ตอนที่ 12 — ท่ามกลางสายฟ้า สายลม… พายุที่เรียกขาน

ยอดเขาหินผา ณ สุดขอบฟ้า ยังคงท้าทายแรงโน้มถ่วง ดุจดังเสาหลักที่ค้ำจุนจักรวาล สายลมพายุโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้ง ราวกับเสียงคร่ำครวญของเหล่าเทพเจ้าที่กำลังพิโรธ ฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา ‌ท่ามกลางมวลเมฆดำทะมึนที่ปกคลุมราวกับผืนผ้าแห่งหายนะ ร่างของ "พิรุณ" หรือเทพวายุในอดีต ยืนตระหง่านอยู่บนหน้าผาที่สูงที่สุด ราวกับศูนย์กลางแห่งพายุหมุนที่บ้าคลั่ง

ใบหน้าคมคายของเขาเปื้อนยิ้มบางๆ แต่ดวงตาที่เคยฉายแววเจ็บปวด บัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายแห่งอำนาจที่ไร้ขอบเขต ​เส้นผมสีดำขลับพลิ้วไหวราวกับปีกของอีกาที่กำลังทะยานสู่ท้องฟ้า ปลายนิ้วเรียวของเขากำรอบด้ามดาบพิรุณที่ส่องประกายเจิดจ้า ดาบที่เปรียบเสมือนอัญมณีแห่งสายฟ้า ฟาดฟันเข้ากับสายลมที่ถาโถมเข้ามา ดุจดั่งการเต้นรำอันน่าสะพรึงกลัวระหว่างผู้ใช้กับพลังธรรมชาติ

"พวกเจ้าคิดว่าสายลมและสายฟ้าของข้าจะหยุดเพียงแค่นี้งั้นหรือ?" เสียงของพิรุณดังขึ้น แฝงไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธ ราวกับเสียงกระซิบของพายุที่กำลังก่อตัว ‍"พวกเจ้าคิดผิดมหันต์… ความแค้นของข้า… คือสายฟ้าที่จะเผาผลาญพวกเจ้าให้สิ้นซาก!"

เบื้องล่างลงไปอีกชั้นหนึ่งของยอดเขานั้น กลุ่มนักรบชุดดำสนิทราวกับเงา กำลังตั้งรับอย่างเหนียวแน่น พวกเขาคือ "เงาดำ" หน่วยรบพิเศษที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและไร้ความปรานี ‌แต่ในยามนี้ สีหน้าของพวกเขากลับเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ใบหน้าของเหล่าทหารหาญหลายนายซีดเผือดเมื่อได้สัมผัสถึงพลังที่แผ่ออกมาจากร่างของพิรุณ

"ท่านพิรุณ… ได้โปรดหยุดเถอะ!" เสียงของ "อัคคี" หนึ่งในสิบสองนักรบผู้พิทักษ์แห่งอาณาจักร หญิงสาวผู้มีผมสีเพลิงและดวงตาที่เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น ‍ตะโกนขึ้นมา พลางพยายามฝ่าพายุเข้าไปหาพิรุณ

"หยุดงั้นหรือ?" พิรุณหันขวับมา ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีฟ้าอ่อน "เมื่อพวกเจ้าผลักไสข้า… เมื่อพวกเจ้าตราหน้าข้า… เมื่อพวกเจ้าพรากทุกสิ่งไปจากข้า… พวกเจ้าเคยคิดจะให้โอกาสข้าบ้างหรือไม่?"

"นั่นมัน… ​เป็นความเข้าใจผิด!" อัคคีพยายามอธิบาย "เรื่องราวที่ท่านได้ยินมา… มันบิดเบือนไปจากความจริง…"

"ความจริง?" พิรุณหัวเราะเสียงแหบพร่า "ความจริงก็คือ… ข้าถูกทอดทิ้ง! ความจริงก็คือ… ​ข้าต้องอยู่รอดด้วยตัวเอง! ความจริงก็คือ… ข้าไม่เหลืออะไรอีกแล้ว!"

ทันใดนั้นเอง พิรุณยกดาบพิรุณขึ้นสูง ประกายสายฟ้าสีขาวบริสุทธิ์ก็พุ่งออกมาจากปลายดาบ ฟาดฟันเข้าใส่กลุ่มเงาดำอย่างแม่นยำ เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นเมื่อนักรบหลายนายถูกสายฟ้าฟาดจนล้มลงไปกองกับพื้น

"พิรุณ! เจ้ากำลังทำอะไร!" ​เสียงของ "ธารา" หนึ่งในสิบสองนักรบผู้พิทักษ์อีกคนหนึ่งดังขึ้นมา เขากระโจนเข้ามาพร้อมกับกระบองน้ำแข็งในมือ

"ข้ากำลังทวงคืนสิ่งที่ข้าควรจะได้!" พิรุณกล่าว พร้อมกับปลดปล่อยคลื่นพลังแห่งสายลมออกมา กวาดล้างนักรบเงาดำที่อยู่ใกล้เคียงให้กระเด็นออกไป

"ท่านเทพวายุ… ท่านไม่เข้าใจ… ความจริงไม่ใช่เช่นนั้น!" อัคคีพยายามอย่างยิ่งที่จะเข้าใกล้พิรุณ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"เทพวายุ… ชื่อที่ข้าเกลียดชังยิ่งกว่าสิ่งใด!" พิรุณตะโกนกลับ "ข้าคือพิรุณ… คนที่พวกเจ้าเคยเหยียบย่ำ! คนที่พวกเจ้าทอดทิ้ง!"

สายฟ้าลูกแล้วลูกเล่าพุ่งออกจากดาบพิรุณ ราวกับท่วงทำนองแห่งการแก้แค้น ฟาดฟันเข้าใส่กลุ่มเงาดำที่พยายามเข้ามาใกล้ ทหารบางนายที่พยายามใช้เวทมนตร์น้ำแข็งหรือไฟ ก็ถูกสายลมของพิรุณพัดกระหน่ำจนเวทมนตร์นั้นแตกกระจาย

"ดูเหมือนว่า… พวกเจ้ายังไม่เข้าใจ… ถึงความหมายที่แท้จริงของคำว่า 'พิรุณ' เลยสินะ" พิรุณกล่าว พลางหมุนตัวอย่างสง่างาม ดาบพิรุณหมุนวนไปมา สร้างวงแหวนแห่งพลังสายฟ้าที่แผ่ขยายออกไป

"พิรุณ… คือฝน… ฝนที่หลั่งลงมา… เพื่อชะล้างความสกปรก… ฝนที่หลั่งลงมา… เพื่อปลดปล่อยชีวิต… แต่สำหรับพวกเจ้า… ข้าคือพายุ… พายุที่จะพัดพาพวกเจ้า… ไปสู่ความว่างเปล่า!"

ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าก็มืดครึ้มลงกว่าเดิม เมฆดำที่เคยปกคลุมอยู่เริ่มหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ก่อตัวเป็นพายุหมุนขนาดยักษ์ที่แผ่ขยายครอบคลุมพื้นที่ภูเขาเบื้องล่างทั้งหมด

"ไม่นะ… นี่มัน… พายุสุริยะ!" อัคคีอุทานด้วยความตกใจ

"พายุสุริยะ… คือชื่อที่ข้าตั้งให้กับการแก้แค้นครั้งนี้!" พิรุณประกาศก้อง "มันคือการรวมพลังของสายลม… สายฟ้า… และความโกรธแค้นของข้า… ที่จะกลืนกินพวกเจ้าทุกคน!"

พายุหมุนเริ่มก่อตัวอย่างรวดเร็ว เศษหิน ดิน และต้นไม้ที่อยู่รอบๆ ถูกพัดปลิวว่อนขึ้นไปในอากาศ เสียงฟ้าร้องคำรามดังราวกับเสียงคำรามของมังกรนับพันตัว

"พลังของท่าน… มากเกินไปแล้ว!" ธาราตะโกนพลางใช้กระบองน้ำแข็งสร้างกำแพงน้ำแข็งขนาดใหญ่เพื่อป้องกันตนเองและนักรบคนอื่นๆ

"มากเกินไปงั้นหรือ?" พิรุณยิ้มเยาะ "นี่เป็นเพียงแค่… การเริ่มต้นเท่านั้น!"

เขาเหวี่ยงดาบพิรุณออกไป วงแหวนแห่งสายฟ้าก็พุ่งเข้าใส่กำแพงน้ำแข็งของธารา เสียงระเบิดดังสนั่น น้ำแข็งปริแตกกระจายราวกับแก้วที่ถูกทุบ

"อัคคี! ธารา! พวกเจ้าต้องรีบพาคนออกไปจากที่นี่! ปล่อยให้ข้าจัดการกับเขาเอง!" เสียงของ "ภูผา" หนึ่งในสิบสองนักรบผู้พิทักษ์ดังขึ้น เขาเป็นนักรบผู้แข็งแกร่งที่เชี่ยวชาญการควบคุมภูเขา

"แต่ท่านภูผา…!" อัคคีคัดค้าน

"อย่าเสียเวลา! ถ้าพวกเจ้าไม่ไป… พวกเราทุกคนจะตายที่นี่!" ภูผาตะโกนกลับ พลางยกโล่หินขนาดมหึมาขึ้นมาป้องกันตนเอง

อัคคีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองพิรุณด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ท่านพิรุณ… ได้โปรด… ได้โปรดคิดถึง… ความทรงจำดีๆ ของเรา… ก่อนที่จะสายเกินไป…"

คำพูดของอัคคีดูเหมือนจะส่งผลกระทบต่อพิรุณเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาของเขาฉายแววสับสน แต่แล้วประกายแห่งความแค้นก็กลับมาฉายชัดอีกครั้ง

"ความทรงจำดีๆ… ไม่มีอีกแล้ว… มีเพียง… ความเจ็บปวด… ที่พวกเจ้ามอบให้ข้า!"

พิรุณกระโจนขึ้นไปในอากาศ ร่างของเขาหมุนคว้างท่ามกลางสายฟ้าที่ฟาดฟันลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน ดาบพิรุณในมือของเขาเปล่งแสงเจิดจ้า ยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ ดวงตาทั้งสองข้างของเขาตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีฟ้าเข้มราวกับดวงดาวที่ส่องประกาย

"จงรับไป… พายุสุริยะ!"

เขาเหวี่ยงดาบพิรุณลงมา พายุหมุนขนาดยักษ์ก็พุ่งเข้าใส่กลุ่มนักรบเงาดำราวกับอสูรร้ายที่หิวโหย เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่วบริเวณ

อัคคีและธาราจำใจต้องยอมถอยทัพ พาเหล่าทหารที่บาดเจ็บหนีลงจากยอดเขาไป ขณะที่พวกเขากำลังวิ่งหนี อัคคีหันกลับไปมองยอดเขาอีกครั้ง ภาพที่เห็นคือร่างของพิรุณที่กำลังลอยอยู่กลางพายุหมุน ร่างกายของเขาเปล่งประกายราวกับเทพเจ้าแห่งพายุที่กำลังลงทัณฑ์

"พิรุณ…" อัคคีพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เมื่อไหร่… ท่านจะยอมปล่อยวาง… ความแค้นนี้เสียที…"

บนยอดเขา ภูผาพยายามอย่างสุดกำลังที่จะต้านทานพายุที่โหมกระหน่ำเข้ามา แต่พลังของพิรุณนั้นแข็งแกร่งเกินไป กำแพงหินของเขาเริ่มร้าว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ

"ข้า… สู้ต่อไป… ไม่ได้แล้ว…" ภูผาพึมพำก่อนที่ร่างของเขาจะถูกกระแสลมอันบ้าคลั่งพัดกระเด็นหายไป

พิรุณมองลงมายังสนามรบที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังและร่างที่ล้มลง เขาไม่รู้สึกถึงความสะใจแม้แต่น้อย มีเพียงความว่างเปล่าอันเย็นเยียบที่กัดกินหัวใจของเขา

"นี่หรือ… คือชัยชนะ?" เขาพึมพำกับตัวเอง "แต่ทำไม… ข้าถึงรู้สึก… ยิ่งกว่าเดิม… โดดเดี่ยว…"

เขากำดาบพิรุณแน่น รู้สึกถึงพลังที่ยังคงปั่นป่วนอยู่ในร่าง พายุสุริยะที่เขาปลดปล่อยออกมาเริ่มสงบลง แต่ความบ้าคลั่งในใจของเขากลับยังคงคุกรุ่น

"ข้า… ต้องทำอะไรต่อไป?"

สายลมพัดมา ต้องใบหน้าของเขา พลางกระซิบคำถามที่ไม่มีวันได้คำตอบ…

"ข้า… คือพิรุณ… พายุที่ไม่มีวันหยุด…"

เรื่องราวของพิรุณ เทพวายุในอดีต ผู้ถูกทอดทิ้งและกลับมาพร้อมพลังแห่งการแก้แค้น กำลังดำเนินไปอย่างดุเดือดบนยอดเขาแห่งนี้ เขาจะสามารถชำระล้างความแค้นในใจได้หรือไม่? หรือว่าเขาจะถูกพายุแห่งความมืดกลืนกินไปตลอดกาล? การเดินทางของพิรุณ… ยังคงดำเนินต่อไป…