ตอนที่ 11 — ลมสุริยะ ผสานวายุพิโรธ

ยอดเขาหินผา ณ สุดขอบฟ้า ยังคงท้าทายแรงโน้มถ่วง ดุจดังเสาหลักที่ค้ำจุนจักรวาล สายลมพายุโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้ง ราวกับเสียงคร่ำครวญของเหล่าเทพเจ้าที่กำลังพิโรธ ฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา ‌แต่ท่ามกลางมหาวาตภัยที่บ้าคลั่งนั้น ชายหนุ่มผู้มีนามว่า "พิรุณ" ผู้ซึ่งเคยถูกทอดทิ้ง แต่บัดนี้ได้ปลดปล่อยพลังอันยิ่งใหญ่เกินกว่าใครจะคาดเดา ยืนหยัดอย่างสง่างามบนยอดผาที่สูงที่สุด ดาบพิรุณในมือของเขาส่องประกายเจิดจ้า ราวกับดวงตะวันยามรุ่งอรุณ ​ท่ามกลางพายุหมุนที่โหมกระหน่ำราวกับจะฉีกกระชากทุกสรรพสิ่งให้แหลกสลาย

"เจ้ายังไม่ยอมแพ้รึ" เสียงทุ้มต่ำของมารร้ายนามว่า "อัคคี" ดังขึ้นมาจากเบื้องล่าง เขายืนอยู่บนพื้นหินผาที่ดูมั่นคงกว่าพิรุณนัก ท่ามกลางสายฟ้าที่ฟาดผ่าลงมาไม่หยุดหย่อน ร่างกายของอัคคีเปล่งประกายสีแดงฉานราวกับเหล็กที่ถูกหลอมในเตาไฟอันร้อนระอุ ดวงตาของเขาฉายแววเหยียดหยามและเด็ดเดี่ยว ‍"ข้าจะเหยียบย่ำเจ้าให้จมดิน ให้โลกได้ประจักษ์ว่า 'เทพวายุ' ที่เจ้าเคยเป็นนั้น บัดนี้เป็นเพียงเศษผงธุลีที่ข้าจะกำจัดทิ้งได้โดยง่าย"

พิรุณเงยหน้าขึ้นมองอัคคี ปลายดาบพิรุณชี้ตรงไปยังศัตรูอย่างไม่สะทกสะท้าน "ข้าไม่ใช่เทพวายุอีกต่อไปแล้ว อัคคี" ‌เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น แต่แฝงไปด้วยความเศร้าสร้อย "ข้าคือพิรุณ ผู้ที่สายลมและสายฟ้าเลือกให้แบกรับภาระอันยิ่งใหญ่กว่าเดิม"

"ไร้สาระ!" อัคคีหัวเราะเยาะ "ภาระอันยิ่งใหญ่ของเจ้าก็คือการสิ้นชีพอย่างไรเล่า! เจ้าคิดหรือว่าพลังที่เจ้าเพิ่งได้รับมาเมื่อไม่นานนี้ จะสามารถต่อกรกับข้าผู้สั่งสมพลังมานับพันปีได้!"

ทันใดนั้น ‍พิรุณก็ยกดาบพิรุณขึ้นสูง ลมหมุนรอบตัวเขารุนแรงขึ้นจนแทบจะยกกายของเขาให้ลอยขึ้นจากพื้น "เจ้าดูถูกข้าเกินไปแล้ว อัคคี!" เสียงของเขาดังก้องไปทั่วหุบเขา ผสมผสานกับเสียงลมที่หวีดหวิว "เจ้าเห็นเพียงเปลือกนอกของพลัง แต่เจ้าไม่เคยเห็นถึงจิตวิญญาณที่หล่อหลอมมันขึ้นมา!"

ร่างของพิรุณเริ่มหมุนวนด้วยความเร็วสูง ​พลังลมรอบกายทวีความรุนแรงขึ้นจนเกิดเป็นพายุหมุนขนาดมหึมา แสงสว่างจากดาบพิรุณส่องประกายจ้าจนแทบจะมองไม่เห็นตัวเขา กลายเป็นจุดศูนย์กลางของพายุอันบ้าคลั่งนั้น "นี่คือพลังแห่งสายลมที่ข้าได้รับมา!" พิรุณตะโกน เสียงของเขาถูกลมพายุพัดพาไปจนแทบจับใจความไม่ได้

อัคคีไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนก เขากระชับกระบองเหล็กในมือซึ่งถูกปกคลุมด้วยเปลวเพลิงสีดำสนิท "พลังแห่งสายลมอย่างนั้นรึ? ​ข้าจะเผามันให้มอดไหม้ด้วยเปลวเพลิงแห่งความเกลียดชังของข้า!"

เมื่ออัคคีกล่าวจบ เขาก็ยกกระบองขึ้นฟาดลงพื้นอย่างแรง เปลวเพลิงสีดำพวยพุ่งออกมาจากกระบองแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็วราวกับคลื่นยักษ์ ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า พื้นหินผาที่เคยแข็งแกร่งเริ่มละลายกลายเป็นลาวาเดือดพล่าน

พิรุณรับรู้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา แต่เขาก็ไม่ยอมถอย เขากระชับดาบพิรุณแน่นขึ้นอีกครั้ง พลังสายฟ้าเริ่มไหลเวียนไปทั่วร่างราวกับกระแสไฟฟ้าอันบ้าคลั่ง ​"แล้วนี่ล่ะ!" เขากล่าว "นี่คือพลังแห่งสายฟ้าที่ข้าได้รับมา!"

พลัน! สายฟ้าสีขาวบริสุทธิ์หลายสายก็ฟาดผ่าลงมาจากฟากฟ้า ชนเข้ากับเปลวเพลิงสีดำของอัคคีอย่างรุนแรง เกิดเป็นเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว แสงสว่างวาบไปทั่วทั้งบริเวณจนทำให้มองเห็นเพียงภาพขาวดำชั่วขณะ

"สายฟ้าอย่างนั้นรึ?" อัคคีหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "มันก็แค่ประกายไฟเล็กๆ ที่จะถูกความร้อนของข้าดับสูญไป!"

"เจ้าคิดผิด!" เสียงของพิรุณดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเต็มไปด้วยอำนาจที่เด็ดขาด "เจ้าไม่เคยเข้าใจพลังแห่งธรรมชาติอย่างแท้จริง! สายลมพัดพาเอาทุกสรรพสิ่งไป สายฟ้าผ่าลงมาเพื่อชำระล้าง! และเมื่อมันผสานรวมกัน... มันจะกลายเป็นพลังที่ไม่มีสิ่งใดต้านทานได้!"

พิรุณก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ปลายดาบพิรุณเปล่งประกายสีฟ้าครามอันเยือกเย็น ท่ามกลางพายุหมุนที่โหมกระหน่ำรอบตัวเขา พลังสายลมและสายฟ้าเริ่มไหลเวียนผสานรวมกันในดาบอย่างน่าอัศจรรย์ มันไม่ได้เป็นการปะทะกันของสองพลังที่แตกต่าง แต่เป็นการหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว

"ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นถึงความแตกต่างระหว่างพลังของเจ้าที่เกิดจากความเกลียดชัง กับพลังของข้าที่เกิดจากความปรารถนาที่จะปกป้อง!" พิรุณกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง แต่เต็มไปด้วยอำนาจที่น่าเกรงขาม

ทันใดนั้น! ร่างของพิรุณก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับลูกศรที่ถูกปล่อยออกจากคันธนู เขาหมุนตัวกลางอากาศอย่างรวดเร็ว พลังสายลมที่หมุนวนรอบตัวเขาบีบอัดจนกลายเป็นลำแสงสีฟ้าครามอันแหลมคม ลำแสงนั้นสว่างไสวราวกับดวงดาวที่กำลังจะระเบิด

"ไปสู่สุขคติเสียเถอะ อัคคี!" พิรุณตะโกนกึกก้อง

ลำแสงสีฟ้าครามพุ่งลงมาจากเบื้องบน ตรงเข้าหาอัคคีด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ ราวกับใบมีดแห่งสายลมที่ถูกลับคมด้วยสายฟ้า มันไม่ได้มีเพียงพลังทำลายล้าง แต่ยังแฝงไว้ด้วยความเย็นยะเยือกที่สามารถแช่แข็งทุกสิ่งได้

อัคคีเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เขาไม่เคยพบเจอพลังรูปแบบนี้มาก่อน เขาพยายามยกกระบองขึ้นป้องกัน แต่มันก็สายเกินไป ลำแสงสีฟ้าครามของพิรุณได้เจาะทะลุผ่านเปลวเพลิงสีดำของเขาไปอย่างง่ายดาย

"เป็นไปไม่ได้!" อัคคีตะโกน ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความเจ็บปวดและไม่เชื่อสายตา

ลำแสงสีฟ้าครามนั้นไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น มันยังคงพุ่งทะลุผ่านร่างของอัคคีราวกับไม่มีอะไรต้านทานได้ ทิ้งไว้เพียงร่องรอยสีฟ้าครามจางๆ บนร่างของเขา ก่อนที่จะระเบิดออกเป็นอนุภาคแสงสีฟ้าที่สลายหายไปในอากาศ

"จบสิ้นแล้ว" พิรุณกล่าวเบาๆ ขณะที่เขากำลังลอยตัวลงสู่พื้นหินผา พายุหมุนรอบตัวเขาเริ่มสงบลงทีละน้อย แต่สายฟ้ายังคงฟาดผ่าลงมาเป็นระยะๆ ราวกับแสดงความยินดีกับชัยชนะ

อัคคีทรุดตัวลงคุกเข่า ร่างกายของเขาเริ่มสั่นเทา เปลวเพลิงสีดำที่เคยลุกโชนบัดนี้อ่อนแสงลงเรื่อยๆ "เจ้า...เจ้ามัน..." เขาพยายามพูด แต่เสียงของเขาอ่อนแรงลงทุกที

"เจ้าพ่ายแพ้แล้ว อัคคี" พิรุณกล่าวเดินเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ "พลังที่เกิดจากความเกลียดชัง ไม่มีวันเอาชนะพลังที่เกิดจากความรักและความมุ่งมั่นที่จะปกป้องได้"

ก่อนที่พิรุณจะไปถึงตัวอัคคี ร่างของมารร้ายก็เริ่มสลายไป กลายเป็นเถ้าถ่านสีดำที่ปลิวไปตามลมอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าเขาไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้มาก่อน

พิรุณยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง มองดูเถ้าถ่านของอัคคีที่ลอยหายไปในสายลม ก่อนจะหันกลับไปมองยังทิวทัศน์เบื้องล่าง ยอดเขาหินผายังคงตั้งตระหง่าน ดั่งเช่นที่เคยเป็นมา แต่บัดนี้มันได้กลายเป็นพยานแห่งการต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่

"ข้า... ข้ายังคงต้องเดินทางต่อไป" พิรุณพึมพำกับตัวเอง เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มสว่างขึ้นเรื่อยๆ เมฆหมอกที่เคยปกคลุมก็เริ่มจางหายไป เผยให้เห็นแสงแดดอ่อนๆ ที่สาดส่องลงมา

"พลังนี้... พลังที่ข้าได้รับมา... มันหนักหนากว่าที่ข้าคิด" เขากล่าว พลางกุมดาบพิรุณไว้แน่น "แต่ข้าจะไม่ยอมให้ความกลัวมาครอบงำ"

เขารู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้น มารร้ายตัวอื่นๆ อีกมากมายยังคงรอคอยเขาอยู่ และภารกิจอันยิ่งใหญ่ที่เขาต้องแบกรับนั้นหนักหนาสาหัสกว่าที่ใครจะจินตนาการได้

พิรุณตัดสินใจ เขาหันหลังให้ยอดเขาหินผา และเริ่มก้าวเดินลงไป ท่ามกลางแสงแดดที่สาดส่อง และเสียงลมที่ยังคงพัดผ่านใบหูของเขา ราวกับกำลังกระซิบให้กำลังใจ

"ข้าจะไม่ยอมให้ใครต้องเจ็บปวดเหมือนที่ข้าเคยเป็นอีกต่อไป" เขากล่าว ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความมุ่งมั่นอันแรงกล้า "ข้าจะปกป้องทุกสรรพสิ่งด้วยพลังนี้! พลังแห่งสายลมและสายฟ้า... พลังแห่งพิรุณ!"

ขณะที่เขากำลังก้าวเดินลงจากเขา จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากเบื้องล่าง "ท่านพิรุณ!"

พิรุณหยุดชะงัก หันกลับไปมอง เขาเห็นร่างของหญิงสาวผู้หนึ่ง ซึ่งสวมชุดสีขาวสะอาดตา กำลังวิ่งขึ้นมาหาเขาจากเบื้องล่าง ด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง

"ใคร?" พิรุณเลิกคิ้วด้วยความสงสัย

หญิงสาวผู้นั้นมีใบหน้างดงามราวเทพธิดา เส้นผมยาวสลวยสีดำขลับปลิวไสวไปตามลม เธอมีดวงตาที่ฉายแววอ่อนโยน แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว

"ข้าคือ... อิสระ" เธอเอ่ย พลางยิ้มบางๆ "ข้ามาเพื่อแจ้งข่าวสำคัญแก่ท่าน!"

"ข่าวสำคัญ?" พิรุณทวนคำ "ข่าวอะไร?"

อิสระสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบ "มีกลุ่มมารร้ายกลุ่มใหม่ ปรากฏตัวขึ้นทางทิศตะวันออก! พวกมันกำลังมุ่งหน้ามายัง... ชายแดนอาณาจักรมนุษย์!"

"อะไรนะ!" พิรุณอุทาน ใบหน้าของเขาฉายแววตกตะลึง "พวกมัน... มาเร็วขนาดนี้เชียวรึ!"

"ใช่แล้วท่าน!" อิสระกล่าว "และพวกมัน... มีจำนวนมหาศาล!"

พิรุณกำดาบพิรุณแน่นขึ้น ความมุ่งมั่นในดวงตาของเขาแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม "ข้าต้องรีบไป! อิสระ เจ้าจะไปด้วยกันหรือไม่?"

อิสระพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว "แน่นอนท่าน! ข้าจะไม่ยอมให้ท่านเผชิญหน้ากับอันตรายเพียงลำพัง!"

พิรุณยิ้มบางๆ เขาหันกลับไปมองเส้นทางเบื้องหน้า ที่เต็มไปด้วยอันตรายและความท้าทาย แต่บัดนี้เขามีเพื่อนร่วมทางแล้ว

"เอาล่ะ" พิรุณกล่าว "เราไปกันเถอะ! โลกนี้ยังคงต้องการเรา!"

และแล้ว ชายหนุ่มผู้ถูกทอดทิ้งนามว่าพิรุณ ผู้ซึ่งบัดนี้คือผู้แบกรับพลังแห่งสายลมและสายฟ้า พร้อมด้วยเพื่อนร่วมทางผู้แสนดีนามว่าอิสระ ก็ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่อันตรายครั้งใหม่ ท่ามกลางแสงแดดที่สาดส่อง และเสียงลมที่พัดผ่านไป... เรื่องราวของ "ดาบพิรุณไร้เทียมทาน" ยังคงดำเนินต่อไป...