ตอนที่ 15 — เพลิงพิโรธคลื่นพิรุณ

ยอดเขาหินผา ณ สุดขอบฟ้า ยังคงท้าทายแรงโน้มถ่วง ดุจดังเสาหลักที่ค้ำจุนจักรวาล สายลมพายุโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้ง ราวกับเสียงคร่ำครวญของเหล่าเทพเจ้าที่กำลังพิโรธ ฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา ‌ท่ามกลางความโกลาหลนั้นเอง ร่างของ "พิรุณ" ในชุดสีดำสนิทที่ราวกับกลืนกินแสงสว่างยืนหยัดอย่างมั่นคง ดาบพิรุณในมือเปล่งประกายสีน้ำเงินเข้มทอประกายระยิบระยับ ล้อมรอบด้วยกระแสลมหมุนวนที่พวยพุ่งราวกับมังกรสี่ทิศ พร้อมกับสายฟ้าที่ฟาดเปรี้ยงลงมาจากฟากฟ้า ประสานกับพลังแห่งสายลม ​ก่อเกิดเป็นคลื่นยักษ์แห่งพลังที่พร้อมจะถาโถมเข้าใส่เหล่าศัตรู

เบื้องหน้าพิรุณ คือกองทัพเงาที่หลั่งไหลมาจากมิติอันดำมืด พวกมันมีรูปร่างบิดเบี้ยว น่าเกลียดน่ากลัว แขนขายาวผิดส่วน ดวงตาเรืองแสงสีแดงฉาน เป็นภาพที่น่าสะอิดสะเอียนจนทำให้แม้แต่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดยังต้องหวาดหวั่น แต่สำหรับพิรุณแล้ว ‍สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงเศษธุลีที่ขวางทาง เขาเคยเผชิญหน้ากับความตายครั้งแล้วครั้งเล่า เคยถูกทอดทิ้ง เคยถูกดูแคลน แต่ทุกสิ่งเหล่านั้นได้หลอมรวมเขาให้กลายเป็น "เทพวายุ" ผู้ไม่เคยหวั่นไหว

"พวกเจ้ามันก็เป็นแค่เงาที่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ" เสียงของพิรุณดังขึ้นแหวกผ่านเสียงลมพายุ ‌มันก้องกังวาน ทรงอำนาจ ราวกับเสียงประกาศิตแห่งสวรรค์ "จงกลับไปสู่ความว่างเปล่าที่พวกเจ้าจากมาเสียเถอะ!"

พลัน พิรุณก็สะบัดดาบพิรุณขึ้นเหนือศีรษะ กระแสลมที่โหมกระหน่ำก็พลันทวีความรุนแรงขึ้นอีกเท่าตัว มันหมุนวนรอบตัวเขาเร็วขึ้น จนมองเห็นเป็นเพียงวงแหวนสีฟ้าอมน้ำเงินที่แผ่รัศมีออกไป ‍รัศมีนั้นไม่ได้มีเพียงพลังแห่งลม แต่ยังแฝงไปด้วยไอเย็นยะเยือกที่สามารถแช่แข็งทุกสรรพสิ่ง

"วายุพิรุณ...คลื่นสวรรค์!"

เสียงประกาศิตของพิรุณดังขึ้น พร้อมกับการปล่อยพลังออกมาอย่างเต็มกำลัง คลื่นพลังสีฟ้าเข้มที่เกิดจากการผสานกันของลมและสายฟ้าได้พวยพุ่งออกไปราวกับกำแพงน้ำมหึมา มันไม่ได้พัดพาเพียงลม แต่ยังพัดพาสายฟ้าฟาดที่สว่างไสวราวกับแสงอัสนีเข้าโจมตีเหล่ากองทัพเงาอย่างต่อเนื่อง

เหล่ากองทัพเงาพยายามตั้งรับ แต่คลื่นพลังนั้นทรงอานุภาพเกินกว่าที่พวกมันจะต้านทานได้ เพียงแค่สัมผัสแรก ​ร่างเงาจำนวนมากก็แตกสลายกลายเป็นไอสีดำลอยไปตามลม เสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองดังระงมไปทั่ว แต่สำหรับพิรุณ มันเป็นเพียงเสียงดนตรีแห่งชัยชนะ

"อีกไม่นาน...พวกเจ้าก็จะมาถึง" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลังของพิรุณ "พลังของพวกมันเพิ่มขึ้นทุกขณะ"

พิรุณหันกลับไปมอง "ชลธี" ชายหนุ่มในชุดเกราะสีเงินที่เปล่งประกายราวกับดวงจันทร์ยามราตรี ​เขาคือสหายผู้ร่วมเดินทางที่อยู่เคียงข้างพิรุณมาตั้งแต่ต้น การปรากฏตัวของชลธีมักนำมาซึ่งความหวังและพลังสนับสนุนเสมอ

"ข้าสัมผัสได้" พิรุณตอบ สายตาของเขายังคงจับจ้องไปยังแนวรบเบื้องหน้า "แต่ข้าจะไม่ยอมให้พวกมันเข้าใกล้ดินแดนนี้ได้เด็ดขาด"

"ข้าเข้าใจ" ชลธีกล่าว เขายกกระบี่คู่ใจขึ้น "แต่ถึงกระนั้น ​เราก็ควรวางแผนรับมือให้ดี...ข้าสัมผัสได้ถึงพลังที่กำลังก่อตัวขึ้นจากเบื้องล่าง"

ขณะที่ชลธีกำลังกล่าว พลังงานสีแดงฉานก็เริ่มปะทุขึ้นจากพื้นดินเบื้องล่างของยอดเขา มันไม่ได้มาพร้อมกับเสียงคำราม แต่มาพร้อมกับความร้อนระอุที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ พื้นหินเริ่มมีรอยร้าวปรากฏขึ้น ราวกับว่าภายในกำลังเดือดพล่าน

"นั่นมัน...พลังแห่งเพลิง" พิรุณกล่าวอย่างระมัดระวัง "พวกมันไม่ได้มาเพียงกองทัพเงา แต่ยังเตรียมพร้อมด้วยพลังแห่งธาตุอื่นๆ ด้วย"

"และดูเหมือนว่า...พลังเพลิงนี้ จะแข็งแกร่งกว่าที่เราเคยเผชิญมา" ชลธีเสริม ดวงตาของเขาสะท้อนแสงสีแดงที่กำลังลุกลาม

ทันใดนั้น พื้นดินเบื้องล่างก็ระเบิดออก เปลวเพลิงสีแดงเพลิงพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า สูงเสียดเมฆ รูปร่างของมันค่อยๆ ก่อตัวขึ้น กลายเป็นอสูรเพลิงขนาดยักษ์ ดวงตาของมันลุกไหม้ราวกับเตาหลอม ร่างกายเต็มไปด้วยเปลวเพลิงที่ลุกโชนไม่หยุดยั้ง

"อสูรเพลิง...แห่งนรกภูมิ" พิรุณกล่าว ชื่อนั้นทำให้ชลธีถึงกับผงะ

"ข้าเคยได้ยินตำนานเกี่ยวกับพวกมัน" ชลธีกล่าวเสียงเครียด "พวกมันมีพลังทำลายล้างมหาศาล และสามารถดูดกลืนพลังชีวิตของทุกสิ่งรอบกายเพื่อเพิ่มกำลังของตนเอง"

"แล้วเราจะทำอย่างไรดี?" เหล่าทหารที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังของพิรุณและชลธีเริ่มถามด้วยความตื่นตระหนก

"อย่าได้หวั่นไหว!" พิรุณตะโกนเสียงก้อง "เราจะสู้! เราจะปกป้องดินแดนนี้!"

พิรุณก้าวเดินไปข้างหน้าอีกก้าว ดาบพิรุณในมือของเขาสะท้อนแสงแดดที่ลอดผ่านม่านเมฆมาได้บางส่วน มันเปล่งประกายสีน้ำเงินที่ตัดกับสีแดงฉานของอสูรเพลิงอย่างชัดเจน

"ชลธี! จงระวังพลังแห่งเพลิงของมัน!" พิรุณกล่าว "ข้าจะใช้พลังแห่งวายุจัดการกับกองทัพเงาที่เหลือ ส่วนเจ้านั้น...จงรับมือกับอสูรเพลิงยักษ์ตัวนี้!"

"รับทราบ!" ชลธีตอบ เขาปลดปล่อยพลังแห่งสายน้ำที่เย็นยะเยือกออกจากร่าง ก่อเกิดเป็นม่านน้ำแข็งที่หนาแน่นขึ้น เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับการโจมตีของอสูรเพลิง

"ส่วนเจ้า..." พิรุณหันไปมองอสูรเพลิงยักษ์ ดวงตาของเขาสะท้อนประกายความท้าทาย "ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้...ว่าความเย็นยะเยือกของพิรุณนั้น...ร้ายกาจเพียงใด!"

ทันใดนั้น พิรุณก็ปลดปล่อยพลังสายฟ้าออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่สายฟ้าธรรมดา มันเป็นสายฟ้าสีขาวบริสุทธิ์ที่ส่องสว่างยิ่งกว่าสิ่งใด แสงนั้นราวกับจะกลืนกินทุกความมืดมิด

"วายุเทพ...กระแสธารแห่งนภา!"

กระแสธารแห่งสายฟ้าสีขาวบริสุทธิ์ไหลหลากออกจากดาบพิรุณ ราวกับแม่น้ำที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า มันไม่ได้มุ่งตรงไปยังอสูรเพลิง แต่กลับแยกออกเป็นสายย่อยๆ จำนวนนับไม่ถ้วน พุ่งเข้าโจมตีเหล่ากองทัพเงาที่ยังคงหลงเหลืออยู่

สายฟ้าแต่ละสายราวกับมีชีวิต มันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว หลบหลีกการโจมตีของเงาได้อย่างคล่องแคล่ว และเมื่อมันสัมผัสกับร่างเงาเหล่านั้น สิ่งที่เกิดขึ้นคือการสลายตัวอย่างสมบูรณ์แบบ ร่างเงาเหล่านั้นไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน

ในขณะเดียวกัน ชลธีก็เผชิญหน้ากับอสูรเพลิงยักษ์โดยตรง เปลวเพลิงของอสูรเพลิงพุ่งเข้าใส่ชลธีอย่างไม่ยั้ง แต่ออร่าแห่งสายน้ำที่เย็นยะเยือกของชลธีกำลังต้านทานมันไว้ได้อย่างดี

"พลังของเจ้า...ไม่เพียงพอที่จะเผาผลาญข้าได้!" ชลธีตะโกน เขาปลดปล่อยคลื่นน้ำแข็งที่รุนแรงออกไป พยายามที่จะสกัดกั้นเปลวเพลิงของอสูรเพลิง

แต่ดูเหมือนว่า พลังเพลิงของอสูรตนนี้จะแข็งแกร่งเกินกว่าที่ชลธีคาดคิด เปลวเพลิงของมันสามารถกัดกร่อนม่านน้ำแข็งของชลธีได้อย่างรวดเร็ว และมันกำลังค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ชลธีมากขึ้นเรื่อยๆ

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า!" เสียงหัวเราะที่แหบพร่าราวกับเสียงเสียดสีของหินผาดังออกมาจากอสูรเพลิง "พลังแห่งวารีของเจ้า...ช่างอ่อนแอเสียจริง!"

"อย่าได้ประมาท!" ชลธีกล่าว เขารู้ว่าถึงเวลาต้องใช้พลังทั้งหมดที่มี

"มังกรวารี...พิฆาตเพลิง!"

ชลธีรวบรวมพลังแห่งสายน้ำทั้งหมดที่มี ก่อเกิดเป็นมังกรน้ำแข็งขนาดยักษ์ ที่มีเกล็ดสีขาวบริสุทธิ์ราวกับหิมะ มันคำรามก้องไปทั่วหุบเขา และพุ่งเข้าปะทะกับอสูรเพลิงอย่างเต็มแรง

การปะทะกันของมังกรน้ำแข็งและอสูรเพลิงก่อให้เกิดเสียงระเบิดอันรุนแรง เปลวเพลิงและละอองน้ำแข็งปะทะกัน ก่อเกิดเป็นหมอกควันสีขาวหนาทึบปกคลุมไปทั่วบริเวณ

พิรุณที่กำลังจัดการกับกองทัพเงาที่เหลืออยู่นั้น รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนจากการปะทะของทั้งสอง ชลธีกำลังตกอยู่ในอันตราย

"ชลธี!" พิรุณร้องเรียก เขารีบเร่งจัดการกับเงาสุดท้ายอย่างรวดเร็ว

เมื่อจัดการกับศัตรูที่เหลือได้แล้ว พิรุณก็หันกลับมามองยังจุดที่ชลธีกำลังต่อสู้ หมอกควันเริ่มจางลง เขาเห็นร่างของชลธีกำลังทรุดตัวลง ใบหน้าซีดเผือด แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้

"ข้า...ยังไหว" ชลธีพึมพำ

แต่แล้ว ภาพที่น่าตกตะลึงก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าพิรุณ อสูรเพลิงยักษ์ไม่ได้สลายไป แต่มันกำลังดูดกลืนพลังงานที่เกิดจากการปะทะของมันเอง เพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งของตนเองให้มากขึ้น ร่างกายของมันเริ่มเรืองแสงสีแดงเข้มขึ้นกว่าเดิม เปลวเพลิงที่ลุกโชนก็พลันรุนแรงขึ้นจนแทบจะหลอมละลายทุกสิ่งรอบกาย

"พลังของมัน...เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล" พิรุณกล่าวด้วยความกังวล

"พิรุณ..." ชลธีเรียกชื่อเขาด้วยเสียงที่อ่อนแรง "ข้า...อาจจะรับมือมันไม่ไหว...พลังของมัน...เกินกว่าที่เราจะคาดเดา..."

ก่อนที่พิรุณจะได้ตอบอะไร ร่างของอสูรเพลิงก็พลันพุ่งเข้าใส่ชลธีอย่างรวดเร็ว ดุจดังสายฟ้าสีแดงเพลิง

"ไม่นะ!" พิรุณตะโกน เขาพุ่งเข้าหาชลธีอย่างสุดกำลัง

แต่เขามาไม่ทันเสียแล้ว!

ร่างของชลธีถูกเปลวเพลิงของอสูรเพลิงโอบล้อม เขาพยายามจะใช้พลังต้านทาน แต่พลังเพลิงนั้นร้อนแรงเกินกว่าที่ร่างกายจะรับได้

"ชลธี!" พิรุณตะโกนอีกครั้ง ดาบพิรุณในมือของเขาสะท้อนประกายสีน้ำเงินเข้มอย่างบ้าคลั่ง

ในจังหวะนั้นเอง พิรุณก็ตัดสินใจ เขาจะไม่ยอมให้เพื่อนของเขาต้องตกอยู่ในอันตรายอีกต่อไป

"ข้า...จะปกป้องเจ้า!" พิรุณกล่าว เขาปลดปล่อยพลังทั้งหมดที่มี ดึงพลังงานจากสายลมและสายฟ้ามารวมไว้ที่ดาบพิรุณ

"พลังที่แท้จริงของเทพวายุ...จะปรากฏขึ้น ณ บัดนี้!"

ดาบพิรุณเปล่งประกายสว่างไสวเกินกว่าที่เคยเป็นมา มันไม่ใช่เพียงแสงสีน้ำเงินอีกต่อไป แต่เป็นแสงสีฟ้าครามที่ราวกับจะแหวกทะลวงมิติ แสงนั้นสว่างจ้าจนทำให้เหล่าทหารที่อยู่ด้านหลังต้องเอามือมาบังตา

"วายุเทพ...คลื่นพิรุณไร้เทียมทาน!"

พิรุณเหวี่ยงดาบพิรุณออกไป ร่างของเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจนแทบจะมองไม่เห็น มันราวกับเงาที่ลอยผ่านอากาศ พร้อมกับพลังงานที่มหาศาล

พลังงานนั้นพวยพุ่งออกมาเป็นคลื่นยักษ์สีฟ้าครามที่สว่างจ้า คลื่นนั้นไม่ได้มีเพียงพลังแห่งสายลมและสายฟ้า แต่ยังมีพลังงานที่เย็นยะเยือกและแหลมคมราวกับคมมีด

คลื่นพิรุณไร้เทียมทานพุ่งเข้าใส่ร่างของอสูรเพลิงที่กำลังโอบล้อมชลธีอย่างจัง

การปะทะกันครั้งนี้รุนแรงกว่าครั้งใดๆ เสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งหุบเขา แสงสว่างจากคลื่นพิรุณไร้เทียมทานสว่างจ้าจนกลบแสงของเปลวเพลิงของอสูรไปจนหมดสิ้น

เมื่อแสงสว่างจางลง สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าพิรุณก็คือ...