูรตนนี้เคยนำพาความพินาศมาสู่อาณาจักร แต่ก็ถูกวีรบุรุษในตำนานสามารถผนึกไว้ได้

"ข้าไม่คิดว่าพวกเจ้าจะปลุกมันขึ้นมาเร็วขนาดนี้" พิรุณกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล

อสูรเงาค่อยๆ ยืดร่างขึ้นมาจนเต็มส่วนสูงของมัน ซึ่งสูงกว่าภูเขาหินผาทั้งลูกเสียอีก มันกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความกระหายเลือด ก่อนจะหันมามองพิรุณที่ยืนอยู่บนยอดเขา

"เจ้าคือใคร?" เสียงของอสูรเงาดังก้องไปทั่วหุบเขา เสียงนั้นเต็มไปด้วยพลังอันชั่วร้าย และแฝงไปด้วยความเยาะเย้ย "กล้าดียังไงมายืนขวางทางข้า!"

"ข้าคือผู้ที่จะปกป้องอาณาจักรนี้!" พิรุณตอบกลับอย่างไม่หวาดหวั่น แม้จะรู้ดีว่าพลังของอสูรเงาเหนือกว่าพลังของตนเองมากก็ตาม

"ปกป้องงั้นรึ? ฮ่าๆๆๆ!" อสูรเงาหัวเราะเสียงดัง ราวกับได้ยินเรื่องที่น่าขันที่สุดในโลก "เจ้าเด็กน้อยเช่นเจ้า จะปกป้องอะไรได้! ข้าจะทำให้ทุกสิ่งสูญสลายไปกับความมืดมิด!"

อสูรเงาชูแขนขึ้นไปบนฟ้า พลังงานสีดำทะมึนเริ่มก่อตัวขึ้นรอบตัวมัน แผ่นดินเริ่มสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งกว่าเดิม เมฆดำทะมึนที่เคยสลายไป บัดนี้กลับก่อตัวขึ้นมาใหม่ แต่ครั้งนี้มันมีสีดำสนิทกว่าเดิม ราวกับจะกลืนกินแสงอาทิตย์ทั้งหมด

"นี่มัน... พลังแห่งความมืด!" พิรุณรู้สึกได้ถึงพลังอันมหาศาลที่กำลังแผ่ขยายออกมาจากอสูรเงา

"เจ้ายังไม่เห็นอะไรหรอก!" อสูรเงาประกาศก้อง "เมื่อความมืดกลืนกินทุกสิ่ง เจ้าจะรู้ซึ้งถึงความอ่อนแอของเจ้า!"

มันปล่อยพลังงานสีดำทะมึนออกมาเป็นคลื่นลูกใหญ่ พุ่งตรงเข้าใส่พิรุณที่อยู่บนยอดเขา คลื่นพลังงานนั้นไม่เพียงแต่สร้างความเสียหายทางกายภาพ แต่ยังแผ่ซ่านไปด้วยความสิ้นหวัง และความกลัว

พิรุณรู้ดีว่าเขาไม่สามารถต้านทานพลังนี้ได้ด้วยพลังของตนเอง เขาต้องหาทางอื่น

"ข้าต้องทำลายมันให้ได้!" พิรุณกล่าวอย่างมุ่งมั่น "ก่อนที่มันจะทำลายทุกสิ่ง!"

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่กำลังมืดมิดขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายของเขาถูกห่อหุ้มด้วยพลังแห่งสายลมและสายฟ้าอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันดูรุนแรงและเด็ดเดี่ยวมากกว่าเดิม

"เทพวายุ! จงปลดปล่อยพลังที่แท้จริงของเจ้าออกมา!"

เขาหลับตาลง จิตใจของเขาจดจ่ออยู่กับพลังงานแห่งสายลมและสายฟ้าที่ไหลเวียนอยู่ในกาย ดาบพิรุณในมือเปล่าเปล่งประกายเจิดจ้า ราวกับจะต้านทานความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามา

"ข้าจะชำระล้างความมืดนี้ให้สิ้นซาก!"

ด้วยเสียงกึกก้องของพิรุณ ร่างกายของเขาก็พลันสว่างวาบขึ้นมาทันที แสงสีขาวบริสุทธิ์เปล่งประกายเจิดจ้ากว่าแสงอาทิตย์ที่ส่องลงมาเสียอีก แสงนั้นค่อยๆ ก่อตัวขึ้น กลายเป็นลำแสงขนาดมหึมา พุ่งตรงเข้าปะทะกับคลื่นพลังงานสีดำทะมึนของอสูรเงา

การปะทะกันของพลังทั้งสองฝ่าย สร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งผืนปฐพี แสงสว่างและเงามืดปะทะกันอย่างดุเดือด ราวกับจะแย่งชิงการครอบครองผืนฟ้า

พิรุณยืนหยัดอยู่บนยอดเขา ดาบพิรุณในมือชี้ตรงไปยังอสูรเงา ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความมุ่งมั่น ท่ามกลางพายุที่โหมกระหน่ำและเปลวเพลิงแห่งความสิ้นหวังที่ลุกโชน

การต่อสู้ที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น…