ตอนที่ 14 — พายุทมิฬสะบั้นมาร

ยอดเขาหินผา ณ สุดขอบฟ้า ยังคงท้าทายแรงโน้มถ่วง ดุจดังเสาหลักที่ค้ำจุนจักรวาล สายลมพายุโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้ง ราวกับเสียงคร่ำครวญของเหล่าเทพเจ้าที่กำลังพิโรธ ฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา ‌ท่ามกลางม่านฝนที่โปรยปรายราวกับน้ำตาของสวรรค์ และสายฟ้าที่ฟาดผ่าลงมาเป็นระยะ ชนิดที่ทำให้ผืนดินสั่นสะเทือน

แต่ ณ ใจกลางของมหาวายุนั้น ชายหนุ่มผู้หนึ่งยืนหยัดอย่างสงบนิ่ง ร่างของเขาที่เปียกชุ่มด้วยน้ำฝน กลับเปล่งประกายเจิดจรัสราวกับมีแสงแห่งเทพสถิต ​เขาคือพิรุณ ผู้ซึ่งถูกทอดทิ้ง ทว่านามนั้นกลับเป็นเพียงเปลือกนอกของ 'เทพวายุ' ผู้ยิ่งใหญ่ในอดีต ดวงตาของเขาฉายแววเด็ดเดี่ยว แฝงด้วยความเศร้าที่ยากจะหยั่งถึง แต่ที่สำคัญกว่านั้น ‍คือความมุ่งมั่นอันแรงกล้าที่จะปกป้อง

เบื้องหน้าเขา ศัตรูที่หมายจะทำลายล้างโลก กำลังรุกคืบเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัวต่อพลังแห่งธรรมชาติที่โหมกระหน่ำ เหล่าปีศาจในร่างอัปลักษณ์ ส่งเสียงคำรามแหบพร่า กลิ่นอายแห่งความมืดมิดอันน่าสะอิดสะเอียนแผ่กระจายไปทั่ว ท่ามกลางพายุที่ดูเหมือนจะยิ่งทวีความเกรี้ยวกราดขึ้นทุกขณะ

"พวกแก... จะไม่มีวันผ่านข้าไปได้!" ‌เสียงของพิรุณก้องกังวานไปทั่ว ผสมผสานกับเสียงลมและสายฟ้า ราวกับเป็นเสียงของพายุเองที่ประกาศกร้าว

ดาบพิรุณในมือของเขา ส่องประกายสีฟ้าครามเข้ม สะท้อนเงาสะท้อนของสายฟ้าที่ฟาดลงมา มันไม่ใช่เพียงวัตถุที่ทำจากโลหะ แต่คืออาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่หลอมรวมจิตวิญญาณแห่งสายลมและสายฟ้าเข้าไว้ด้วยกัน และบัดนี้ ‍มันกำลังจะปลดปล่อยพลังอันมหาศาล

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า!" เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังมาจากกลุ่มปีศาจ "เด็กน้อยเอ๋ย เจ้าคิดว่าพลังแค่นี้จะหยุดยั้งพวกข้าได้งั้นรึ! จงดูความแข็งแกร่งของนรกอเวจีซะเถอะ!"

ผู้นำของเหล่าปีศาจ เป็นปีศาจยักษ์ที่มีผิวหนังสีดำสนิทราวกับถ่าน ​หูยาวปลายแหลม ดวงตาสีแดงฉานราวกับเปลวเพลิง มันกวัดแกว่งกระบองเหล็กขนาดมหึมาที่ประดับด้วยหัวกะโหลก กลิ่นอายแห่งความตายแผ่กระจายออกมาจากตัวมันอย่างรุนแรง

"พิรุณ!" เสียงของหญิงสาวดังขึ้นแทรกกลางเสียงพายุ "อย่าบุ่มบ่าม! พวกมันแข็งแกร่งกว่าที่เจ้าคิด!"

เป็นอาเธน่า นักรบหญิงผู้แข็งแกร่งที่ยืนอยู่เคียงข้างพิรุณ ​เธอสวมชุดเกราะสีเงินวาววับ ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังเหล่าปีศาจอย่างไม่ลดละ แม้จะอยู่ท่ามกลางพายุที่รุนแรง เธอก็ยังคงยืนหยัดได้อย่างมั่นคง

พิรุณเหลือบมองอาเธน่าเล็กน้อย แววตาของเขายังคงแน่วแน่ "ข้ารู้... แต่อย่าให้พวกมันได้ก้าวข้ามเขตแดนนี้ไปเด็ดขาด"

"ถ้าเจ้าอยากให้ข้าหยุดมัน ข้าก็จะหยุดมันเอง!" ​พิรุณคำราม ก่อนจะปลดปล่อยพลังแห่งสายลมที่เหนือกว่าพายุธรรมดาทั่วไปออกมา

ทันใดนั้น ลมรอบตัวพิรุณก็พลันหมุนวนด้วยความเร็วสูงขึ้นอีก ก่อตัวเป็นพายุหมุนขนาดย่อมที่พัดโหมกระหน่ำไปรอบตัวเขา พลังที่ปะทุออกมานั้นรุนแรงจนพื้นหินบนยอดเขาเริ่มร้าวราวกับจะแตกเป็นเสี่ยงๆ

"สายลมพิโรธ!" พิรุณตะโกน พร้อมกับสะบัดดาบพิรุณออกไป

ดาบนั้นพุ่งทะยานออกไปราวกับสายฟ้าสีคราม ก่อให้เกิดคลื่นพลังลมอันมหาศาลพัดเข้าใส่เหล่าปีศาจอย่างรุนแรง มันบดขยี้ร่างของปีศาจชั้นต่ำบางส่วนให้แหลกละเอียดทันที เกิดเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

แต่เหล่าปีศาจที่แข็งแกร่งกว่านั้น กลับยืนหยัดอยู่ได้ พวกมันใช้แขนที่กำยำปัดป้องพลังลมที่เข้ามา บางตัวพยายามใช้คาถาของพวกมันตอบโต้ แต่ก็ถูกพลังของพิรุณกลืนกินไปเสียก่อน

"พลังแค่นี้... มันยังไม่พอ!" ปีศาจยักษ์คำราม มันยกกระบองเหล็กขึ้นสูง แล้วเหวี่ยงลงมาอย่างแรง

"นรกผลาญ!"

กระบองเหล็กสีดำสนิทนั้นเปล่งประกายสีแดงฉานราวกับลาวา พุ่งลงมาพร้อมกับแรงอัดที่ทำให้พื้นดินรอบๆ ตัวมันยุบลงไปเป็นหลุมขนาดย่อมๆ พลังงานความร้อนและแรงกดมหาศาลแผ่กระจายออกมาอย่างรุนแรง

พิรุณมองเห็นกระบองที่พุ่งเข้ามา เขาไม่คิดหลบเลี่ยง แต่กลับยกดาบพิรุณขึ้นรับ!

"ฟ้าร้องสังหาร!"

เสียงคำรามของพิรุณกึกก้องไปทั่ว ทันใดนั้น สายฟ้าสีขาวบริสุทธิ์นับร้อยนับพันเส้นก็พุ่งลงมาจากท้องฟ้าที่กำลังบ้าคลั่งราวกับสายน้ำ มันรวมตัวกันเป็นลำแสงสายฟ้าขนาดใหญ่ที่พุ่งเข้าปะทะกับกระบองเหล็กของปีศาจยักษ์

เพล้งงงงงงงงงงงงงงงงงงง!

เสียงกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งภูเขา แสงสว่างวาบจากสายฟ้าและเปลวเพลิงจากกระบองปะทะกันอย่างรุนแรง ก่อให้เกิดคลื่นพลังที่มองเห็นได้เป็นระลอก เผยให้เห็นภาพของพิรุณที่กำลังยืนประจัญหน้ากับปีศาจยักษ์อย่างไม่เกรงกลัว

แรงปะทะนั้นมหาศาลจนพื้นหินที่พิรุณยืนอยู่เริ่มแตกละเอียดเป็นผง เขาต้องใช้พลังทั้งหมดที่มีในการต้านทานแรงกดมหาศาลจากกระบองของปีศาจ

"โอ้โห! พลังของเด็กนี่ไม่ธรรมดาเลยนี่นา" อาเธน่าพึมพำด้วยความทึ่ง ขณะที่เธอเองก็กำลังต่อสู้กับปีศาจตนอื่นๆ ที่พยายามจะอ้อมมาโจมตีพิรุณ

"อย่ามาดูถูกข้า!" พิรุณกัดฟันแน่น เขาเริ่มรู้สึกถึงแรงกดที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ พลังของปีศาจยักษ์นั้นน่าสะพรึงกลัวเกินกว่าที่เขาเคยคาดคิด

"เจ้ามันก็แค่เด็กน้อยที่เล่นกับพลังที่ตัวเองไม่เข้าใจ!" ปีศาจยักษ์เย้ยหยัน "พลังของข้าคือพลังแห่งความมืด พลังแห่งการทำลายล้าง! เจ้าไม่มีวันเข้าใจมันได้!"

"ข้าไม่ต้องการเข้าใจพลังของพวกแก!" พิรุณสวนกลับ "ข้ามีพลังของข้า! พลังที่จะปกป้อง! และมันจะแข็งแกร่งกว่าพลังแห่งความมืดของพวกแกเสมอ!"

เมื่อกล่าวจบ พิรุณก็หลับตาลงชั่วครู่หนึ่ง สัมผัสได้ถึงพลังแห่งสายลมและสายฟ้าที่ไหลเวียนอยู่ในร่างของเขา เขาเริ่มรวบรวมพลังที่มากกว่าเดิม

"นี่คือสิ่งที่ข้าได้รับจากการถูกทอดทิ้ง..." พิรุณพึมพำกับตัวเอง "คือพลังที่ทำให้ข้าแข็งแกร่งขึ้น... เพื่อไม่ให้ใครต้องเจ็บปวดเหมือนข้าอีกต่อไป!"

พลัน! ดวงตาของพิรุณก็ลืมขึ้นมาอีกครั้ง และสิ่งที่ปรากฏในนั้น คือประกายสีฟ้าครามที่รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า

"สายฟ้าสลายมาร!"

ครั้งนี้ ดาบพิรุณไม่ได้ปลดปล่อยเพียงสายฟ้า แต่กลับกลายเป็นลำแสงสีฟ้าครามเจิดจ้าที่พุ่งทะลวงผ่านการปะทะของกระบองและสายฟ้าออกไปอย่างง่ายดาย มันพุ่งเข้าใส่ปีศาจยักษ์เต็มแรง

"เป็นไปไม่ได้!" ปีศาจยักษ์ตะโกนด้วยความตกตะลึง

ลำแสงสีฟ้าครามนั้นปะทะเข้ากับร่างของปีศาจยักษ์โดยตรง ร่างกายของมันที่เคยแข็งแกร่งราวกับหินผา เริ่มเกิดรอยร้าวราวกับแก้วที่กำลังจะแตก เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังกึกก้องไปทั่วทุ่งเขา

"อ๊ากกกกกกกก!"

พลังสายฟ้าที่บริสุทธิ์และรุนแรงนั้นกำลังสลายพลังแห่งความมืดของปีศาจยักษ์ให้มลายหายไปทีละน้อย ร่างของมันเริ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

"แก... แกจะมาทำอะไรกับข้าไม่ได้!" มันตะโกน พยายามจะรวบรวมพลังที่เหลืออยู่

แต่พลังของพิรุณนั้นเหนือกว่า ปีศาจยักษ์ไม่สามารถต้านทานได้อีกต่อไป

"ถึงเวลาแล้ว... ที่พวกแกจะต้องไปสู่ที่ที่ควรอยู่!" พิรุณกล่าวเสียงเย็นชา

เขาเหวี่ยงดาบพิรุณขึ้นไปบนฟ้า รวบรวมพลังสายลมและสายฟ้าทั้งหมดที่มี

"พายุอัสนีบาต!"

ทันใดนั้น ท้องฟ้าที่กำลังบ้าคลั่งก็พลันเปิดออก ร่างของพิรุณราวกับกลายเป็นศูนย์กลางของพายุขนาดยักษ์ที่กำลังก่อตัวขึ้น เขาหมุนตัวอย่างรวดเร็ว ดาบพิรุณโบกสะบัดไปมา ก่อให้เกิดกระแสลมหมุนวนที่รุนแรงจนมองเห็นเป็นเกลียวคลื่นแห่งพลัง

แล้ว...

ฟ้าร้องคำรามกึกก้องราวกับราชสีห์กำลังคำราม

สายฟ้าสีขาวบริสุทธิ์นับหมื่นนับแสนเส้น ก็พลันพุ่งลงมาจากฟากฟ้า ราวกับห่าฝนแห่งอัสนีบาต มันมุ่งเป้าไปที่เหล่าปีศาจทั้งหมดที่อยู่บนยอดเขา

"กรี๊ดดดดดดดด!"

เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของเหล่าปีศาจดังระงมไปทั่ว พวกมันพยายามหลบหนี แต่ก็ไม่สามารถหลีกหนีจากสายฟ้าที่ฟาดลงมาได้อย่างรวดเร็วและรุนแรง

ปีศาจยักษ์พยายามจะใช้กระบองป้องกันตัวเอง แต่มันก็ถูกกระแสไฟฟ้าอันมหาศาลกลืนกินไป จนร่างของมันเริ่มแหลกสลายเป็นผงธุลี

"นี่คือบทสรุปของพวกแก!" พิรุณตะโกนก้อง

พายุอัสนีบาตทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แสงสว่างเจิดจ้าจากสายฟ้าสว่างวาบไปทั่วหุบเขา จนไม่อาจลืมตาได้

เมื่อแสงสว่างจางหายไป...

ภาพที่ปรากฏคือยอดเขาที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกควัน และเศษซากของเหล่าปีศาจที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วบริเวณ

พิรุณยืนหยัดอยู่กลางพายุที่เริ่มสงบลง ดาบพิรุณยังคงส่องประกาย แต่แววตาของเขากลับทอดยาวไปยังเบื้องหน้า

"นี่... เพิ่งจะเป็นจุดเริ่มต้นเท่านั้น" เขาพึมพำ

แต่แล้ว... เสียงกระซิบอันเย็นเยียบก็ดังขึ้นมาจากในเงามืด

"แก... ทำได้ดีมาก... เทพวายุ..."

พิรุณเงยหน้าขึ้น สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นตกตะลึง

"ใคร...?"